Van der Waardsteker zit achter zijn bureau. Even weg uit het feestgewoel. Dat het feest ter ere van hem wordt gegeven, deert hem niet. Niemand die hem zal missen. Mijmerend kijkt hij door het openstaande raam naar buiten. Eind september en nog 23 graden, dat is wel eens anders geweest, denkt hij. Wiegend op een zwoel briesje wuiven de gordijnen hem loom toe. Alsof ze weten dat hij vandaag op de kop af veertig jaar bij het bedrijf werkt en dit zijn laatste dag hier is. Veertig jaar heeft hij als boekhouder bij Mengvoederbedrijf Brentjes B.V. gewerkt. En altijd op deze zelfde plek achter hetzelfde bureau op dezelfde zevende etage.
En vandaag gaat hij met pensioen.

Een verdieping lager hoort hij het feestgedruis dat in volle gang is. Hij hoort het kakelende gelach van Van Putten van Cosmetica. Zo genoemd vanwege dat homofiele typetje van die oude cabaretier Henk Elsink. In werkelijkheid heet hij Van Puthoven maar het is een publiek geheim dat Van Puthoven homo is. Eigenlijk weten alle collega’s dat maar niemand praat daarover. Dat zou niet kies zijn. Daarom wordt hij ook alleen achter zijn rug om Van Putten van Cosmetica genoemd.

Hij schikt wat paperclipjes recht in het daarvoor bestemde bakje. Aan zijn pennen hoeft hij niets meer te doen. Die liggen altijd al recht naast elkaar. In slagorde, noemt souschef de Vries het altijd. Van der Waardsteker is een punctuele man. Een Pietje precies, volgens zijn collega’s.
Daarom is hij ook boekhouder geworden.

Omzichtig steekt hij een sigaret op. Zijn laatste want thuis mag hij toch niet roken van zijn vrouw.
Volgende week is hij veertig jaar getrouwd. Een week nadat hij boekhouder werd bij Mengvoederbedrijf Brentjes B.V. trouwde hij met Hanna.. De eerste maand ging het nog wel, herinnert hij zich. Daarna werden één voor één al zijn vrijheden ingeperkt.
Zo hield hij toen hij een klein jongetje was duiven, samen met zijn opa. Later toen hij ze zelf ging houden, nam hij de duiven mee naar de echtelijke woning. Twee weken daarna moest hij alles wegdoen van Hanna. Het geeft alleen maar smerigheid, zei ze.
Houtbewerken deed hij ook heel graag maar dat vond Hanna teveel rotzooi geven. Dus daar moest hij ook mee stoppen. Eigenlijk, als hij heel eerlijk was, kon hij zijn veertigjarig huwelijksleven samenvatten in veertig jaar aanhoren van Hanna’s geklaag en geroddel over de buren.

Zwemmen was ook iets wat hij graag mocht doen. Vooral duiken was zijn grote passie. En dan vooral van “de hoge”. Daar was hij verrekte goed in. Geen olympisch niveau natuurlijk maar hij kon best meekomen met de middenmoot.
Helaas had Hanna geen zin om die “vieze zwemspullen” steeds te moeten wassen. ’Ik ben niet je sloof,’ snauwde ze. En ‘ik kan je hier wel gebruiken voor nuttiger dingen.’

Kinderen hadden ze nooit gekregen. Uiteraard was dat zijn schuld en er ging geen dag voorbij dat hem dat niet onder zijn neus werd gewreven.
O, wat zou hij graag nog één keer willen duiken. Voorzichtig legt hij zijn sigaret op de asbak.
Hij is nog maar half opgerookt en uitdrukken is zonde. Hij legt hem zo neer dat hij schuin naar beneden in de asbak ligt. Met de askegel naar beneden zodat de sigaret er niet af kan rollen door een plotseling windvlaagje. Van der Waarsteker is nu eenmaal een punctuele man.

Dan neemt hij twee forse stappen en duikt met zijn armen naar voren gestrekt en zijn handpalmen tegen elkaar gedrukt door het open raam. Technisch gezien nog steeds een sprong waarmee je in de middenmoot geen gek figuur slaat.

En terwijl de gordijnen zachtjes een afscheid wuiven komt er nog een laatste felle rookpluim van de nu geheel opgebrande sigaret. De as vormt een net hoopje in de asbak.
Tussen het geklingel van de glazen op de onderliggende verdieping klinkt het kakelende gelach van Van Putten van Cosmetica.
Daarna een roffel op een bureau en de luide stem van souschef de Vries.
’Laatste rondje dames en heren. Zo kan het wel weer. Het is wel weer mooi geweest….’


22 reacties

KawaSutra · 1 april 2006 op 02:53

Wouw Kees! Het leven in een notedop! Wat heb je dat subtiel neer weten te zetten. Klasse!

