24 Broken

De zondagochtend na het feest wilde Steve vrijen en het was voor het eerst dat ik hem afweerde. De afstand die de laatste dagen tussen ons was ontstaan maakte dat hij een vreemde leek en met het aloude excuus ‘sorry, I have my period’ was ik uit bed gestapt om koffie te zetten.
Hij had zich zwijgzaam gestort op de eieren met spek die hij voor ons had gemaakt en dook weg achter de plaatselijke krant terwijl ik in mijn dagboek schreef.
Plotseling legde hij zijn krant neer, keek me doordringend aan en vroeg: ‘what are you writing?’
Zou ik hem vertellen wat me dwars zat?
‘I’m feeling a bit lonely here, Steve, with you working a lot. It’s not easy’, bekende ik.

Hij fronste zijn zware wenkbrauwen en snauwde, ‘you think it’s easy for me? It seemed to me you had a lot of fun yesterday, didn’t you?
Ik staarde naar hem, terwijl zijn woorden langzaam binnenkwamen.
‘I was ashamed of you, running around in your little wet dress, it was inappropriate’ vervolgde hij terwijl hij ondertussen driftig zijn bacon in kleine stukjes sneed.
Mijn verbijstering was tijdens zijn woorden langzaam overgegaan in verontwaardiging en ik voelde het bloed naar mijn wangen stijgen.
Was hij nou helemaal gek geworden?
De woorden die bij mij opkwamen om in verweer te komen tegen zijn belachelijke aantijging buitelden door elkaar en het duurde even voor ik ze uit kon spreken.

‘Wat bedoelde hij in vredesnaam!? Ik kwam uit Amsterdam, daar kon je als vrouw doen wat je wilde en bovendien had ik niks raars gedaan dus waarom schaamde hij zich? Ik had ‘Goddammit’ een maillot zo dik als een autoband gedragen! Ik kon tenminste genieten van zo’n prachtige dag en hij niet! Dat was pas raar!’
Ik noemde ook nog zijn zwijgzaamheid, het feit dat hij niet overlegde over de koop van een huis en voegde er scherp aan toe dat hij mij niet zijn wil kon opleggen. Ik eindigde mijn tirade waardig met: ‘If you feel ashamed or embarresed by me, it’s your problem. I’m behaving properly!’

Hij leek geschrokken, zijn boze blik verdween en over de bar greep hij mijn hand, klemde deze dwingend tussen de zijne en suste ‘calm down, sweety, you’re right. I was jealous and I’m sorry. I am stressed out over work and the house’.
Ik zat nog helemaal in mijn woede en wilde hem niet aankijken, hield mijn blik op de bar gericht. Nu ik mijn boosheid en frustratie had geuit wilde hij het afdoen alsof het niks was? Over het huis wilde ik ook nog het een en ander weten.
‘What about that house? Maybe I don’t want to leave here? Why didn’t you ask me?
Het huis was nog helemaal niet zeker vertelde hij. Wat wel een feit was dat het huurcontract van dit appartement over een maand afliep dus we moesten wel verhuizen.
Nadat hij nogmaals zijn excuses had aangeboden en ik iets gekalmeerd was stelde hij voor om samen iets leuks te gaan doen. ‘To make it up to you’, grinnikte hij met zijn charmante grijns en met een zuinig lachje gaf ik toe.

Een uurtje later reden we richting Tulsa. Opeens waren de rollen omgedraaid, hij was geanimeerd en probeerde me aan het lachen te maken terwijl we door de straten van de stad slenterden. Hij nam me mee uit eten maar tijdens onze ruzie was er iets in mij bevroren. Ik deed net alsof alles weer goed was maar ik wist dat het nooit meer zo zou zijn.

Steve vertrok maandagochtend naar zijn werk en voor het eerst vond ik dat niet vervelend, eerder bevrijdend.
De dagen begonnen te lengen en de temperatuur steeg. Het kleine zwembad dat midden in het appartementencomplex lag werd door de onderhoudsdienst schoongemaakt en gevuld. Na de ruzie tussen Steve en mij was mijn voornemen om te genieten nog sterker. Fietstochten met mijn camera op zak, zelfs Tulsa met zijn geavanceerde bibliotheek lag met enkel tien kilometer van Sand Springs binnen mijn bereik. Elke namiddag genoot ik samen met Pat, mijn sproetige buurjongetje die mij na schooltijd vaak gezelschap hield, van het zwembad. In de periode die volgde was mijn enige zorg om voordat Steve thuiskwam weer terug in het appartement te zijn. De gedachte aan een kennelijk onvermijdelijke verhuizing verdrong ik gemakshalve..

 

 

 

 


Esther Suzanna

Ik schrijf omdat ik het niet laten kan op https://www.facebook.com/esthersuzanna/ en http://suzannaesther.nl/

8 reacties

troubadour · 11 november 2015 op 08:55

Voegt het Engels nog wat toe? Ik vroeg het me ineens af.

    Esther Suzanna · 11 november 2015 op 18:10

    Zonder haalt het iets weg… Troubadour. Het dient een doel. Het benadrukt het feit dat ik niet ’thuis’ ben, de taal zal altijd een barrière blijven in de liefde, zeker een vreemde taal.

      troubadour · 11 november 2015 op 20:43

      Slecht de liefde de taalbarrières niet dan?

Meralixe · 11 november 2015 op 09:51

Ik had al lang iets van grrr… dat vervelende Engels. Daar iets over zeggen zou zo goed als een bekentenis zijn dat ik deze taal niet ken. Dan er ook nog een smoes bij gooien dat de Vlamingen hun tweede taal Frans is helpt me ook niet verder aangezien ik nog minder Frans ken dan Engels. Dit even ter zijde.

Esther, je hebt het spanningsveld tussen twee ‘geliefden’ goed weergegeven. Hopelijk lost dit zich niet op in één of andere banale vrijpartij waar menige relaties op verder tuffen. (kachelen)

    Esther Suzanna · 11 november 2015 op 18:11

    Was dat maar waar geweest, Meralixe… 😉

pally · 12 november 2015 op 11:59

De spanning loopt op en de relatie af. Mooi beschreven, Esther. Ik verwacht nog een ‘lekkere’ escalatie’…

trawant · 12 november 2015 op 17:00

Hopelijk heb je het retourticket in je rugzakje.
Of gaan we proberen hem te veranderen, de oude vrouwenvalkuil.
Je weet het wel lekker uit te smeren, een aanslag op mijn geduld!

Dees · 12 november 2015 op 19:42

Het leest zoals het vermoedelijk was. Een dalende lijn, die al nooit hoog begon, met in de dalende trend toch nog ups en downs. Ik verwacht weer een tijdje wittebroodsweken.

Geef een reactie

Avatar plaatshouder