Mien korte verhalen met kleine grote waarheid (22): Hulp Piet

Het zijn spannende dagen vlak voor Sinterklaas. Op de kleuterschool is het lekker warm. We hebben de afgelopen weken zwarte Pieten uit het karton geprikt en de ramen hangen vol met Sinterklazen. De Sint zal nu toch zeker wel komen? Door het schoolgebouw klinkt plots flink geraas. De juf van de eerste kleuterklas komt ons halen.

Alle kinderen verzamelen zich in de grote speelzaal. Sinterklaas kan ieder moment binnenkomen. Vol spanning wachten we af. Daar springen de eerste Pieten al binnen. Ze dragen grote jute zakken, buitelen door de klas, zwaaien met hun roe en gooien keihard met pepernoten en suikergoed. Het klettert via de muren en het schoolbord, omlaag tegen de vloer. Met z’n allen zingen we keihard: “Sinterklaasje, kom maar binnen met je knecht …!”

Van recht zitten is geen sprake. De hoofdjuf vraagt om stilte. Sinterklaas heeft een belangrijke boodschap. Hij is op zoek naar een hulp Piet. Er is een Piet ziek geworden. ‘Dat wil ik!’ denk ik stilletjes. We gaan een wedstrijdje houden. Vier kinderen mogen meedoen. Snel bedenk ik een list. Ik wil niet dat Chrisje mee doet, die wint altijd.

‘Pets!’, zonder dat iemand het ziet plet ik met een vlakke hand, mijn zachte kauwgom boven op Chrisje’s hoofd. Het kauwgom plakt in zijn haar. Op het moment dat de juf vraagt om vingers op te steken, wie mee wil doen, draait Chris zich om, op zoek naar zijn belager. Zittend op mijn knieën, steek ik snel mijn arm omhoog en ondersteun deze met mijn andere arm, om nog hoger te reiken. “Ik, ik!”, roep ik zo hard ik kan. “Kies mij!” Nu maar hopen dat de juf me hoort en ziet. En ja hoor. Ik word gekozen, samen met drie andere kinderen.

Snel overwin ik mijn diepgewortelde angst voor Sinterklaas. Als bijna hulp Piet kan ik moeilijk bang blijven voor die man? We krijgen allemaal opdrachten. De gele lijnen op de vloer stellen daken voor. We moeten Sinterklaas laten zien dat we daar goed overheen kunnen lopen, zonder er vanaf te vallen. We slagen allemaal. Spannend. Ook de vragen van Sinterklaas weten we allemaal goed te beantwoorden. Wat nu? Een laatste vraag. Wat is de lievelingskleur van Sinterklaas? “Geel, geel, geel!”, roep ik keihard. En dat is goed.

Ik geloof het nog amper. Ik word hulp Piet. Trots als een pauw laat ik me zwart schminken. Snel krijg ik een kleine pofbroek, met bijbehorende blouse en een Pietenmantel aangemeten. Een mooie Pietenpet met grote veer maakt mijn pak compleet. Grote Piet duwt een veel te grote jute zak vol snoepgoed in mijn kleine knuisten. “Niet allemaal in een keer uitstrooien hoor!” Grapt ie naar mij. “Kom op vooruit, we gaan eerst naar de jongens- en dan naar de meisjesschool”. De kleuterschool ligt in het midden.

Al in de eerste klas gooi ik mijn zak vol enthousiasme half leeg. Wat een lol. Ik zie grote Piet naar me lachen en ook Sinterklaas heeft het niet meer. De altijd strak en streng voor zich uitkijkende oude man draagt ineens een grote glimlach in zijn baard. Ik begrijp er niets van. Terwijl ik langs de schoolbankjes huppel hoor ik een aantal kinderen tegen elkaar zeggen: “Hee, dat is die kleine van Familie Mien!” Ik geef niets om het gesmoes. Voor mij is dit een van de gelukkigste dagen van mijn leven. Dat neemt niemand mij meer af. Zo hard als ik kan gooi ik nog wat extra suikergoed richting het roddelclubje. Van schrik vallen ze bijna achterover. Lekker puh. Thuis van school, laat ik vol trots mijn Pietendiploma aan mama zien. Mijn schoen is helaas nog leeg.