25 jaar geleden. Als de dag van gisteren. Ik loop op het schoolplein van de kleuterklassen, een beetje onwennig nog. Net vier jaar geworden en klaar voor de basisschool. Ik wil een grote meid zijn, maar ik ben bang en onzeker. En dat wordt snel opgemerkt door de andere kinderen, vooral door één meisje. Ze nijpt me. Zo ook de volgende dag en de volgende. De ene keer harder dan de andere. Doodsbang ben ik voor haar. Het gaat zo ver, dat ik andere kinderen moet vragen voor mij een puzzel uit de kast te pakken, omdat ik niet voorbij haar durf. Opgemerkt door de juf werd het nooit. Ik durfde het haar ook niet te vertellen en als ik er thuis iets van zei, dan was het: “nijp maar terug” of “sla maar terug”, maar daar was ik niet mans genoeg voor. Door mijn omgeving werd het allemaal weggewuifd alsof het niks voorstelde. “Leer maar voor jezelf opkomen. Niet zo flauw zijn. Stel je niet aan”, waren veel voorkomende opmerkingen. 25 jaar later draag ik echter nog steeds de littekens van haar nijpsessies, zowel letterlijk als figuurlijk. Nu nog meer dan ooit. Mijn dochter wordt namelijk vier binnenkort. Het is nu aan haar om het schoolplein voor het eerst te gaan betreden.

Ik ken niet de angsten van andere moeders. De angst dat ze zal huilen bij het wegbrengen of de angst dat ze leertechnisch niet mee zal kunnen met de groep. Ik heb maar één angst, de angst dat de geschiedenis zich zal herhalen, de angst dat ze gepest zal worden. Heel haar korte leventje probeer ik al om haar niet zo te laten worden als ik was. Ik probeer haar zelfvertrouwen te geven, flink te zijn en voor haarzelf op te komen, maar wat het karakter gaat doen, dat kan ik natuurlijk nooit voorspellen.

Gisteren hebben we alvast een kijkje mogen nemen op school. Eenmaal op het schoolplein kreeg ik een vreemd en soms naar gevoel van binnen. Dit gevoel werd bevestigd toen ik het aan de andere kant van het hek met eigen ogen zag gebeuren. Twee jongens die een andere jongen compleet stonden uit te lachen en te schelden. Ik keek in het rond, maar geen enkele juf die erop reageerde. Ik voelde me weer klein worden, machteloos, de tranen stonden in mijn ogen. Het gebeurt dus nog steeds en nog steeds lijkt er weinig aan gedaan te worden.

Mijn dochter kreeg van dit alles gelukkig niks mee. Ze pakte een fiets en reed er vrolijk op rond. Ze is zich nog van geen kwaad bewust, gelukkig. Enkele kindjes die ze al kent van de peuterspeelzaal riepen al van ver. “Amber, Amber, kom je met ons spelen?” Ze was zowaar populair. Nu maar hopen dat het zo blijft.


13 reacties

Mosje · 13 september 2006 op 20:16

Er is een nijpend tekort aan aandacht voor pesten op scholen.

Dees · 13 september 2006 op 20:26

Mooi stukje Wendy… Een troost, mocht het al zover komen, je dochter zal geen moeder hebben die het wegwuift. Komt wel goed 😉

DreamOn · 13 september 2006 op 21:20

Mooie column. Ik ben vroeger ook gepest, vanwege mijn bril. Gelukkig draag ik al twintig jaar lenzen, maar het maakte me wel heel onzeker. Op school bestond toen nog weinig aandacht voor pesten.
Wat Mosje zegt, daar ben ik het niet mee eens. Er zijn zat scholen (ik heb het nu over basisscholen) waar pesten juist enorm goed wordt aangepakt. Wij hebben als team zelfs een cursus gevolgd voor het signaleren en oplossen van pestgedrag en begeleiden van slachtoffers en het voorkomen van pestgedrag.
Je moet gewoon het lijntje kort houden met de leerkracht. Ik zou meteen vertellen dat dit een angst van je is. Dat je wilt, dat de leerkracht hier alert op is. Wees maar een kritische ouder, daar zijn ze op school ook mee gebaat.
En natuurlijk is de drempel hoog, als je kind naar school gaat voor het eerst, ik heb ook een traantje moeten wegpinken… 😉

WritersBlocq · 13 september 2006 op 22:42

Een soortgelijke situatie maak ik ook van dichtbij mee, en het kost de moeder enorm veel moeite om haar angst en trauma niet op haar kind over te laten slaan. ‘Normaal doen’, waar gevoelsmatige, oude alarmbellen rinkelen, en toch alert blijven waar de grens overschreden wordt. “Moeilijk, maar ook een uitdaging”, zei ze mij toevallig vanavond door de telefoon. Misschien heb je er wat aan?

Is nijpen hetzelfde als knijpen? Weer wat geleerd 🙂

Prlwytskovsky · 13 september 2006 op 22:51

Mooi beschreven Wendy.

@Trudy: het zit dus tussen mijn oren?

DriekOplopers · 13 september 2006 op 22:57

Een mooie en openhartige column, Wendy. Dankjewel.

