Het is een kleine woonkamer op de vierde verdieping van een troosteloos flatgebouw. Zo’n flatgebouw waar graffiti op muren, ramen en deuren de sfeer bepalen. Haar appartement ruikt niet echt prettig. Zeg maar onfris. Het eenzame peertje verlicht de oude houten tafel met een zwak schijnsel. De geverfde muur kleurt sinister. Veel heeft de woonkamer niet te bieden, een paar stoelen, een gescheurde oude bank. Het goedkope TL licht van de formica keuken geven aan dat de bewoonster niet van koken houdt, laat staan gezelligheid. Haar hobby’s liggen op andere terreinen dan eten en gezond leven. Dat weet zij maar al te goed. Te laat realiseert ze zich dat er geen weg terug meer is.
“Suusje, het is mooi geweest, nu moet je echt wat dokken,” Dave’s stem klinkt streng, donker en dreigend. Hij kijkt haar aan. Schichtige sombere ogen, bleek gezicht, enigszins mager en uitgeleefd. Maar nog uitdagend genoeg. Om rekening mee te houden.
“Ik heb geen geld, dat weet je,” haar stem, ooit zacht, zwoel zangerig, klinkt nu dun en rauw. Dave haalt zijn neus op. Streelt de binnenkant van haar armen, voorzien van ontelbare prik gaatjes. Sporen van verleden en heden.
“Je verslaving is jouw probleem, geld het mijne,” hij pakt haar vinger en knijpt er zachtjes in. Zelfs dat doet haar trillen van pijn.
“Veel zit er niet meer bij, he,” zijn stem smalend en neerbuigend. Ieder woord daalt als een dolksteek neer op haar tengere lijf.
“Wil je mij misschien… euh…,” fluistert ze zachtjes.
“Neuken? Kom nou, die tijd hebben we gehad en kijk eens naar je. Niets meer over van de ooit zo heerlijke Italiaanse geile Suzannita, waar ik met trots mijn vrienden gek mee kon krijgen.”
Ze voelt de vernedering als een mokerslag.
“Door jou zit ik wel dieper in de shit dan ooit tevoren, hufter,” geforceerd laat ze haar stem harder klinken. Het kost meer kracht dan ze wil.
Hij lacht. Zijn minachting zweeft door de kamer.

Buiten loeit een sirene. Een fietsbel klinkt in de avond. Haar aanwezigheid maakt hem onrustig. Maar het is moeilijk aan te geven waarom.
Die kleine bruinharige meid met vurige koolzwarte ogen, zij die vol overgave haar eigen leven de vernieling in heeft geholpen zit tegenover hem, maar kwetsbaar lijkt ze niet te zijn.
Zou zij hetzelfde denken? Of ziet ze nu echt het einde naderen?
“Kijk Suus, het werkt heel simpel en dat weet je,” Dave spreekt luid en langzaam zodat ze hem goed kon horen en begrijpen, “de Litouwse maffia wil geld, en vandaag nog. Geld dat ik niet van je krijg. Dus zeggen ze in hun apekolen engels ‘kiel det bietsj’”, hij lacht om het imiteren van het accent. Ze voelt de weerstand opkomen. Ze wil kotsen, precies voor zijn glimmende van Bommel schoenen.
Ondertussen haalt hij zijn revolver, inclusief imposante geluiddemper, tevoorschijn en legt deze op tafel.
Suzanna kijkt ernaar. Een zwart glimmend apparaat. Haar ademhaling is snel, haar hartslag is onregelmatig. Haar gedachten zijn verward en sloom. Toch voelt ze een onbekende energie. Heftig, donker. Opkomend uit het diepste van haar lijf.
Alles wat ze ziet beweegt in slow motion. Ze probeert snel te denken, een oplossing te vinden.
Maar die is er niet.
Berust ze in haar lot? Haar leven flitst aan haar voorbij. Is dit wat ze wil? Het einde, of is dit moment het begin van iets nieuws?

Ze kijkt Dave aan, speelt verleiding. Ze maakt haar lippen nat. Laat haar handen over haar afgedragen en gescheurde t-shirt glijden, ze streelt haar borsten. Masseert haar tepels. Ze speelt wellust, laat niets aan zijn verbeelding over. Dave’s ogen glinsteren. Hij glimlacht. Mannen. Sukkels.
De energie is daar, de felheid. Suzanna Civitella-Cesi. Twee en twintig jaar geleden geboren in Mafalda, Italie. Haar adelijke Italiaanse afkomst zorgt voor een ongekende explosie. De ingebakken arrogantie, het onoverwinnelijke, ze weet dat ze er nu gebruik van moet maken. Ze lacht haar tanden bloot. “Mi destino,” fluistert ze.

