Oklahoma

20 Business

De avond verliep heel anders dan ik mij had voorgesteld. De van diverse ingrediënten uit de vriezer gefabriceerde schotel die in de oven stond verspreidde ondanks mijn minimale kookervaring een heerlijke geur in het kleine appartement maar toen Steve thuis kwam kondigde hij met zijn jas nog aan dat we waren uitgenodigd door Mike, zijn buddy. 

‘I have to discuss some business with him so maybe you prefer to stay home?’ De toon van zijn stem, zijn ongedurige haast dwong me tot instemmen. Nou was ik ook niet echt dol op Mike, al wist ik niet exact waarom.

‘Kirill will meet up with us too so you can go visit Elena’ ging Steve door terwijl hij met een kleine sleutel aan zijn sleutelbos de afgesloten kast in de kamer opende en er een dik dossier uithaalde.
Ik wist niet goed hoe ik moest reageren. Ik wilde hem eigenlijk vertellen over de mogelijke baan bij de kapsalon maar dit was duidelijk niet het moment. Rook hij de ovenschotel niet? Misschien moest ik die dan maar meenemen naar Elena, al had ik haar nog niet eens ontmoet. Steve klemde het dossier onder zijn arm en boog zich naar mij toe terwijl ik hem alleen maar zwijgzaam aankeek.
‘Oké babe, I have to hurry now’, hij gaf mij een snelle kus en trok de voordeur achter zich dicht.

Gelaten plofte ik op de bank. Daar zat ik dan, ik begreep er niks van. Had het te maken met het feest van zijn ouders? Dat was al over twee dagen dus als er nog iets geregeld moest worden dan was er haast bij. Toch was het raar. 
De hele dag alleen, buiten dan het korte gesprek met de dame van de kapsalon plus de teleurstelling dat ik mijn nieuws niet met Steve kon delen, dreef me tot de beslissing om mezelf voor te gaan stellen aan de Russische buurvrouw. Ik haalde de ovenschotel van aardappels, uien en gehakt uit de oven en schepte de helft over in een kleine schaal. Zo leek het meer een hapje dat ik als kleine gift aan kon bieden.

Zenuwachtig trok ik een schone trui aan, pakte mijn jas en met de schaal in mijn handen liep ik naar het appartement waar Kirill en Elena woonden. Er brandde gelukkig licht. Wat nou als ze alleen Russisch sprak, dacht ik nog nadat ik had aangebeld. Afgetekend tegen het licht uit de woning stond een klein tenger vrouwtje met lang krullend haar. Haar muisachtige gezichtje verdween achter een enorme bril. ‘Da’ zei ze vragend, het klonk argwanend. 
‘Hi, I’m your new neighbour, Steve’s girlfriend’, en duwde haar ongemakkelijk de schaal in handen.
‘Hi, Suzènne not?’ en een grote glimlach toverde haar bleke gezicht om in een warm welkom. De opluchting was niet alleen door haar vriendelijkheid maar ook omdat ze me gelukkig kon verstaan. Ze trok me aan mijn hand naar binnen, zette de schaal op een kastje, nam mijn jas aan en liep met mijn gift voor mij uit richting kamer. Het was er benauwd warm maar gezellig. Overal lagen kleedjes en brandden kaarsjes, een schril contrast met ons kille appartement. Het voelde als een warm bad.

Een uur later zaten we op haar bank met onze benen onder een sprei. De zoete thee die Elena had gemaakt ging goed samen met mijn Hollandse schotel die zij heerlijk vond. Schaaltjes met zoetigheden stonden voor ons op de salontafel. Ze was iets ouder dan ik, toch deed haar gezichtje, vooral haar expressie me denken aan mijn vriendin Carla. Ook door de grote bril die Carla uit ijdelheid vaak niet opzette maar wel als we bij elkaar thuis waren, onderuitgezakt en ontspannen.

Elena leek oprecht geïnteresseerd in mijn baanverhaal, wilde van alles weten over mijn leven in Amsterdam maar ook hoe het met mij ging. Zij vertelde op haar beurt over St. Petersburg, hoe ze hier naar toe waren gekomen door Kirill’s specialisme, onderwaterlasser net als Steve.
Het was fijn om met haar te praten. We lachten om dezelfde dingen, de eigenaardigheden van ‘onze mannen’ en door mijn ervaringen tot nog toe met haar te delen werd alles minder zwaar. Net als Carla had Elena dezelfde frivole luchtigheid, misschien wel wijsheid die ik nog niet bezat. 
Het was laat eer ik naar huis ging. We omhelsden elkaar en onuitgesproken wisten we beiden dat het goed voelde en er een mooie vriendschap tussen ons was begonnen.

Het appartement was donker, Steve’s Ford stond niet op de parkeerplaats. De geur van uien hing nog in het huis, de rest van de ovenschotel stond nog op het aanrecht. Ik zette de schaal afgedekt in de ijskast en besloot te gaan slapen. Het bed was koud zonder Steve, toch sliep ik snel. Het warme gevoel die de knusse avond en de ontmoeting met Elena mij had gebracht wiegde me in een diepe slaap. Zo diep dat ik Steve niet hoorde thuiskomen maar toen hij naast mij kroop rook ik vaag de walm van alcohol en wiet.