Oklahoma

26 Desert

Nadat we in colonne de brug over de Arkansas Rivier achter ons hadden gelaten realiseerde ik mij dat er geen weg terug was. We reden deze keer niet richting Tulsa, die weg kende ik maar Steve nam een afslag bij een bord met indianennamen als Pawnee en Chickasaw. We leken eindeloos over zwaar verwaarloosde wegen te rijden tot hij vaart minderde en een zandpad insloeg. Achter een lage bossage, niet zichtbaar vanaf de weg, lag een klein houten huis. Het was een schattig huis van wit hout met rondom een overdekte veranda. Zelfs de schommelbank ontbrak niet. Het pittoreske plaatje gaf me het gevoel dat ik in een film terecht was gekomen.

Ik zag de mannen wel het huis in en uitgaan met alle spullen die ze twee uur geleden hadden ingeladen maar het was net of ik er niet bij was.

Na het uitladen en een biertje te hebben gedronken vertrokken Kirill en Mike. Ik bleef achter met Steve. Trots liet hij mij het huis zien dat groter was dan het van buiten leek. De meubels uit het appartement stonden al in de juiste ruimten maar het was er nog behoorlijk leeg. Steve praatte vol enthousiasme over wat hij allemaal nog wilde aanschaffen. Dat ik stil was viel hem niet eens op.

‘It’ll come, babe, you’ll fall in love with this place, I promise’, fluisterde Steve in mijn oor toen we in bed lagen.

De volgende morgen tijdens het ontbijt vertelde Steve dat er in dit gebied veel wilde honden rondzwierven en ik mezelf moest kunnen verdedigen. Hij opende een verhuisdoos en haalde er een geweer plus een doos met kleine kogels uit. Vol ongeloof keek ik hem aan, ik dacht dat hij een grap maakte maar zijn blik bleef ernstig. Hij liet me zien hoe ik moest laden, de veiligheidspal los moest maken en richten.

Ergens vond ik het ook wel spannend.

De totale desolaatheid van de omgeving maakte oefenen ongevaarlijk. Lege blikjes, een peer en een appel moesten het ontgelden en ik bleek een goede schutter. Steve was onder de indruk van mijn focus en ik zelf eigenlijk ook wel. Helemaal gerust was ik niet, het feit dat ik schietles nodig had, de verlatenheid van het huis en dat ik hier de volgende dag alleen moest blijven benauwde me maar op bizarre wijze voelde ik me weer verbonden met Steve. Deze omgeving waar hij eerder had gewoond bracht een kant in hem naar boven die ik nog niet van hem had gezien. Het was alsof je een roofdier weer vrij liet in zijn natuurlijke omgeving na langdurige gevangenschap. Zijn bewegingen waren soepeler, zijn uitstraling krachtig en vastberaden. Het beangstigde me ook want ik was hier nog afhankelijker van hem.

Ik wilde dat daar verandering in zou komen maar ik wist nog niet hoe. In de brief aan mijn moeder, die ik bij Elena had achtergelaten, vroeg ik of ze mij geld kon sturen. Ik zou haar later wel terugbetalen maar met eigen geld kon ik tenminste meer zelf bepalen. Tot die tijd moest ik er het beste van maken.

Het was vreemd om alleen in het huis te zijn. Steve was vroeg vertrokken en er lag een briefje dat hij de boodschappen zou doen. Hij moest nu langer rijden naar de fabriek en zou dus ook later thuis zijn. Geen Elena en ook geen Pat als gezelschap. Aan mijn fiets had ik niet veel, alles lag veel te ver weg en het was waarschijnlijk ook niet veilig om me alleen op de verlaten wegen te begeven. Ik schonk mezelf een kop koffie in en liep naar buiten. De zon was al warm maar op de veranda was het koel. Ik ging op de schommelbank zitten, met mijn benen bungelend observeerde ik het verlaten landschap en het kale stuk grond dat bij het huis hoorde. Geen bloemen, geen planten buiten de wat droge struiken die het huis vanaf de weg uit het zicht hielden. Misschien kon ik een tuintje aanleggen, bedacht ik. Nu ik hier eenmaal was moest ik iets met mijn tijd aanvangen. Als Steve thuiskwam zou ik het hem vragen. Voor een tuin had ik gereedschap nodig, goede vruchtbare aarde en zaailingen. Het idee van een tuintje met bloemen en zelfgekweekte groenten vrolijkte me wat op. Misschien kwam het allemaal wel goed…