Ze opent haar ogen. De revolver in haar rechterhand, het gaatje in Dave’s voorhoofd. Zijn verbaasde blik. Zijn gespierde lijf dat langzaam linksom valt. Rook kringelt uit de loop. Het lijkt wel een film, denkt ze. De adrenaline zindert in haar lichaam. Ze gooit het wapen neer en rent naar buiten. Het regent. Haar lichaam trilt en tintelt. Het voelt als een heerlijk orgasme. De regen maakt haar wakker en ze denkt weer helder, zoals ze is. Scherp, snel en voor niemand bang.
Ze kijkt omhoog. Dit is het begin realiseert ze zich. Ze heeft niets. Geen geld, geen auto, geen perspectief, niets, nada, nulla. Ze heeft alleen zichzelf. Zoals altijd.

Haar strijd gaat nu beginnen.

Categorieën: Fictie

Avatar

Gerardinho

Verbaast zich elke dag. Wil van alles zijn: voetballer, schrijver, dromer, hemelbestormer, zanger, sterrenkok, campingeigenaar in de buurt van Menfi, les mills instructeur. Doet aan bodypump en spinnin. Maakt daarvoor zijn eigen muziekmix. Houdt van zijn vrouw en zijn twee roodharige thrianta-nijntjes. En zit braaf elke dag op kantoor. De portemenee moet ook gevuld.

12 reacties

Avatar

Libelle · 24 augustus 2012 op 18:08

Column van de maand! Jammer dat die ratten van Bommel schoenen dragen en in BMW’s rijden.
Jij, auteur, kent het klappen van de zweep en het lezerspubliek. Rauw als het rauw moet zijn en medogenloos en tragisch en realistisch en….. mooi

Avatar

Meralixe · 25 augustus 2012 op 08:30

Is dit deel één van een vervolgcolumn? Die laatste zin doet dat een beetje vermoeden…
Goed genoteerd misdaadverhaal maar hier en daar toch een beetje te veel afgekeken uit bestaande misdaad- en andere romannetjes.
Nog niet zo lang geleden hoorde ik bij BAANTJES uit de mond van De Cock (met c.o.c.k.) dat drugsverslaafden waar men geld op te goed heeft niet doodgeschoten worden omdat men dan zeker geen geld terug ziet. :pint:

Avatar

arta · 25 augustus 2012 op 12:28

Spannend verhaal!
Een vervolg zou inderdaad niet misstaan.

Avatar

pally · 25 augustus 2012 op 12:38

Goed geschreven, Geraldinho, in dit genre. Wel jammer dat je soms te expliciet zaken uitlegt, die je door beschrijvingen al hebt laten zien. Zo laat je m.i. somswat te weinig aan de fantasie van de lezer over.
Dit stukje in het begin b.v. zou je kunnen weglaten. bijv:
[quote] en gezelligheid, haar hobby’s liggen op ander terreinen dan eten en gezond leven[/quote]
Zo zijn er nog meer zinnen.
[quote]Ze speelt wellust, laat niets aan de verbeelding over[/quote]En zo zijn er meer.
Het neemt niet weg dat ik het goed geschreven vind :wave:

groet van pally

Avatar

sylvia1 · 25 augustus 2012 op 13:10

Ik lees ook graag en veel in dit genre en hou dan meer van de kale sobere stijl. Ben nu bijv. Wallander aan het verslinden, kan me dus vinden in de opmerkingen van Pally. Maar erg leuk op cx eens zo’n column te lezen!

Avatar

Libelle · 25 augustus 2012 op 17:18

Ik hou precies van deze schrijfstijl in dit genre.
Waarom wel een regenbui in een dalletje te uit en te na beschrijven en niet de tactiek van een in doodsstrijd gewikkelde en nauwelijks weerbare, verslaafde vrouw? Ik richt me tevens tot Pally.
Jullie zullen wel representatief zijn voor de norm, dat geloof ik wel, maar een beetje franje is best lekker, kan je fantasie even rusten.
Groeten van Libelle.

Avatar

Gerardinho · 25 augustus 2012 op 22:25

Dank voor je input, Pally. Ik ben een voorstander om sfeer te scheppen, te laten zien, ruiken en voelen. Als in een film. Het is juist het detail om de lezer ‘mee te nemen’ in het verhaal.
Maar wellicht ietsje minder zou meer kunnen worden.

Avatar

Gerardinho · 25 augustus 2012 op 22:27

Dank Libelle, laat het maar rauw zijn, en hard en misschien gemeen.

Avatar

Ferrara · 26 augustus 2012 op 17:11

Vanaf de eerste zin de sfeer te pakken.
Ik wil wel lezen hoe het verder met haar gaat.
Kom op meid aan de bak.

Avatar

pally · 26 augustus 2012 op 17:50

Ik begrijp je opmerking over de norm willen zijn
helemaal niet, Libelle. Je zou intussen moeten weten dat ik zo absoluut niet in elkaar zit. Ik reageer wel naar hoe mijn smaak is en de schrijver kan het vanzelfsprekend daar wel of niet mee eens zijn.
Degenen die reageren ook. Al reageren de laatsten meestal vooral op het geschreven stukje en niet op de reacties.Maar daar is ook geen norm voor 😉

Avatar

pally · 26 augustus 2012 op 17:52

Ieder zijn stijl en smaak, Geraldinho, natuurljk!

Avatar

sylvia1 · 26 augustus 2012 op 21:49

Wat een flauwe reactie Libelle.

Geef een antwoord