Oklahoma

17 Real

Steve had speciaal voor mijn komst de eerste twee dagen vrij genomen. Het was heerlijk elkaar weer te zien. Samen eten, slapen, vrijen voelde bijna als wittebroodsweken. Hij maakte mij wegwijs in Sand Springs, na die twee dagen moest hij weer aan het werk. Als freelancer liet hij zich inhuren voor projecten en hij had een project aangenomen in het nog in ontwikkeling zijnde industrieterrein van Sand Springs. De bouw van een nieuwe fabriek in auto-onderdelen vroeg om gecertificeerde lassers.
‘So I can keep an eye on you’, knipoogde hij liefdevol. Spontaan kuste ik hem, het voelde fijn dat hij dat voor mij had gedaan. Ik wist dat hij merendeels gecompliceerde klussen aannam, liefst in het buitenland, maanden op olieplatforms in een mannenwereld vertoeven was hem op het lijf geschreven. Lassen onder water was tenslotte zijn specialiteit.

De ochtend dat hij ging werken stond ik samen met hem op voor het ontbijt.
‘What are your plans babe?’, vroeg hij belangstellend terwijl hij melk bij zijn Cornflakes schonk.
‘I’m going to the Library, primary need!’, antwoordde ik lachend en keek ondertussen naar zijn sterke handen, de kleine vlekjes bij zijn duim, kortgeknipte nagels en de typische manier waarop hij zijn lepel vasthield – zoals kinderen dat doen – in de vuist geklemd en naar zich toe scheppend.
Zijn blik boorde zich in de mijne terwijl zijn lepel, melk lekkend, halverwege kom en mond bleef zweven, ‘could you do some laundry at the laundrynette and pick up my shirts from the dry-cleaner please?’ You know where it is now?’
Hij pakte zijn portefeuille, haalde er enkele dollars uit en legde deze voor mij op de bar.
Terwijl ik naar het stapeltje bankbiljetten staarde was Steve opgestaan, graaide zijn sleutelbos uit een schaal op de bar en draaide zijn huissleutel uit de ring.

‘You guard the house, babe. Be there when I come back..’

Ik pakte de mij toegestoken sleutel aan en merkte dat ik het niet leuk vond dat hij me alleen liet. Terwijl hij zijn jas aantrok liep ik met hem mee naar de voordeur waar hij even aarzelde. Zijn ogen stonden donker, al kon dat ook komen door de duisternis die heerste op dat vroege tijdstip.
‘If there is a problem you can go to Elena, Kirill’s wife, they live just two houses next door, oké?’, en hij pakte mijn handen vast die moedeloos langs mijn lichaam hingen.

Kirill was zijn collega, ook net gestart als lasser in de fabriek en getrouwd met Elena. Ze kwamen uit St. Petersburg en woonden nog maar 3 jaar in Sand Springs. Ik had ze nog niet ontmoet, we hadden de afgelopen twee dagen eigenlijk niemand gezien, van elkaar genietend alvorens het ‘normale’ leven begon. Wél had hij over hen verteld en ik had begrepen dat hij het goed met het Russische stel kon vinden. Hij had bedacht dat Elena en ik wel vriendinnen konden worden.

Het had haast geleken alsof hij mij niet graag alleen liet, misschien zelfs niet vertrouwde? Nee, dacht ik, hij maakt zich gewoon zorgen om me, de lieverd.
Ik sloeg mijn armen om zijn stevige lijf, hief mijn gezicht naar hem op, ‘don’t worry about me, oké?’, en kuste hem gedag.
Zijn sterke armen hielden mij in een houdgreep, zijn kin ruste op mijn kruin en hij mompelde iets in mijn haren wat ik niet kon verstaan.
Hij verdween door de voordeur alvorens ik het hem kon vragen.

Het voelde vreemd om alleen in het kleine appartement te zijn. Het was nog donker buiten en ik ging nog even terug naar ons warme bed waar hij zijn geur had achtergelaten.

