Toen de vogels nog vlogen in de heldere blauwe lucht en de ramen in het huis nog helder waren, keek ik naar de situatie waarin we ons bevonden. Perfectionistisch dat je was, maakte je het huis altijd klinisch schoon. Misschien voor gasten, voor de huisdieren die we niet hadden of gewoon voor ons. Ons tweeën. Ons de wereld, die wij bezaten in onze gedachten en gevoelens. Wat is er meer dan een relatie tussen man en vrouw, tussen de combinatie van liefde en lustgevoelens, tussen trouw en hoop? Niets meer dan dat liet ons de wereld bezitten. Hoe wij elkaar hebben leren kennen, was een taboe in onze relatie. Elkaar leren kennen, elkaar vinden, elkaar ontmoeten: het was allemaal een gepasseerd station. We kenden elkaar niet, maar we wisten elkaar. Jouw lievelingsdrank was me bekend, jouw favoriete kledingzaak was me bekend, zelfs jouw ideale man was me bekend. We hadden geen verrassingen, maar het was goed. Wij hielden vast aan de standaard en aan de sleur.

Vandaag leek het anders. De bank, stoelen, kasten waren bedekt met een stoflaag, alsof deze levenloze objecten dood waren gegaan en langzaamaan aan het wegrotten waren. De vaat stond torenhoog op het aanrecht te wachten op het chemische goedje dat in combinatie met water een schuimberg maakt. Over de parketvloer lagen kledingstukken verspreid en een indringende, vieze geur hield de huisdieren, die we toch al niet hadden, op afstand. Het hield ons niet op afstand. Ik lag nog steeds naast je op het vervuilde bed. Het bed waarin we huilden van verdriet, huilden van blijdschap en huilden omdat we niets beters wisten. Lachen niet. Lachen moet je niet doen in een bed, dat geeft wantrouwen.

Je was veranderd in alle opzichten. Eerst was je levendig en kon niet stoppen met praten over je fantasieën, maar nu waren ze verstild en was alles om je heen toereikend genoeg om dromen en doelen aan de kant te zetten. Ook je uiterlijk was veranderd: make-uploos, vervuild. Misschien had je besloten om de illusies van het geschminkte gezicht en de nette mantelpakjes te laten voor wat ze waren en verder te gaan met het gegeven van een bewuste vrouw in de wording van de eeuwigheid. Eeuwigheid als fase, iets in die trant.
Het was weer verrassend voor me. Het leek erop alsof ik je niet meer wist en dat ik je opnieuw moest gaan ontmoeten, leren kennen of vinden.

Ik wil niemand meer weten. Niemand meer leren kennen. Niemand meer vinden. Te veel mensen heb ik geweten. Het kostte me veel meer moeite om te vergeten dan om te weten. Laat de anderen maar weten. Ooit zullen ook zij erachter komen dat niemand weten een verademing is. Nooit meer de ellendige pijn van het vergeten. Nooit meer.

Mijn voeten zet ik naast het bed en bekijk je lichaam. Rustig loop ik naar de bezoeker van ons huis, de bel ging. De wil om hem weg te sturen van dit bouwval, van deze puinhoop is groot. Het is echter maar de vraag of een mens zich kan vertonen met de kilheid van de waarheid op zak. Het lot van een leven. Beëindigd met de noodzaak van een relatie.


10 reacties

Boukje · 14 november 2011 op 15:16

Er zitten zoveel fouten in dat het bijna onleesbaar is, jammer. 🙁

LouisP · 14 november 2011 op 15:31

Boukje, Zoveel fouten!! Onleesbaar??

Omdat het niet zo lief is misschien? Omdat het hard is misschien?
Ik vind het heel erg goed geschreven Maurick!!

Het bed waarin we huilden van verdriet, huilden van blijdschap en huilden omdat we niets beters wisten. Lachen niet. Lachen moet je niet doen in een bed, dat geeft wantrouwen.

Prachtige zin!

Mien · 14 november 2011 op 16:19

Ja, ja, je weet het wel.
Deze column doet het hart van romantici harder bonzen.
[b][u][url=http://www.youtube.com/watch?v=sHuPl_rk97M]Zoek jezelf![/url][/u][/b]
Daar deed deze column mij aan denken.
Mooi columnpie. Met en zonder spelfouten.

Mien voor broeders en zusters

Boukje · 14 november 2011 op 18:33

Is dit een stijl waar heden en verleden door elkaar èn tegelijkertijd bestaan ofzo?
Ik word er echt geen wijs uit, het zal wel aan mij liggen…
:stom:

pally · 14 november 2011 op 22:25

Ik vind dit een heel apart stuk, Maurick. Juist door het ongewone woordgebruik schep je een speciale wereld die iets filmisch over zich heeft en iets authentieks en die ook triest is en ongrijpbaar. Die paar fouten en wat gebrek aan kommaatjes doen daar voor mij niks aan af. :wave:

groet van Pally

sylvia1 · 15 november 2011 op 07:26

Ik denk dat ’t een column is die je moet willen lezen, willen begrijpen. Vanochtend ben ik in de stemming. Een paar hele rake zinnen, zoals deze:
[quote]We kenden elkaar niet, maar we wisten elkaar. (…)We hadden geen verrassingen, maar het was goed. Wij hielden vast aan de standaard en aan de sleur.[/quote]

Meralixe · 15 november 2011 op 08:59

Inderdaad, lezen van columns en het reageren er op heeft veel met de eigen stemming te maken.
Helaas, en dat zal dan wel aan mij liggen, na twee keer aandachtig lezen kon ik nog geen positieve reactie geven op het geheel dat me te zweverig overkomt.
Maar, inderdaad er zitten enkele bloedmooie omschrijvingen in.

Libelle · 15 november 2011 op 09:51

Ik wil niemand meer weten. Niemand meer leren kennen. Niemand meer vinden. Te veel mensen heb ik geweten. Het kostte me veel meer moeite om te vergeten dan om te weten. Laat de anderen maar weten. Ooit zullen ook zij erachter komen dat niemand weten een verademing is. Nooit meer de ellendige pijn van het vergeten. Nooit meer.

Als echte kunst een emotie losmaakt waardoor je waarnemingen in het leven anders of completer kunt ervaren, dan is dit kunst!

maurick · 15 november 2011 op 18:55

Bedankt voor de complimenten. Ook bedankt voor de niet-complimenten. Excuus voor de slordigheid.

Harrie · 17 november 2011 op 16:35

Ik wist je wel zou zo maar een uitspraak van Toon Kortoomns kunnen zijn. Mooie column.,

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder