Ik zei dat ik over hem schreef. In columns. Of toch iets dat er een beetje op moest lijken.
Leuk, reageerde hij enthousiast, en wat schrijf je dan zoal? Rachid kwam ons vergezellen. Hij had Het Laatste Nieuws en een tuinstoeltje in zijn hand. “Betere vraag: wannéér schrijf je dat dan?”
Hij schaterlachte alsof hij zichzelf het einde vond. Ik kon hem het niet eens kwalijk nemen, want hij had ergens wel gelijk.
De guitige afrikaan zinspeelde op de dagelijkse ochtenden, middagen en soms zelfs nog avonden waarop Brossir en ik elkaar zagen.
”Jaloers, man?” klonk het dapper van mijn stoere vriendje.
Ik keek naar hem, zag de lentezon zijn haar doen glanzen. Hoe hedonistisch hij in die luie ligstoel lag: van top tot teen uitgestrekt, gekleed in een zomers en lekker sexy Armanishirt en een bijpassende Hawaïshort, met een waanzinnige zonnebril op zijn neus en een enorme grijns rond zijn lippen hangen.
En dat allemaal alsof hij doodvermoeid was. Alsof het dertig graden was. Bijna te zwoel voor woorden.
Kom bij me liggen, klonk het dan onschuldig. Op één van die rustige toontjes die geen tegenspraak dulden, die een zekere ongeduldigheid verrieden.
De zomerzetel kraakte lichtjes toen ik voorzichtig in zijn armen neerzakte, hij tevreden lachte en we langzaamaan in slaap vielen…

Het zou een verhaaltje kunnen zijn, een eenmalige vakantieliefde, maar nee: het is pitje lente, april en geen vakantie (paasvakantie).
En bijna zijn verjaardag. Wie weet hoeveel lentes hij dan telt.
Maar ik ontwaak. Brossir kust me als in melige sprookjesverhalen wakker.
Hij lacht een vrolijke tandpastaglimlach. “Lekker geslapen?”
”Evet. Teşekkur! Sen?”
Ik die zo’n strijder ben voor integratie, moet toegeven dat mijn vriendje geen woord Nederlands spreekt. Of toch bijna niet. Zijn woordenschat beperkt zich tot “waarom”, “sjjjggggggàt” (de ‘g’ is een regelrechte ramp) en het korte “ja”. Communicatie is dus niet voor de hand liggend, maar met een taalmix van Duits (lügen), Frans (je suis fâché), Engels (haw aar joe) en Turks (seni seviyorum) moet het gewoonlijk wel lukken.
Even verduidelijken dat er àbsoluut geen sprake van was dat ik Albanees zou gaan leren. Hij is een “nieuwe Vlaming” (de term allochtoon moet volgens media opgedoekt worden), hij moet Nederlands leren en niet omgekeerd.
Hoewel ik me er de laatste tijd op betrap naar Turkse zelfhulpboeken te grijpen.
Maar Turks is oké: we moeten er allebei nog een beetje aan sleutelen. En dat doen we dan ook maar.
Ons werkwoord vervoegen: Ask. Liefde. Of gewoon flört etmek.


20 reacties

Avatar

Mup · 9 april 2007 op 17:12

Als je of de integratie of de liefde wat meer uit zou diepen, zou het misschien op mij wat minder wareig overkomne. Je gebruikt ook veel aanhalingstekens die m.i. overbodig zijn. Maar een prettig lentestuk, dat wel,

Groet Mup.

Avatar

pally · 9 april 2007 op 17:23

Het lente -gevoel met je macho-vriendje komt er wel uit, maar al dat taalgedoe door elkaar voegt voor mij niks toe.

Avatar

KawaSutra · 9 april 2007 op 17:36

Lastig te volgen maar mooi geschreven, of zei ik dat bij de vorige ook al?

Avatar

arta · 9 april 2007 op 19:58

[quote]maar met een taalmix van Duits (lügen), Frans (je suis fâché), Engels (haw aar joe) en Turks (ben seni seviyorum) moet het gewoonlijk wel lukken. [/quote]
Meer heb je niet nodig! Moe zijn, vragen hoe het gaat en zeggen dat je van de ander houdt, en als je het niet begrijpt gewoon zeggen dat de ander lügt!
Het houdt je leven lekker simpel! (of niet) 😀

Avatar

dashuri · 9 april 2007 op 20:07

wat is wareig?

Avatar

dashuri · 9 april 2007 op 20:09

Ik krijg de volle laag: dat mijn stukjes “lastig”, “moeilijk te volgen” zijn, maar wat met uw commentaren? Laat me even zeggen dat ik er geen bal van snap (“mij te voegen?” Hoe bedoelt u dit? Een stukadoor voegt, oké, goed, maar u? Hoe kun je dit taalkundig gaan verantwoorden?)
Bedankt voor uw bemoedigende commentaar!

Avatar

axelle · 9 april 2007 op 20:42

Dashuri!

Niet alleen Brossir is meer dan oké

groetjes van *het vriendinnetje van…

Avatar

pally · 9 april 2007 op 21:12

Ha Dashuri,
Niets toevoegen betekent dat iets er niet beter van wordt,snap je? Dat is gewoon de manier waarop ik er naar kijk. Soms kun je daar iets van leren, zoals dat bij mij ook vaak gebeurt. Misschien is het best wennen dat er kritisch naar je schrijfsels gekeken wordt.
Maar het is ook een kwestie van aandacht en zeker niet kwaad bedoeld.
Succes en plezier bij het schrijven!

groet van Pally

Avatar

Mup · 10 april 2007 op 04:07

Warweig moet warrig zijn, goed opgemerkt en excuses. Ik bedoel dat je veel van de hak op de tak springt, en nee, ik ben geen timmerman of vogel. Bedoel mijn kritiek echt als opbouwend en probeer als lezer over te brengen wat ik bedoel.Daar doe je het als schrijver toch ook voor, op deze site, om de reactie van de lezer te krijgen?

Groet Mup.

Avatar

goofy · 10 april 2007 op 16:57

Ik vind het net leuk al die verschillende talen. Het stukje ademt iets uit van ‘liefde overwint alle taalbarrières’. Ik weet niet of liefde alles overwint. Maar het is prettig er af en toe even in te geloven.
Dit kleine beetje Albanees moet je toch wel leren vind ik: ‘Jeni gomaar’ (je bent een ezel) want plagen is de leukste manier om liefde te vragen.

Avatar

axelle · 10 april 2007 op 19:23

En Brossirs ‘catastrophe’ en ‘crazy’ dan? :p

(denk er nu nog maar aan…)

Dikke kus aan Remi;

Axelle

Avatar

dashuri · 10 april 2007 op 19:28

Helemaal correct. Maar moet me toch nog één iets vann het hart: wat bedoelt u met “al die aanhalingstekens”? Ik heb, welgeteld, twee dingen tussen aanhalingstekens gezet. Is dit zo ergerlijk? Ik las trouwens een column van u (Ze heeft me lief) geloof ik, en bijna alles was daar tussen aanhalingstekens geplaatst…

Avatar

dashuri · 10 april 2007 op 19:29

Dankjewel voor de leuke commentaar. Jemi Gomaar. Ik zal het hem eens zeggen 🙂 Wedden dat hij “Maar, dashuri, wat zeg je nu toch?” zegt?! (Sinds ik duidelijk heb laten doorschemeren dat Albanees not done is 😉 )

Avatar

dashuri · 10 april 2007 op 19:31

Zeg, stuk tang, mijn Brossirtje niet laten overkomen als een hond, hé 😉

Het is trouwens niet “catastrophe”, maar “katastroof” (ik zei toch al dat zijn Frans serieus wat haar bezat!)

Ik zal Remi een superdikke zoeniezoenie geven (van jou) 😉

Avatar

SIMBA · 10 april 2007 op 19:47

het is in het Nederlands catastrofe…..

Avatar

Dees · 10 april 2007 op 19:52

Een beetje een lome, maar lekkere column. Geeft mij idd een zomergevoel.

Hoewel ik de tips (en dat zijn ze, dus voel je niet zo aangevallen) wel onderschrijf. Beetje schaven en je pareltjes worden mooier.

Avatar

goofy · 10 april 2007 op 21:23

ow nee: oppassen hoor: jem is ‘ik ben’ en jeni ‘je bent’. Je mag de ‘m’ of ‘n’ dus niet zo maar omwisselen. Maar als je leuk wil zijn doe je
shqipetaar? Nuk jem gomaar! (albanees? ik ben geen ezel) (‘nuk’ spreek je uit als ‘noek’).

Avatar

Mup · 11 april 2007 op 01:35

Welgeteld zeven keer de ‘tussen haakjes’ en ja, ik gebruikte ze ook teveel, net zoals te lange zinnen en teveel komma’s. Ik leerde ervan, en leer hier nog steeds, ben zeker niet zonder fouten,

Groet Mup.

Avatar

dashuri · 11 april 2007 op 21:21

Tuurlijk! Maar Brossir is immers Albanees en zegt dus “katastroof”?

Avatar

dashuri · 11 april 2007 op 21:21

Ik las het inderdaad 🙂

dankjewel!

Geef een reactie