Mien korte verhalen met kleine grote waarheid (17): Opgesloten

We gaan logeren bij oma en opa. Het gaat niet goed met mams. De drukte van twee jonge kinderen is haar te veel. Weer naar opa en oma. Voor even leuk, daarna oersaai. Oma is streng en alleen maar bezig met huishouden. Opa zit alleen maar in zijn stoel of knutselt wat in zijn schuurtje. Bij dat laatste mogen we absoluut niet storen. Soms klinkt er een vloek uit de schuur. “Potverduuzemehhhhh …!” Weer een kromme roestige spijker die zich niet recht laat slaan.

In het kleine tuintje spelen mijn broer en ik voor de duizendste keer ridder Floris, met zelfgemaakte houten zwaarden en oude lakens die dienen als mantel. We vechten net zolang totdat een van de zwaarden in stukken valt. Daarna spelen we met de lakens ‘hutje’, onder de kleine tuintafel, tot oma ons binnenroept: “Eten, eerst handjes wassen!”

Snel ren ik naar de kleine badkamer met stenen lavet. Ik draai de deur op slot. Nog maar pas heb ik ontdekt hoe dat moet. Mijn sleutelfascinatie is meteen gevoed. Op mijn tenen kan ik net bij de kraan en was mijn handen. Als ik de deur wil opendraaien schiet paniek in mijn lijf. Ik krijg het slot niet open. Wat ik ook doe. Ik zet de sirene aan en huil mezelf schor.

Opa is wakker. Helaas valt er niet meer met mij te communiceren. Verlatingsangst verlamt mijn gedachten en handelen. De termen ‘links’ en ‘rechts’ hebben iedere betekenis verloren. Een ladder wordt van stal gehaald. Opa verschijnt voor het raam en wijst met zijn vingers. “Klink omhoog!” Opa maakt een draaibeweging en valt bijna van de trap. Aan de deur staat oma te roepen. “De sleutel naar links draaien!” Het komt niet binnen. En ik geraak niet buiten. Totdat … de sleutel ineens meegeeft. Eindelijk. Naar links? Geen idee. Iedereen blij.