Mien korte verhalen met kleine grote waarheid (30): Gezinszorg

Mijn vader neemt me even apart, gaat voor me op zijn hurken zitten en vraagt me of ik bij de begrafenis van mams wil zijn. Of ik mee wil naar de kerk? Ik heb alleen nog maar gehuild deze ochtend, stiekem en alleen. Ik ben helemaal uit mijn doen. Weet eigenlijk met mezelf geen blijf. Zo te zien de anderen ook niet. De keuken van mijn tante staat vol met mensen, een beetje verdwaald, op zoek naar wat? Ja naar wat? Naar de begrafenis van mama. Sommigen ken ik, anderen niet. Ik ben boos en verdrietig tegelijk. Ik kan toch niet beslissen of ik mee wil? Dat weet ik toch niet? Is dat ook aan mijn broers en zus gevraagd? Gaan die wel mee?

Ik zal toch echt zelf een keuze moeten maken. Mijn vader kan het niet. Ik maak snel een inschatting van de situatie. Vanuit een super kleine jongetjeswereld. Mijn eigen kleine mannenwereld. Of ik er bij wil zijn, bij de begrafenis van mams? Mijn gevoel zegt ja, het jongensverstand zegt nee. Te veel gedoe voor de anderen, te lastig allemaal, ik sta maar in de weg. Ik ben toch veel te jong? Ik kan dat toch niet aan? Ik durf geen ja te zeggen en ook geen nee. Iemand moet voor mij kiezen, alsjeblieft. Ik weet niet meer precies wat ik geantwoord heb. Gevoeld des te meer. Verdrietig, boos, eenzaam en verlaten. Doe maar niet, geef ik fluisterend aan, het is beter dat ik niet mee ga.

Ergens hoor ik zuchten van verlichting. Van verlichting maar ook van zorg. Wie is er zo bezorgd? De vriendin van mijn grote broer blijft met me thuis en beloofd op mij te passen. De rest verlaat in droeve opwinding en verlegenheid het huis van mijn tante. Netjes gekleed in donker. Wat een droefenis allemaal. Ik vat het niet helemaal. De laatste dagen leeft de hele familie in een roes, een waas van verstandsverbijstering en afwezigheid. Zo herinner ik het mij. Later hoor ik dat we zijn gaan wandelen, de vriendin van grote broer en ik. Langs de oevers van de Maas. Voor wat afleiding. Schepen kijken. Het zal vast troost geboden hebben. Tranen heeft hij gedragen van mij, de Maas. Tranen om mams. Het moet haast wel.

Ik weet het niet meer zeker. Kan het me niet meer herinneren. Vriendin heeft vast mijn hand vastgehouden. Mij vastgepakt en stevig geknuffeld. Of is ze afwezig geweest, net als ik. In gedachten van. Ja, in gedachten van wie? Van mams en grote broer natuurlijk. Welke liedjes zullen er gezongen zijn? In de Maas drijven wat takjes voorbij. Met kleine bloempjes erin. Een drijvend bosje bloemen. Voor mams. Mijn mams. Ze is niet meer. Hoe moet iedereen in hemelsnaam nu verder? Pa, mijn broers, mijn zus en ik. Ik wil niet weten hoe de begrafenis is geweest. Er wordt bij thuiskomst ook niet meer over gesproken. Vragen durf ik het niet. Veel te moeilijk. Ondraaglijk is het verdriet.

De volgende ochtend is iedereen vroeg wakker. We kruipen allemaal bij pa op bed, zeggen niets, missen samen mams. Mijn vader vertelt ons dat er morgen iemand van de gezinszorg langs zal komen. Die gaat tijdelijk voor ons zorgen. Ik kan me er even niets bij voorstellen. We zorgen toch zelf voor ons gezin? Ik wil helemaal geen gezinszorg. Ik wil naar school. Het leven gaat door. Zoals het vroeger was, toch, alsjeblieft? De tranen prikken achter mijn ogen en ik loop hard de kamer uit. Mijn grote zus rent achter me aan en pakt me vast. Eindelijk kan ik huilen, samen. Het voelt warm en goed.