Oklahoma

16  Wining

De eerste dagen thuis genoot ik van de vertrouwde levendigheid van ‘mijn stad’. Het geratel van  trams, de treinen die het Muiderpoort aandeden gaven mij de illusie dat het leven, de wereld aan mijn voeten lag. Het enige wat ik hoefde te doen was mijn hoog boven het station gelegen appartement te verlaten om die wereld in te stappen. Iedereen dacht dat ik nog in Amerika zat dus ik had voor Oudjaaravond geen uitnodigingen voor feestjes. Ik bracht de laatste dag van het jaar door met mijn oma.

Na het examen was ik hals over de kop vertrokken en mijn financiën dwongen mij nu dringend tot actie. Bijna al mijn schoolgenoten waren al aan het werk. Zij hadden tijdens de opleiding al een baan geregeld. Met enkel de ervaring van de opleiding was kapperszaken langsgaan mijn enige optie. Op de fiets ging ik kris kras door Amsterdam de salons af. De meest gehoorde afwijzing: ‘wij nemen alleen stagiaires, u bent te duur’ betekende eigenlijk dat ik al te oud was. De moed zakte me naar mate de tijd vorderde in mijn schoenen. Ik had snel inkomen nodig dus schreef ik me óók in bij uitzendbureaus en gaf aan dat ik elk baantje wilde accepteren.

De eerste brief van Steve kwam al na enkele dagen. Zijn schrijven was warm en uitnodigend. Hij eindigde met, ‘sweetheart, I want you to come back’. Ik had zijn voorstel in beginsel niet serieus genomen. Natuurlijk was het fijn om te horen dat hij met mij verder wilde maar het was een waanzinnig voorstel. Vakantie was tot daar aan toe maar samenwonen? Hoe lief zijn brief ook was, ik kon geen beslissing nemen.

Carla, mijn beste vriendin sinds de middelbare school, woonde enkele blokken bij mij vandaan. Gezamenlijke vakanties maar vooral ‘liefdesperikelen’ waren een onuitputtelijke bron van onze gesprekken. Ze was Portugese van origine, passioneel in de liefde en onze vriendschap was hecht. Ik nodigde haar uit om te komen eten.

‘Vertel me alles’ riep ze bij binnenkomst. De fles Portugese wijn die ze had meegebracht werd gelijk ontkurkt en ik schonk onze glazen vol terwijl ik haar mijn avontuur vertelde. 
Tijdens het verhaal varieerden haar uitroepen van ‘wat eng, Es, bizar dat hij zo raar deed…’ bij het verhaal van de grot tot  ‘dat had ik wel willen zien! Heb je foto’s?’ bij de beschrijvingen van de Roadtrip.
‘Laat me zijn brief eens lezen?’ vroeg ze en ik liep naar het gangkastje, trok de la open waarin ik alle brieven van Steve bewaarde.
Ze las met de kleine frons die ik goed van haar kende terwijl ze tussendoor grote slokken wijn nam.
‘Jezus, wat ongelofelijk romantisch!’. 
Mijn wazige blik deed haar schateren. 
‘Ik ga echt niet’ zei ik gedecideerd.
‘Ben je verliefd?’ vroeg ze. 
‘Ja, hij raakt mij’
‘Wat raakt hij dan in jou?’
‘Ik denk zijn melancholie, hij lijkt verloren in zijn leven en zo voel ik mij soms ook’
‘Ah, twee verloren zielen die elkaar vinden! Je moet gewoon gaan, wat heb je te verliezen?’
‘Alles! Ik heb niet voor Jan Doedel mijn opleiding afgemaakt!’
‘Je kunt daar toch ook knippen?’
‘Dat mag helemaal niet, daar heb je een Greencard voor nodig’
‘Ja hèhè, die kan hij toch voor je regelen!’ riep ze licht aangeschoten.
‘Heb je al een baan?’, ging ze verder.
Ik staarde in mijn glas. 
‘Nee, het lukt niet, ik ben te oud..’ zuchtte ik en vertrok mijn gezicht quasi verdrietig.
Ik hield mijn glas omhoog en ze vulde het bij tot de rand.
‘Wat ga je dan doen? Je moet iets vinden Es’
‘Maakt niet uit wat. Als ik de rekeningen maar kan betalen!’
‘Dus!’, riep ze triomfantelijk met een ondeugende grijns, ‘je hebt helemaal niets te verliezen!’
Misschien had ze wel gelijk.

Die nacht deed ik geen oog dicht. Woelend tolden mijn gedachten. Voor Carla leek het een avontuur maar het was mijn leven, niet hare. Samen hadden we de fles wijn geleegd. Ze vertrok laat. Elkaar omhelzend in de deuropening lispelde ze, ‘je raakt mij niet kwijt hoor, Essie’.
‘Ga mee dan! In mijn koffer gepropt want een ticket is veels te duur’ en keek haar grijnzend aan. Ze pakte mijn gezicht in haar handen, keek doordringend in mijn ogen en zei ‘ik meen het Es, als je me nodig hebt dan kom ik!’

Ze zou het nog doen ook, dacht ik vlak voor ik wegdoezelde en in slaap viel. In mijn dromen voelde ik Steve’s warme lichaam, zijn armen om mij heen. Ik werd alleen wakker.

Waren het Carla’s woorden? Liefde? De afwijzingen of de sollicitaties voor geestdodende banen? Misschien was het gewoon de tijd van het jaar. Met de feestdagen achter de rug was Januari altijd de maand met de minste vooruitzichten geweest. De lente leek ver.

Alles stuurde vanaf die avond naar de beslissing. Mijn vrienden van school gaf ik opdracht mij te bellen als zij iemand kenden die een woning in Amsterdam zocht. Ik vroeg bij het Amerikaanse Consulaat informatie op over wonen en werken in de USA en verkocht wat waardevolle bezittingen om de tijd te overbruggen. De dag dat ik het nieuws kreeg dat ik vanaf 1 maart mijn appartement kon onderhuren aan een student wist ik het zeker.

‘Dear Steve’
…