oklahoma

22. Reasonable doubt

Nadat ik de ontbijtboel had opgeruimd, die in mijn haast om het appartement te ontvluchten was blijven staan, kwam Steve thuis. Ik had hem gemist en wilde de afstand tussen ons overbruggen. Na een kus sloeg hij zijn armen om mij heen en alles voelde weer veilig. De rest van de stoofschotel smaakte nog goed en tijdens de koffie vertelde ik hem mijn nieuws.

‘Baby, that’s great’, de enthousiaste woorden voegden niet met zijn matte toon. Vragend keek ik hem aan, ‘what’s wrong?’
‘Nothing’s wrong, you just should have told me. You didn’t accept already I hope?’
Meende hij dit? Moest ik hem toestemming vragen?
‘Why?’
Een lichte ergernis bekroop me maar ik wilde hem de kans geven om zijn reactie uit te leggen. Tegelijkertijd werd de drang sterk om hem te confronteren met de avond ervoor.
‘I did’nt tell you because it should have been a surprise, but I am trying to buy us a home.’
‘Where?’ vroeg ik stomverbaasd.
‘Out in the country’ antwoordde hij.
‘Why? And wait for what!’
‘Don’t worry babe, it’s not signed yet’, grijnsde hij en nam een slok van zijn koffie.

De vragen die ik op hem afvuurde weerde hij niet af.

Gisterenavond had hij samen met Kirill en Mike zijn financiële situatie doorgenomen en een aanvraag voor ‘a mortgage’ ingevuld voor de bank.

Ja, hij was van plan geweest om mij het huis te laten zien.

Het was zijn oude huis, hij kon er lang geleden niet blijven wonen maar nu stond het weer te koop.

Nee, hij had geen rekening gehouden met het feit dat ik geen rijbewijs had maar dat kwam wel goed. ‘I’ll teach you to drive, no problem pumpkin..’

Ja, natuurlijk mocht ik wel werken maar misschien was het beter om nog even af te wachten of het haalbaar was en Elena kon altijd op visite komen..

Zijn antwoorden stelden me niet gerust, riepen eerder meer vragen op. Ik wilde helemaal niet verhuizen en waarom had hij zijn oude huis ooit verkocht? Ik voelde intuïtief dat er meer achter zat dan hij kwijt wilde. Zijn handen klemden zich strak om zijn koffiemok, hij staarde naar het tafelblad. Met zijn schouders naar voren hellend en ineengezakt leek hij klein. Ik durfde niet te vragen waarom de papierwinkel van de avond ervoor samen was gegaan met wiet en alcohol maar ik verafschuwde de rol van de verwijtende vrouw.
Ik wilde gaan slapen, hopend dat de volgende ochtend alles weer zou zijn als voorheen. Gewoon, Steve en ik in het appartement, misschien wel een nieuwe vriendin en kans op een leuke baan in de buurt.
‘I’m gonna take a shower and go to bed’, zei ik kortaf terwijl ik richting slaapkamer liep, ik was niet van plan om de rommel in de keuken op te ruimen of de vaat te doen.

Liggend aan mijn kant van het bed hoorde ik hoe hij zich pas veel later uitkleedde, voelde ik de koudegolf van oplichtende dekens waar hij voorzichtig onder schoof, onze ruggen naar elkaar gericht. Aan zijn ademhaling hoorde ik dat hij snel sliep. Ik niet.

Hij was er vroeg uit, ik hoorde hem koffie zetten en even later kwam hij met twee mokken koffie de slaapkamer in, ging op de rand van het bed zitten. Met de dekens hoog opgetrokken pakte ik de koffie van hem aan.
‘We need to talk about this, Steve’, terwijl ik het zei probeerde ik tegelijkertijd zijn gezichtsuitdrukking te peilen. Ik kon geen hoogte krijgen van deze man. Hoe lief, zorgzaam en teder hij ook kon zijn, soms voelde ik een lichte angst voor hem. Zijn ogen stonden donker met een haast trieste waas.
Hij stond op, zei ‘Later babe..’, en hij boog zich om me een kus te geven.
‘I’ll pick you up at twelve, oké’ en weg was hij. Ik hoorde de Ford starten en wegrijden.

Na het douchen leek alles lichter. Het zwarte jurkje, speciaal voor het feest gekozen was kort maar ik droeg er een dikke maillot onder. Tevreden keek ik in de spiegel, ik wilde een goede indruk maken want ik zou zijn hele familie ontmoeten. De voordeurbel ging, in de deuropening stond een wat oudere man met aan één hand een kleine gele fiets.
Hij stelde zich voor als ‘Gus Fieldman, Steve’s co-worker’ en reed de fiets de kamer in.
Ik bedankte hem hartelijk voor het afleveren en de moeite.

De blijdschap met mijn nieuwe aanwinst die mij mobiliteit moest brengen was niet zo groot als ik had verwacht. Wat moest ik in vredesnaam met een fiets ‘in the country?’ Hoever lag ‘Steve’s huis’ van de bewoonde wereld?