Ma3anne · 1 april 2006 op 08:23

Mooi!
Jammer dat het geen vervolgserie meer kan worden…
Ik had Waardsteker meer gegund. 🙁

Dees · 1 april 2006 op 10:05

Jee Kees, zit ik net de grijnzen te memoreren, lees ik dit 🙁

Prachtig geschreven!

DriekOplopers · 1 april 2006 op 10:34

Meesterlijk neergezet triest verhaal.
Hulde!

Driek 😉

wendy77 · 1 april 2006 op 12:02

Mooi verteld, verrassend en triest einde!

Mosje · 1 april 2006 op 12:26

Fantastisch verhaaltje, ik zag het gebeuren, heel filmisch verteld. Mooi Kees.

Raindog · 1 april 2006 op 15:17

Filmisch inderdaad. Je ziet het grijs in kleuren die net geen zwart wit zijn. Zoiets. Dat terwijl alles je al was afgepakt nu het laatste ook verdwijnt en het gewoon geen zin meer heeft. Erg knap neergezet. Ik vind het moeilijk kiezen tussen begrip voor zijn duik of afkeer van hem vanwege het feit dat hij in die 40 jaar nooit zelf heeft ingegrepen. Misschien had hij dat zelf ook wel. Een erelidwaardige column zal ik maar zeggen!

senahponex · 1 april 2006 op 15:58

De gouden griffel waardig, een triest vertelsel heel mooi verhaald. Sterke beeldende beschrijving klasse.

Li · 1 april 2006 op 16:14

De titel deed me even schrikken Kees 😮
Maar wat een ontzettend goed geschreven treurig verhaal is dit.
Het onderstreept je veelzijdigheid.

Li

WritersBlocq · 1 april 2006 op 22:03

SCHIT-TE-REND!!!!! Wat mij betreft volgende maand DubbelKees bovenaan de pagina. Man, je schrijft vanuit alle hoeken en gaten, ik vind het zo knap. Groetje, Pauline.

pepe · 1 april 2006 op 22:20

Klasse geschreven, maar wat een triest verhaal. Dit keer niet een big-smile om deze column.

sally · 1 april 2006 op 22:44

Griezelig mooi geschreven Kees.

liefs
Sally

Mup · 2 april 2006 op 03:28

Schrok ook van de titel Kees. dacht dat je hier zou willen stoppen.

Mooi stuk, de beschouwende Kees, zoals je ze zelf noemt, vind ik erg mooi,

Groet Mup.

bert · 2 april 2006 op 12:37

Prachtig relaas van de ondergang van iemand die 40 jaar alles heeft geslikt en doet alsof hij een heel tevreden leven leidt.
Volgens mij zijn er erg veel van deze mensen. Er zijn dan ook erg veel mensen die zelfmoord plegen, ook in Nederland. De meesten daarvan behalen niet eens een jubileum. En er wordt niet eens aandacht aan hun einde besteed. Het hoort er zogenaamd gewoon bij in onze maatschappij. 😕 😕 😕

ietje · 2 april 2006 op 20:26

Gelukkig voelde jij je beter, Kees, toen er een feestje voor je georganiseerd werd. Fantastische column weer. Wanneer ga je cursussen verzorgen? Ik meld me onmiddellijk aan!

Trukie · 2 april 2006 op 21:49

Kees met deze column bewijs je voor de zoveelste keer dat je de CX-pen dubbel en dwars hebt verdiend.
De laatste alinea is een subtiele maar reële metafoor van de realiteit. Velen roeren het onderwerp aan. Slechts weinigen weten het goed onder woorden te brengen. Je noemt niet alleen het feit, maar ook hetgeen er (jarenlang) aan vooraf is gegaan.

melady · 2 april 2006 op 23:36

deze is zo on-kees achtig en daarom zo goed.

KingArthur · 3 april 2006 op 10:42

Ik lees hier toch ook een andere Kees maar daardoor zeker niet minder.

Mien · 6 april 2006 op 22:06

Vet goed Kees.
Je blijft groeien …
Wat is de truc …?

Mien Vet

klungel · 7 april 2006 op 15:53

Moest onwillekeurig aan de film [url=http://www.imdb.com/title/tt0257360/]about schmidt[/url] denken. Alleen gaat die niet dood.

Hij is weer mooi.

yorky · 18 april 2006 op 13:56

Wow, Kees.
Hij is weer topie!
Waar haal je dat toch steeds vandaan?
Geweldig gewoon.
Mijn leven zal nooit meer hetzelfde zijn.
De Kafka van de Lage Landen ben jij.
We zijn allemaal heel trots op je.
( vergeet dat niet, en groetjes )

njappa · 30 april 2006 op 13:09

waw, goed geschreven!!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder