Een doodgewone donderdag leek het, maar dat was vals spel. Geniepig lag de middag op de loer en lachte in haar vuistje. Ik stapte welgemoed op de trein richting Utrecht naar de tweede bijeenkomst van onze nieuwe leesclub (ja, allemaal vrouwen, maar geen ‘geouwehoer’ hebben we afgesproken).

Ik was precies op tijd, kon zó instappen.
Een jongen achter me probeerde net voor me de trein in te komen.
Ik stak mijn arm uit zodat hij er niet langs kon en herhaalde dat bij de coupé. Eerst blijft eerst.
Het was al een vingerwijzing.

Door het mensenbos Hoog-Catharijne geworsteld dat vooral naar vette happen rook.
In de stadsbus stapte ik achterin, en strompelde als een dronkevrouw naar voren, want hij nam veel bochten. En dan stond ik steeds precies in zo’n harmonica. Ik moest namelijk aan de chauffeur vragen mij te waarschuwen bij de Rubensstraat, waar ik van 9292 moest uitstappen.
Dat deed hij keurig.

Buiten gekomen wist ik dat het nog zeven minuten lopen was, maar niet naar welke kant op. Ik zag niemand en liep een winkel binnen. Er hing een muffe lucht : tweede handskleding.
Rekken met kleurige, glimmende avondjurken die nog vol feest zaten. Misschien gewassen, maar dat gaat er nooit meer uit.
Er stond iemand zaken te doen met de eigenaresse. Ik kreeg een kaart van de stad heel vriendelijk tussendoor toegeschoven. Zijdelings hoorde ik dat die robes per kilo werden verkocht.
Zou je ook een ons jurk kunnen kopen? Of een half pond? Blote jurken zijn het goedkoopst dan zeker.
Mag het een onsje minder wezen? Ja, knip de mouwen er maar af…..

Afijn, ik vond de straat waar ik moest zijn om mijn intellectuele middag door te brengen na het nog zeker vier keer gevraagd te hebben. Alle oude Hollandse schilders was ik al gepasseerd toen ik uiteindelijk net op tijd in de Pieter Breughelstraat belandde.
Ik belde twee keer maar niemand deed open. Door het raam zag ik de verdacht stille meubels.
Ik keek in mijn map met aantekeningen op een Humana containertje op de hoek en las mijn vonnis: Vrijdag 17 november 14.30 2e bijeenkomst leesclub.
Een dag te vroeg!

Na mezelf uitgescholden te hebben maakte ik het weer goed door vleiend voor te stellen dan maar lekker te gaan winkelen.
Toen ik bij de Bijenkorf een paar jassen had gepast en weer buiten liep voelde het wel erg koud aan mijn buik. Mijn broek zakte ook opeens af. Had deze zaak me zo aangepakt?
Nee, de knoop was eraf gesprongen en dus de rits open. Lekker. Wat nou?
Weer een winkel in, quasi passen en vragen:
‘Heeft u misschien een veiligheidsspeld, mijn knoop schiet er opeens af!’
Nee dus, ook geen naald en draad. En daar stond ik maar op de hoek van de kleedkamers in de weg te staan met mijn broek open.
Tot een jong anorexisch verkoopstertje met een grote niettang aan kwam zetten.
Ze niette vastberaden mijn broek vierdubbel dicht, me nog net geen navelpiercing bezorgend…..
Het broeken passen kon ik vergeten verder, dus snel naar huis om te ontnieten.
Ik keek er trouwens niet naar uit om mijn flater daar te vertellen.
Het was dus echt mijn dag niet.

Ik kan het woord ‘niet’ trouwens voorlopig …. meer horen……..

Categorieën: Gein & Ongein

Avatar

pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

10 reacties

Avatar

pepe · 23 november 2006 op 07:51

[quote]Het was dus echt mijn dag niet.[/quote]

Haha, een erg leuke beleving, ik zie een Pally voor me die een Niet-dag heeft. 🙂

Doe voor mij nog maar meer van zulke niet-dagen en hoe was de bijeenkomst van de leesclub de volgende dag?

Avatar

SIMBA · 23 november 2006 op 08:20

Wat een heerlijk verhaal!
Het neigt naar “vrijdag de dertiende” ervaringen.
🙂

Avatar

Catladylia · 23 november 2006 op 10:04

heerlijk verhaal en (jammer genoeg) ook erg herkenbaar 😀
Ben je trouwens de volgende dag toch nog gegaan?
groet,
Lia

Avatar

Estrella · 23 november 2006 op 11:41

De enige vraag die nu bij me opkomt, en waarschijnlijk bestempel ik mezelf daarmee als zeikwijf: En wat als je onderweg had moeten plassen…

Avatar

arta · 23 november 2006 op 12:40

Wat een heerlijk geschreven column!
Ik zag je helemaal staan met je broek half op je heupen, jezelf afvragend hoe je geheel gekleed thuis kon komen!
En die pech-dagen? Die blijven het langste hangen, omdat je er nog vaak om zult lachen!
🙂

Avatar

Anne · 23 november 2006 op 12:42

Leuk Pally, de waarneming op zijn schrijfs scherp je steeds verder aan. Mooie beelden; stille meubels, een onsje jurk. Quasi passen, mooie vondst!
Met een grote glimlach gelezen.
groetjes van Anne

Avatar

Prlwytskovsky · 23 november 2006 op 18:43

[quote]Ik keek er trouwens niet naar uit om mijn flater daar te vertellen[/quote]
Blijft onder ons, Pally. 😉

Avatar

pally · 24 november 2006 op 12:16

Bedankt voor de reacties!
@Estrella: Ik ben inderdaad zo snel mogelijk naar huis gegaan, goed gezien en jij bent geen ‘zeikwijf’ 😀
En voor degenen die daar nieuwsgierig naar waren ; ja, ik ben de volgende dag wel naar de leesclub gegaan.Besproken boek aanrader: Zaterdag van Ian MacEwan
@Anne bedankt voor je compliment.
@ Prylwt
dank voor je discretie 😀
Groet Pally

Avatar

Trukie · 25 november 2006 op 00:34

Pallly, stel je voor dat je broek tijdens het lezen was afgezakt. Dan maar beter in een paskamer.
Die nietjes, komt me bekend voor.
Staat me iets bij van een lange draad en de dan een hele zoom uit mijn rok.
Veel geniet in ieder geval.

Avatar

Bitchy · 25 november 2006 op 10:09

Pally toch, had van jou wel verwacht dat je keurig een veiligheidsspeld in je tas had zitten, net als ik natuurlijk…. hahahahahahaha

Geef een reactie