Mis(s) Poets

Al weken heb ik me voorgenomen om nu eindelijk eens die badkamer onder handen te nemen. Schoonmaken is niet mijn hobby, toch moet het gebeuren. Soms droom ik van mijn badkamer. Dan is er ineens een bacteriefamilie onder het randje van het toilet gaan wonen, zoals in de televisiereclame. Gelukkig schrik ik vaak op tijd wakker om erachter te komen dat ik in bed lig en de badkamer minstens een deur van mij verwijderd is, zodat de rust terugkeert. Nadat ik de eventuele aanwezigheid van ongewenste bacteriefamilies heb gecontroleerd besluit ik, dat het evenement badkamerschrobben vandaag, notabene op zondag, gaat plaatsvinden. Achteloos stop ik eerst nog even een was in de machine. Mijn vriendin Candy mocht eens rust krijgen. Haar vriend Bauknegt ernaast draait ook alweer vrolijk door. Kijk eens wat een leuk gezicht, allemaal werkende apparaten en ik doe niets. Zo moet het zijn op zondag.

“Opschieten meid”, supporter ik mezelf. Ik pak een emmer, een spons, wat poetserige lapjes en een wonderdoekje. Want wat is een mens in deze tijd nog zonder wonderdoekje? Heerlijk, alles straks weer streeploos schoon en droog. Tenminste, als ik er ooit nog aan begin. Want ik rotzooi maar een end aan, ik krijg ineens een aanval van opruimwoede. Plotseling vind ik mezelf voor de kledingkast terug, terwijl ik aan het uitzoeken ben wat ik met mijn wollen truien uit de Kruikperiode moet.

Verdorie toch, op deze manier komt mijn badkamer nooit schoon. Onderweg van kast terug naar de badkamer spuit ik nog even een lekker luchtje op, ah had ik dat flesje nog? Even kijken, dat was ooit gekocht met Koninginnedag op de markt voor erg veel goedkoper dan in de winkel. Ik mijmer nog even door hoe snel het jaar alweer voorbij is gegaan en welk leed en welke fijne gebeurtenissen er allemaal zijn geweest.
Verschrikt kijk ik op de klok, alweer een kwartier voorbij zonder te poetsen en dus bonjour ik mezelf retour richting badkamer. Voorzichtig pluk ik wat flesjes van het glazen planchet. Mooi woord, planchet. Beter als gewoon plankje.

Terwijl ik het planchet poets, denk ik aan onze oude badkamer, die we niet hadden. Ons huis, mijn ouderlijk huis uit het jaar kruik, had bakelieten lichtknopjes en er zat tot voor 1994 geen badkamer in. Wel hadden we een mobiel douche-element, met een losse elektrische straalkachel erboven. Dat het gevaarlijk was wisten we maar het kon niet anders. ’s Winters vroor het boven namelijk ongeveer drie graden minder dan buiten. IJs en sneeuw kwamen ook gewoon binnen zonder kloppen, gewoon een kwestie van tussen de kiertjes door het dak vallen. Soms had je elektra, soms niet. Tegelijk een was doen en stofzuigen kon niet. Dan lag er weer een stop uit.

Nadat we na het overlijden van vader en van oma –van wie het huis in feite was- drie jaar lang hebben verbouwd, hadden we voor het eerst in de geschiedenis een badkamer. En wat voor een! Een hoekopgesteld douche-element, met glazen deurtjes. Glazen plankjes in de douche, opgeleukt met flesjes doucheschuim en ander heerlijks. Ineens hadden we een toilet boven, wat een rijkdom. De eerste jaren na de verbouwing voelde ik me als een prinses in de badkamer. Ik was geheel vrijwillig Assepoester.

Dat is nu wel anders maar mijn leven is dan ook zoveel anders geworden. Kwamen er eerst drie honden en een kindje in ons gezin, later verdwenen de hondjes ook weer een voor een. Sinds vorig jaar hebben we twee nieuwe hondendames, die zo hun tijd vragen. Drie dagen per week ben ik een actieve doktersassistente en tussendoor schrijf ik verhalen en gedichtjes. Ook probeer ik toch minstens een keer of twee, drie in de week een stukje hard te lopen. Poetsen is op de negende plaats geëindigd, geloof ik. En nu ik dit allemaal opschrijf…
Precies. Ik vorder voor geen meter met die badkamer.

Nou en, zo erg is het niet. Zolang ik me nog niet tot SBS6 hoef te wenden voor een schoonmaakbeurt door tante Kaat valt het heus wel mee. Dit stukje schrijven heeft ook zo zijn therapeutische voordelen. Het is goed om af en toe terug te kijken en alles in het juiste laatje te stoppen. Tijd voor mezelf, om te mijmeren om wat geweest is en te verheugen om wat komen gaat. Volgend jaar neem ik gewoon wat vaker die badkamer onder handen. En echt, ik ga heus zo beginnen, ik pak alvast de fles bleek en andere schoonmaakellende en ik ga ervoor. Echt waar. Geloof me.
Alleen nog even deze column virtueel insturen.