Enkele blokken van het appartementencomplex verwijderd lag een klein rijtje winkels waaronder een wasserette annex stomerij, een schoonheidssalon en een kleine bibliotheek. Mijn plan voor die eerste dag was om me in te schrijven als lid en nu dus ook de opgedragen klusjes voor Steve. Ik besefte dat de overgang van het altijd bruisende Amsterdam naar het slapende stadje realiteit was en dat ik hier nog meer op mezelf aangewezen zou zijn. Het was wel een prettig idee dat er in ieder geval een vrouw in de buurt was die wist dat ik hier woonde. Een soort houvast.

18 Late

De bestuurders van de langzaam passerende auto’s staarden me door hun licht beslagen ruiten aan. Waar ik liep was duidelijk geen voetpad maar lopen was de enige manier om bij het winkelcentrum van Sand Springs te komen. Niemand liep hier, alleen zwervers misschien.

Het was nog best fris in maart en terwijl ik snel doorliep, keek ik naar de rotsige grond van de berm, de blikken ontwijkend van bestuurders die zich waarschijnlijk afvroegen wie die vrouw was?
Iedereen kende elkaar in Sand Springs. Ik was een vreemde.

Het winkelcentrum was verder dan ik had verwacht. De keren dat Steve en ik daar boodschappen deden, had het dichterbij geleken. Zonder auto was mijn actieradius beperkt en gewend aan mijn fiets, de tram en bus die mij in Amsterdam overal hadden gebracht begon mij dat tegen te staan. Ik had Steve gevraagd of we een fiets konden regelen maar hij had nog niks ondernomen. Aangezien ik nu financieel afhankelijk van hem was, vond ik het tijd om werk te zoeken. De aanvraag voor een Greencard was verzonden, kopieën van mijn diploma’s, een uittreksel uit het geboorteregister, kopie van mijn paspoort en referenties had ik voor mijn vertrek al in orde gemaakt. Het duurde allemaal te lang, er kon nog maanden overheen gaan dus was ik onderweg naar de enorme Mall waar ik enkele kapsalons had gezien.
De avondschemering viel hier vroeg en ik besefte dat deze tocht zinloos was. Als ik nu doorliep en nog enkele salons wilde bezoeken zou ik nooit op tijd op terug zijn.
Steve’s toon was duidelijk geweest.

‘Be there when I get home…’

Met mijn handen diep in mijn zakken geduwd besloot ik om te keren. Morgen moest ik echt eerder vertrekken. Inwendig grinnikend om mijn actie bedacht ik dat het misschien beter was als ik hem niks vertelde. Ik versnelde mijn pas, als ik alsnog te laat kwam en hij voor de deur op mij moest wachten begonnen we de avond niet echt gezellig. Hij was de laatste dagen toch al stil.

Het appartementencomplex werd slechts door enkele straatlantaarns verlicht. Het bos lag donker en spookachtig achter de parkeerplaats waar ik Steve’s Ford gelukkig nog niet zag. Een enorm gevoel van opluchting maakte mij bewust hoe gespannen ik was geweest. Ik schrok van die gewaarwording, zo heftig dat een traan over mijn wang gleed. Snel wreef ik die weg, opende de voordeur, deed alle lichten aan en liep gelijk door naar de ijskast. Gelukkig was er nog saus over van twee dagen terug en ik vulde een pan met water voor het koken van pasta.
Nog geen twee minuten later bonkte de voordeur tegen de gangmuur door de vaart waarmee Steve hem openduwde. Mijn hart klopte razendsnel, sprong bijna uit mijn borstkas.
‘Hi sweety, dinner ready?’, en zonder mijn antwoord af te wachten verdween hij naar de kleine slaapkamer. Ik hoorde hem fluitend de kraan van de douche openzetten.
Terwijl ik de stijve spaghetti rechtop in de pan zette dacht ik, kom op Es, je moet niet zo idioot doen, je bent gek op die man en hij op jou.