Je ligt zo rustig, zo sereen. Zo anders dan een week geleden, toen je vechten moest voor adem. Je bezoek wisselt en iedereen raakt je even aan.
Ik schik de haren op je koele voorhoofd en druk zachtjes een zoen erop. Je gesloten ogen knipperen geen moment. Je rust en je hebt het verdiend.
De koelte van je voorhoofd doet me denken aan jaren die in het verleden liggen, voorbije periodes waarin de kilte niet in je hoofd maar tussen ons was: ik heb je gemist en weet dat jij dat weet. Ik weet zoveel en toch zo weinig, er is nog zoveel dat ik van je weten wil. Maar voor alles is een tijd en ik weet niet of de tijd van vragen ooit nog komen zal.
Ik loop even naar vader en spreek met hem. Uit alles blijkt dat hij ons nu zo nodig heeft. Zijn bloemen staan in elk geval mooi. [img align=left]http://schrijfsels.wikoforever.com/wp-content/uploads/2010/07/moeder-en-zoon-t107481-e1279407001985.jpg[/img]

De rust die je uitstraalt heelt een beetje de wonden die de woorden die je uitsprak met lang vervlogen adem hebben geslagen. Ik wil dat je weet dat ik niet boos meer ben, ik heb leren accepteren dat je aandacht was voor mijn broer en mijn jongste zusje. Al kan ik niet helpen mezelf af te vragen hoe het leven zou zijn geweest als die noodzaak er niet geweest was en wij elkaar beter begrepen hadden. Nutteloos, ik weet het, want ze hebben allebei een handicap en dat gaat niet weg met het denken aan mogelijkheden als het leven anders was gegaan.

Ik loop weg om nog even koffie te gaan drinken en mijn plaats aan je zij wordt direct ingenomen door mijn oudste zus. Bij de koffie praat ik nog even met mijn zwager en even wordt de serieuze atmosfeer die je gesteldheid met zich mee brengt doorbroken door een klein moment van plezier en humor.

Als ik buiten ga roken, staat daar de vriendin van mijn neef zenuwachtig met haar sigaret in de mond. Ik neem even de tijd om met haar te praten, haar gedachten af te leiden van het nu door vragen te stellen naar je achterkleinkind.

Terwijl ik dat doe, dwarrelen mijn gedachten langs momenten waarin jij een rol hebt gespeeld. Je onrust, de keren dat je ziek was, je warme omhelzing en je onuitgesproken maar onweerstaanbare claim om aandacht die voor mij geen ruimte liet zelf ook aandacht te vragen.
Ik denk ook aan de dingen die me doen beseffen dat ik van je hou. De momenten dat we kleren gingen kopen als de kinderbijslag binnen was en we samen een broodje gingen eten bij V&D. De boterham met Cup-a-soup tijdens de nachten van de olympische spelen van 1984 en de nachtelijke gesprekken aan tafel over schrijven, over mijn ervaringen, over jouw verleden – over van alles en nog wat konden we het hebben. Die ene keer dat we naar The Day of the Triffids keken en ik ’s nachts in een koortsige bui van angst niet slapen kon en jij me geruststelde, ook al was ik zestien.
Ook de sfeer in het huis komt bij me boven op zo’n moment. De ruzies met mijn zussen en met pa maar ook die ene keer dat het huis vol familie zat omdat je vader voor een dagje bij ons was. Ik heb je zelden zo gelukkig gezien als op die ene dag. Ik heb het nooit kunnen bewerkstelligen, dat geluk van jou. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat je me dat ooit vergeven kunt.

Als mijn sigaar op is, ga ik weer naar binnen. Ik wordt verwelkomt door koude lampen en mijn zus, een van de vier, die zegt dat het tijd is.
Ik knik en loop mee naar de ruimte waar je licht. Pa staat naast je en er is geen woord dat ik bezit waarmee ik hem troosten kan. Ik kan er alleen maar zijn met die wonderlijke mix in mijn binnenste van verdriet en opluchting.
We staan om je heen zoals we een week geleden ook bij je stonden: mijn broer en pa bij je hoofd en mijn vier zussen aan je zij. Ik sta aan je voeteneind. Vorige week hield ik je voeten vast, maar dat hoeft nu niet meer. Een man komt binnen en ruimt de bloemen en de glasplaat weg. Ik neem de tijd te baat en geef je snel nog een zoen op je voorhoofd. Ik zie tekeningen en foto’s naast je liggen, om je te helpen herinneren.

Mijn broer en zus komen naast me staan en geven me wat ik zo nodig heb. Dan komt de keurig geklede heer weer en dekt je af. De schroeven in mijn hand voelen zwaar en onverbiddelijk als we met zijn driëen ze vastdraaien om je heen. Je kist is dicht, moeder. Ik heb je mijn laatste kus gegeven.

Categorieën: Verhalen

16 reacties

Anti · 22 juli 2010 op 15:25

Mooi verhaal Kok, gevoelens erg goed neergezet.

marilouise · 22 juli 2010 op 16:23

Mooi en teder geschreven.

Dees · 22 juli 2010 op 20:36

Tja, ik vind het heel mooi, hoe je zo ongecensureerd je gevoelens neerzet. Ook die andere. Geen sentiment, maar hoe het is en was en is geweest. Dat lukt veel mensen niet, de meeste mensen neigen naar drama, naar opsmuk. Ook, of juist in dit soort verhalen. Jou is het wmb wel gelukt. Dat maakt het een mooi verhaal. Alleen de laatste alinea neemt afstand van de flow van even daarvoor. Maar ik heb geen tips.

pally · 22 juli 2010 op 21:56

Ik vind het mooi, het pakt me ook, maar toch heb ik het ongemakkelijke gevoel een zoon te horen spreken aan het graf van zijn moeder, terwijl ik beiden niet ken. Alsof ik niet het recht heb om het te horen, erbij te zijn.
Een soort voyeur.
Dat kan best aan mij liggen.

groet van Pally

arta · 23 juli 2010 op 07:22

Mooi en gevoelig, al onderstreep ik Pally’s gevoel ook, in deze.

Mien · 23 juli 2010 op 08:05

De column wekt bij mij een unheimisch gevoel op. Maar daarin zit ook juist de kracht van de column. Hij beklijft.

Het introverte aantrekken en het extraverte afstoten vind ik knap verwoord. Het sluist de schrijver en de lezer door vertwijfeling.

Herkenbaar, het vasthouden aan heden en loslaten van verleden. Het fluisteren en gelijktijdig schreeuwen. Verwerking in volle gang.

Of zoals je in de kern benoemt:
[quote]Ik kan er alleen maar zijn met die wonderlijke mix in mijn binnenste van verdriet en opluchting.[/quote]

Kortom, knappe column.
Toch ook een punt van kritiek.
Indien de verpersoonlijking meer veralgemeniseerd zou zijn was de column nog sterker geweest.

Mien

Fem · 24 juli 2010 op 06:53

Gevoelig en tegelijk afstandelijk…

Dat maakt het bijzonder!

Kok · 24 juli 2010 op 20:31

[quote]Indien de verpersoonlijking meer veralgemeniseerd zou zijn was de column nog sterker geweest.[/quote]

Ik heb het nu twaalf keer nagelezen en ik heb echt geen idee wat je bedoeld. Dus als je hier een duidelijkere toelichting van kan geven, dan kán ik er wellicht wat mee…

Anti · 27 juli 2010 op 00:01

Kok, uit het feit dat ik je bij andere columns zo vlijtig op taalkundige onvolkomenheden zie wijzen, begrijp ik dat je dit zeker ook voor jezelf een waardevolle toevoeging zult vinden. In eerste instantie vond ik het lullig je bij zo’n gevoelig onderwerp op taalkundige onvolkomenheden te wijzen, maar ik help je natuurlijk graag zoals jij andere mensen helpt.
De belangrijkste tips:
[quote] Ik wordt verwelkomt door koude lampen [/quote] Het moet zijn: ‘ik word verwelkomd’.
[quote]Ik knik en loop mee naar de ruimte waar je licht[/quote]Moet het werkwoord liggen zijn’, dus ‘ligt’.

[quote]Ik zie tekeningen en foto’s naast je liggen, om je te helpen herinneren[/quote] Wie helpen herinneren? je moeder aan hen toen ze nog leefde of jullie aan je moeder?
[quote]als we met zijn driëen ze vastdraaien om je heen[/quote] Is helaas geen correct Nederlandse zin.
Verder geldt nog steeds dat het een rechtstreeks uit het hart gegrepen verhaal is Kok. Hoop dat je de moeite op prijs stelt, zoals je zelf ook veel moeite steekt in je reacties.

Kok · 27 juli 2010 op 08:20

[quote]Het moet zijn: ‘ik word verwelkomd’.
Moet het werkwoord liggen zijn’, dus ‘ligt’.[/quote]
Tweemaal juist en reeds geconstateerd. Helaas biedt ColumnX ons blunderbigjes niet de gelegenheid om reeds gepubliceerde stukken te corrigeren.

[quote]Wie helpen herinneren? je moeder aan hen toen ze nog leefde of jullie aan je moeder?[/quote]
Deze zin is zo gekozen omdat het voor beiden geldt. Dus de overledene krijgt de tekeningen en foto’s om de achterblijvers te helpen herinneren (verwerking werkt op een vrij merkwaardige manier) en de achterblijvers krijgen zo een herinnering aan het afscheid. Het dubbelzinnige karakter van deze zin is dus opzettelijk.

[quote]Is helaas geen correct Nederlandse zin.[/quote]
Grappig gesteld, maar volstrekt nutteloos als je dan vervolgens geen toelichting geeft op wat er aan zou schorten. Kritiek is niet erg, zelfs deze niet, maar het is zo onbruikbaar als je de gelegenheid niet te baat neemt om een stukje educatie te verrichten.

Wil je dat nog verder toelichten of is deze opmerking alles wat je er verder over vertellen kunt? Zou wel jammer zijn, want dat komt over als: [i]het klopt niet maar ik heb geen flauw benul waarom.[/i]

Mien · 27 juli 2010 op 15:14

@Kok:

Als na twaalf keer lezen het kwartje niet valt heb ik er een hard hoofd in dat het kwartje bij een dertiende keer lezen wel valt.
Het zou ook zomaar aan leesblindheid kunnen liggen.

Maar vooruit ik ben de kwaadste niet. Ik zal voor deze keer een transparanter idioom gebruiken.
Je hebt me overigens enigzins verward. ik dacht namelijk dat jij wel viel voor een plechtig idioom, als taalwortelpurist.

Kortom, ik bedoel eigenlijk te zeggen: niet teveel vanuit ‘ik’ (persoonlijk) schrijven maar meer vanuit ‘hij’ (algemeen).

Mien Expliciet

Mien · 27 juli 2010 op 15:26

@Kok:
Even een kleine correctie op jouw onwelbevinden.
De redactie houdt terecht een kleine vinger in de schrijfpap. Zij staat niet toe dat (slordige) schrijvers hun spelfouten, of wat dan ook, zelf gaan corrigeren. Zij weet namelijk uit ervaring hoe wispelturig er, te pas en te onpas, omgesprongen wordt met het idioom op deze site.
Echter het staat de schrijver altijd vrij om een berichtje aan de redactie te sturen, die dan met onmiddellijk welbevinden, de correcties die den schrijver aangeeft, aanbrengt. Zij hecht per slot van rekening grote waarde aan correct taalgebruik. Bovendien beheert en begeert de redactie van ColumnX graag. Ik zou zeggen doe er je voordeel mee. Remember Kok, de soep wordt lang niet zo heet gegeten als ie wordt opgediend. 😉

Kok · 27 juli 2010 op 17:00

[quote]Maar vooruit ik ben de kwaadste niet. Ik zal voor deze keer een transparanter idioom gebruiken.[/quote]
Waarvoor mijn dank :lach:

[quote]Je hebt me overigens enigzins verward. ik dacht namelijk dat jij wel viel voor een plechtig idioom, als taalwortelpurist.[/quote]

Plechtig idioom is mooi, mits de boodschap versluiert wordt en niet verduisterd. Als ik een idee heb wat je bedoeld maar er niet de zekerheid bij voel, is de beste manier een toelichting te vragen. Werkt doorgaans bijzonder verhelderend.

En in dat licht bezien (en omdat ik gewoon een zeer nieuwsgierig mannetje ben) vraag ik me af wat voor jou de betekenis van taalwortelpurist is. Taalpurist en wortel afzonderlijk begrijp ik maar de combinatie zie ik niet zo vaak gebezigd. Het zou een etymoloog kunnen zijn maar zoals ik al zei: in geval van twijfel altijd vragen. Zeker als VanDale je ook al niet kan helpen…

[quote]Kortom, ik bedoel eigenlijk te zeggen: niet teveel vanuit ‘ik’ (persoonlijk) schrijven maar meer vanuit ‘hij’ (algemeen). [/quote]

Aaah, nu is de bedoeling duidelijk. Dank voor de tip.

[quote]Echter het staat de schrijver altijd vrij om een berichtje aan de redactie te sturen, die dan met onmiddellijk welbevinden, de correcties die den schrijver aangeeft, aanbrengt.[/quote]
Ik voel de noodzaak voor een e-mail opkomen, mijn voordeel zal ik er zeker mee doen.

Mien · 27 juli 2010 op 18:22

Beste Kok:

Sommige zaken zijn niet te vatten en duiden in taal.

En toch: C’est le ton qui fait la musique!!!

Ik heb hem dan toch gevonden:[b][u] [url=http://www.youtube.com/watch?v=V1XQcEaLGhY]de taalwortelpurist[/url][/u][/b]

Als jij er nu chinees van maakt dan komt het helemaal goed.

Mien (weet zich af en toe geen raad met nieuwsgierigheid)

Kok · 27 juli 2010 op 23:22

Wahahahahahahahahah 😆 Niet wat je verwacht, maar toch leuk gevonden :klappen:

En nu maar even op zoek naar mijn wortel-panfluit…

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder