Iedere sport heeft ze, of heeft ze ooit eens gehad, het enfant terrible. Poedelnaakt staat hij tussen het leger voorbeeldige profs en doen zijn eigen dingetje. Een smoking staat hem niet, kaviaar lust hij niet, en protocollen kent hij niet. Een enfant terrible vertrouwt alleen datgene wat hem nooit heeft verloochend. Hij is onmisbaar voor iedere stoffige sportbond, hij schrobt, poetst en zuigt, het hele huis knapt ervan op. Maar hoe onmisbaar ook, ze worden altijd geleverd met een forse bijsluiter want de bijwerkingen zijn niet gering. Zo viert het enfant terrible zijn overwinningen zelden in huiselijke kring. Meer dan eens wordt de kampioensschaal, waarvoor supporters het hele jaar naar het stadion zijn getogen, onder de barkruk van Waldolala teruggevonden. En niet alleen op overwinningen, ook op nederlagen of gehaktdagen wordt met dezelfde bezieling geklonken. Maar hun drinkgelagen ten spijt, je gaat ze pas missen als ze er niet meer zijn.

Zeker in het voetbal waar na het vertrek van Paul Gascoine, alias Gazza, nooit meer een voetballer is doorgebroken die geestelijk zo verknipt is als de Engelse middenvelder. Bij hem was de vraag niet zozeer hoeveel steekjes er los zaten, maar meer of er ooit wel één heeft vastgezeten. Paul was maniakaal, agressief én alcoholist. De brokstukken liegen er dan ook niet om, overal waar Gazza trek in een dorstlesser kreeg lag de vloer al snel bezaaid met glas- en kaaksplinters.

Het laatste nieuws is dat de man een betrekking heeft aanvaard als derderangs oefenmeester en daar nog vóór de eerste training is ontslagen vanwege een buitenproportionele kegel. Nu noemt hij zich G8, G staat voor Gazza en acht voor zijn rugnummer. Op zijn Gazza’s uitgesproken als great, en om met dezelfde armzalige tongval de vertaalslag naar het Nederlands te maken als gracht. Het laatste ligt ongetwijfeld dichter bij de waarheid. Nu is de arme ziel volledig de weg kwijt en vermaakt zich met zijn woordspelletjes tussen lege kratten en koude pizzapuntjes.

Maar het kan ook anders, niet ieder enfant terrible is veroordeeld tot de fles. Zie André Agassi die deze week definitief een punt achter zijn carrière heeft gezet. Een carrière die eind jaren tachtig begon en die de hele aristocratische tenniswereld op haar kop heeft gezet. In een wereld waar al schande wordt gesproken als wit niet zo wit is als wit zou kunnen zijn, moet de verschijning van Agassi voor nogal wat opschudding hebben gezorgd. De stijf knikkende adel schrok zich inderdaad een rolberoerte toen de rockster met racket tot het heilige gras van Wimbledon wist door te dringen. “Disgracefull” hoorde je overal en enig begrip was wel op zijn plaats. Een man met korte spijkerbroek, papegaaienshirt en een zeeroversdoek was nou niet bepaald high society. Maar het publiek smulde, tennissen was niet langer meer weggelegd voor kinderen met aardappelkelen en vermogende ouders. Als moderne Robin Hood heeft Agassi de sport van de rijken gestolen en weer aan het volk teruggegeven.

Maar zoals een goed enfant terrible betaamt kwam na het zoet het zuur, hoewel zuur in dit geval met een grote korrel zout moet worden genomen want het is niet iedereen gegeven tussen snuifsessies door Brooke Shields uit haar Blue Lagoon te vissen. Maar hoewel meisje Shields alleen de blote aap van haar eiland kende, raakte zij al snel uitgekeken op Agassi die met de dag meer begon te verharen. Haren in het doucheputje, haren op het bankstel, daar viel niet tegen te stofzuigen en de liefde verstilde.

Agassi op zijn beurt had genoeg van omhooggevallen kindsterretjes en was niet langer blind voor kreunende vrouwen die op aanpalende banen hun balletjes sloegen. We zullen het hem niet euvel duiden dat zijn blik langs bouwvakker Mauresmo is gegleden en uiteindelijk bleef rusten op Steffi Graf, met afstand de knapste speelster van het circuit. Eind goed al goed zullen we maar zeggen maar jammer is het wel dat nu de sport met Agassi één van haar allerlaatste paradijsvogels heeft verloren. New balls please, voor de sport, de politiek, maar bovenal voor ons.


8 reacties

archangel · 13 september 2006 op 00:16

… en wederom een geniale Skuur! Het sportjournalistieke equivalent van een peppil, geweldig!

[quote]Maar hoewel meisje Shields alleen de blote aap van haar eiland kende, raakte zij al snel uitgekeken op Agassi die met de dag meer begon te verharen. Haren in het doucheputje, haren op het bankstel, daar viel niet tegen te stofzuigen en de liefde verstilde.[/quote]

😀

Ma3anne · 13 september 2006 op 08:51

Om te smullen weer, Skuur. Geweldige, woordspelingen, perfect taalgebruik, onderkoelde humor. Helemaal af. Column van de maand, wat mij betreft!

wendy77 · 13 september 2006 op 09:55

Heerlijke column. Smullen geblazen. Toppie 🙂

vanlidt · 13 september 2006 op 11:44

Steil achterover. Mart Smeets pak je boeltje maar. 😀

Mosje · 13 september 2006 op 13:00

@Ma3
Als reactie melden dat een stukje de column van de maand moet worden heeft altijd een averechtse uitwerking. Hoewel er best een kans is dat ie het nu toch wordt, omdat de redactie denkt, we zullen die Mosje maar eens in het ongelijk stellen. Maar ja, die zelfde redactie zal wellicht ook denken, laten we de omgekeerde psychologie maar toepassen en hem toch geen column van de maand maken.
Kortom, de wegen van de redactie als het om een maandcolumn gaat zijn ondoorgrondelijk.

😛

Ma3anne · 13 september 2006 op 15:34

[quote]Kortom, de wegen van de redactie als het om een maandcolumn gaat zijn ondoorgrondelijk.[/quote]
En daarom vond ik, dat ik het best een keer kon roepen, ervanuitgaande, dat de redactie zich er toch niets van aantrekt. 🙂

KawaSutra · 13 september 2006 op 16:30

Perfecte column, met heel veel plezier gelezen. Toesturen aan Marcella Mesker zou ik zeggen.
Jammer van het foutje in de tweede zin, om toch nog maar even een punt te maken! 😀

Li · 13 september 2006 op 20:19

Ik houd niet zo van sportcolumns maar die van jou lees ik graag. Ik vind jou de Eddy Kielema van de sportcolumns 😉

Li

Geef een antwoord