Het is zondagochtend en ik blijf nog eventjes liggen. Heerlijk dromerig kneuteren, niks hoeven, niks moeten. Ik luister naar vertrouwde ochtendgeluiden. Haast onzichtbaar weggedoken onder mijn deken, kijk ik de kamer rond. Niemand die me ziet. Het voelt warm, vertrouwd en veilig. Donkere Alice Coopers kijken me vanaf posters aan de muur onheilspellend aan, slangen kronkelen rond zijn nek. In de ochtend doet het me niets. Mijn broers beschermen mij. Bij het slapen gaan wordt het een ander verhaal.
De Beatles zingen zachtjes door de kamer. ‘She’s got the devil in her heart … oh, no, no, no … ho … She’s gonna tear you heart apart … oh, no, no no.’ Ik neurie, fluisterend van binnen, de warme tonen mee. Ik ben nog niet in staat de tekst te verstaan, laat staan te begrijpen. Maar dat ie mooi is, dat weet ik zeker. ‘She’ll never hurt me, She won’t desert me, She’s an angel sent to me … She’s got the devil in her heart … No, no, no, this I can’t believe.’
Iedere zondagochtend wacht ik op dit lied. Het is zo mooi en voelt vertrouwd, als een warme oude jas. Mijn grote broer spaart ze allemaal, de Beatles, in een speciale platenkoffer. Maar alleen elpees met het originele labels, bij voorkeur Apple Records, Parlophone mag ook. Hij is een echte fan, perfectionist en zuinig. Niemand mag aan zijn elpees komen. Met een rood borsteltje kamt hij iedere elpee, zowel voor als na het draaien, volledig stofvrij. Daarna schuift hij uiterst voorzichtig de zwarte schijf in een papieren binnenhoes om hem vervolgens in de mond van de harde hoes te laten glijden.
De zondag hangt nog wat zwaar in de lucht, als een hangende kuil. Totdat mijn andere broer, de boven mij ligt, uit het stapelbed kruipt. We slapen met z’n drieën op een kamer. Door het vlechtwerk van de spiralen bodem zie ik het matras even op en neer veren. De kuil is weg. De lakens schieten los en maken van mijn bed een tent. ‘Hee, joh, trek dat laken eens naar boven, roep ik nog …’ Maar broer is al verdwenen. Richting badkamer. Grote broer zit intussen op zijn knieën voor de kaptafel. Hij kamt zijn haren netjes en plooit zijn stropdas. Het wil niet echt lukken. De spiegel fronst van ijdelheid en zucht. ‘She’s got the devil in her heart … No, no, no, this I can’t believe.’
7 reacties
Mien · 8 februari 2015 op 12:32
De link onder de column werkt helaas niet.
Bij inzending werkte de link wel.
Hieronder alsnog de juiste link.
[url=http:/www.beatlesbible.com/songs/devil-in-her-heart]http:/www.beatlesbible.com/songs/devil-in-her-heart[/url]
.
.
Mien · 8 februari 2015 op 13:05
Zojuist de redactie gevraagd om de link aan te passen. Die is nu aangepast. Many thanks voor de snelle aanpassing Jeroen.
Nachtzuster · 8 februari 2015 op 15:17
:yes:
Esther · 8 februari 2015 op 15:36
Een niet bekende zondagsbeleving, want één uit een andere generatie. 😛 De kuil als beeldspraak en de letterlijke kuil…mooi.
Ferrara · 8 februari 2015 op 16:36
Mooi detail dat voorzichtige gedoe met platen en hoezen, het rode borsteltje was ik helemaal vergeten, maar ligt nu weer vers in het geheugen.
trawant · 8 februari 2015 op 17:27
Drie Mientjes op een kamer, een benauwde boel lijkt me.
De veren in zo’n stapelbed…
Je hebt de zondagochtendsfeer en de platenkoffer mooi neergezet!
mgjroerdink · 9 februari 2015 op 13:55
Je hebt er een “fan” bij.
Andere tijden vind een top programma en sleept me regelmatig mee naar vroeger, dat doe jij ook!
Vaak vind ik de verhalen net te kort, of is dat juist de kracht? Honger naar meer, soms nog wel even googelen wat sommigen dingen betekenen.
Keep up the god work