Lieve groet,

Driek :kiss:

Saskia · 14 september 2006 op 12:37

Je raakte me echt met je column!
Gá ervoor, doe wat je toen niet kon en durfde: kom op voor je kleine meid en signaleer en bespreek al het pestgedrag dat je ziet. Nooit ‘maar laten gaan’!
Saskia

KawaSutra · 14 september 2006 op 16:25

Ik ben het wel met WB eens dat je in zulke situaties heel erg moet oppassen dat je door wat je uitstraalt juist datgene oproept wat je nu juist niet wilt zien gebeuren.
Net zoiets als een kind dat zijn knie beschadigt bij een val maar pas van schrik gaat huilen nadat de moeder nogal overtrokken reageert.
Begrijpelijk is het wel natuurlijk maar blijf waken voor oude spookbeelden die inmiddels een eigen leven zijn gaan leiden.

Gelukkig heb ik het nooit meegemaakt, niet passief en niet actief, maar ik proef wel uit jouw woorden dat het diep ingrijpt in iemands leven. Goed geschreven dus.

Li · 14 september 2006 op 16:45

Ik voel helemaal met je mee Wendy.
Prima geschreven.

Li

wendy77 · 14 september 2006 op 20:01

[quote]En natuurlijk is de drempel hoog, als je kind naar school gaat voor het eerst, ik heb ook een traantje moeten wegpinken[/quote]
Trudy, en daar heb ik nou helemaal GEEN last van. Het is gewoon tijd dat ze gaat 😉

WB: je kennis heeft helemaal gelijk. Ik weet heel goed dat ik mijn angst zo goed mogelijk voor haar moet verbergen. Ik heb dan ook nog nooit met een woord tegen haar erover gesproken en ik hoop ook nooit laten blijken. Uberhaubt nooit gesproken over het feit dat kinderen elkaar pijn kunnen doen. En zoals je kennis zegt, dat kost moeite. Knap dat zij het als een uitdaging ziet. Dat is iets wat bij mij nog zal moeten groeien denk ik. 😉
Wat het nijpen verhaal betreft. Er zijn meer mensen buiten CX die over dit puntje zijn gevallen, maar het woordenboek erop nageslagen, blijkt het toch echt hetzelfde te betekenen 😛
Bedankt voor je reactie.

Kawa: Je hebt gelijk. Als ik mijn angsten op haar ga projecteren zijn we verder van huis, dus probeer ik het zoals hierboven gezegd. Goed dat ze nog niet kan lezen he 😛

Wel zal ik een kritische ouder proberen te zijn. Net zoals iemand hierboven al aangaf (vergeef me mijn vergiet :oops:). Haar signalen opvangen en tijdig aanpakken…..waar nodig en ik hoop dat dat heel weinig zal zijn.

Alle anderen: Bedankt voor jullie reacties :kiss:

champagne · 14 september 2006 op 20:40

Mooi beschreven, Wendy, zorg ervoor dat jouw angst niet overslaat op jouw dochter.Leuk dat je dochter zich meteen op haar gemak voelde. 🙂

Anne · 14 september 2006 op 21:07

Ik weet niet of er geen aandacht aan pesten wordt besteed op scholen tegenwoordig, ik geloof Trudy wel als ze zegt dat dat niet waar is. Maaaar. Dat er onderhuids een bepaalde mentaliteit heerst precies zoals Wendy zegt; Los het zelf maar op / stel je niet aan; dat is helaas ook mijn ervaring. En het komt voort uit het (ook weer onderhuids geaccepteerde) heersende recht, het recht van de sterkste.

Als je echt wilt dat je dochter niet gepest wordt zul je er zelf bovenop moeten blijven zitten. Zonder haar inderdaad met je angst te verlammen. Maar dat een gepest kind hulp nodig heeft en dat de ouders daarin de belangrijkste rol spelen (overigens ook als hun eigen kinderen de pestkoppen zijn!!!) dat staat voor mij heel heel heel erg vast.

Enne, ingrijpen als je ziet dat er gepest wordt is al een klein beginnetje om over je eigen gevoel van machteloosheid heen te komen.

Met andere woorden: je kunt wat doen, je moet wat doen, het is de enige kans als het je dochter zou overkomen.

BrokenHalo · 14 september 2006 op 22:03

Ik weet nog dat mijn oudste voor het eerst naar school ging. Doodsbang was ik, een gevoel dat niet te beschrijven is… Bang dat ze gepest zou worden, dat er iets zou gebeuren en de juf het niet zou zien, bang dat mijn meisje niet zonder mij kon (lees: ik niet zonder haar kon). Maar uiteindelijk is het gaan wennen, en ja soms heeft ze ruzie, en soms maakt ze ruzie. Maar ik heb ontdekt dat ze groter is als ik dacht, en als je als mama zijnde maar aandacht hebt voor de signalen die je kind afgeeft, dan komt het wel goed. Wel nuchter blijven, maar er zijn als het nodig is… Uiteindelijk worden ze groot… en dat zijn ze dus al voor je het doorhebt…

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder