Huilbaby

Gek werd ik ervan. Minimaal twee keer per nacht en bijna drie jaar lang werd Sem krijsend wakker. Nu weet ik dat er ouders zijn die vinden dat je een kind moet laten huilen, omdat het het dan vanzelf afleert. Maar ik ben van mening dat je je kind altijd moet troosten, zeker als het huilend wakker wordt. Een kind dat huilend wakker wordt verkeert in zekere zin in doodsangst. Het heeft geen concept van tijd, en geen idee dat zijn verzorger zich slechts op enige meters afstand van hem bevindt. Hij uit slechts een noodkreet om beschermd te worden. Kinderen die niet getroost worden ontwikkelen afweerstrategieёn om met de angst te kunnen omgaan, zoals bijvoorbeeld het ontkennen van de behoefte om getroost te willen worden. En deze afweerstrategieёn kunnen op latere leeftijd problemen opleveren.

Gelukkig ben ik getrouwd met een geёmancipeerde man. Ruud en ik wisselden elkaar af als Sem getroost moest worden. Maar ja, het was waarschijnlijk vanwege mijn moederinstict, want waar Ruud rustig door Sems gekrijs heen kon slapen, werd ik altijd wakker, ook als het Ruuds beurt was. En om zes uur ‘s ochtends ging vijf dagen per week de wekker onverbiddelijk af, want er moet nu eenmaal brood op de plank komen.

Sem was een levenslustig kind. Fysiek ongelooflijk sterk. Toen hij drie maanden was, keken Ruud en ik verbaasd toe hoe hij zijn zware hoofdje zelfstandig oprichtte. Wat een nekspieren voor zo’n klein ventje! Op 2-jarige leeftijd had hij het postuur van een mini-bodybuilder, met gespierde armpjes en goedgevormde kuiten en bovenbenen. Hij rende voor zijn plezier met kilo’s ballast rond (“auto inladen en uitladen” was een favoriete bezigheid) en hij trok met gemak zijn eigen lichaamsgewicht omhoog: ieder meubelstuk thuis was meerdere malen door hem met succes beklommen.

Hij was wereldkampioen naäpen. Als ik aan het stofzuigen was stond meneer met een stok in de meest stoffige hoeken te wroeten. En nadat we eens de muren van de woonkamer hadden gesausd, was Sems favoriete speelgoed een verfroller. Alle muren, vloeren, tafels, stoelen, al zijn speelgoed en zelfs Chappie, onze trouwe viervoeter, zijn meerdere malen door Sem met denkbeeldige verf opgekalefaterd. Ik herinner mij die keer dat Ruud de lekke band van onze auto aan het verwisselen was. Sem zat broederlijk naast hem op de stoep en trachtte het wiel van zijn plastick motorfietsje te demonteren. Vader en zoon aan het klussen. En waarachtig, het was hem nog gelukt ook. Wat minder geslaagd was, was dat de demontatie permanent was, het wiel kon niet meer aan het motorfietsje worden vastgemaakt. Het had voor een dynamisch middagje in huize Jacobs gezorgd.

Men zegt wel eens dat bepaalde kinderen met een specifiek doel in dit leven komen. Om mensen iets te leren. Van kinderen met het syndroom van Down wordt bijvoorbeeld gezegd dat dit “oude zielen” zouden zijn, die de mensen in hun omgeving helpen om “liefde” te ervaren en te geven. Onvoorwaardelijk. Ik vind dit een mooie gedachte. Sem had beslist iets magisch. “Sem is in deze wereld om mensen te betoveren,” dacht ik. Hij betoverde óns met zijn tomeloze energie, zijn dwingende ogen en zijn vastberadenheid. Hij was, zelfs op een zo jonge leeftijd, een geboren leider. Een speciaal kind. Ik begrijp wel dat waarschijnlijk iedere moeder de unieke kwaliteiten van haar kind als bijzonder beschouwd, maar Sem was écht bijzonder.

Hij betoverde niet alleen Ruud en mij, maar ook zijn oma’s en zijn ooms en tantes. Ook de leidsters in de crêche hadden een zwak voor Sem en konden nauwelijks weerstand bieden aan zijn charmes. En de kinderen bij ons in de straat, allen veel ouder dan Sem, volgden Sem. Als Sem “A” zei, dan was het “A”.

Het is eigenlijk gek, Sem huilt nu niet meer, maar ik kan nog steeds ’s nachts de slaap niet vatten. Alsof ieder moment uit het nu stille en lege kamertje een oorverdovend gebrul kan opsteken. Ik zou dan zo verschrikkelijk graag naar dat kamertje gaan en naast Sem in zijn bedje gaan liggen en hem troosten. Een keertje maar. Een laatste keer. Sem, ik mis je zo ontzettend.