Oklahoma

25 Shock and Awe

De afgelopen twee weken had ik weer een beetje vertrouwen gekregen in onze relatie. Steve was vrolijker dan voor het feest, vroeg vaak geïnteresseerd naar mijn dag en bracht een paar keer mooie bloemen voor me mee.
De laatste drie dagen was hij pas laat thuis in verband met een extra klus op het werk. Kirill had hetzelfde rooster dus at ik een paar keer samen met Elena. Ze leerde mij typisch Russische gerechten klaarmaken en moest lachen toen ik haar toevertrouwde dat ik de Hollandse keuken waardeloos vond.

Het was zaterdagochtend. Steve was vroeg in de ochtend vertrokken om wat zaken te regelen en zou rond elf uur weer terug zijn. Terwijl ik nog in bed lag overdacht ik wat we konden gaan doen. Meestal hadden we wel plannen maar door Steve’s late thuiskomst hadden we nog niks besproken.

Met nog een halfuurtje om te douchen en te ontbijten stapte ik uit bed. Als hij thuiskwam konden we misschien gelijk weg, Oklahoma City leek me leuk, daar scheen een grote overdekte ijsbaan te zijn.

Op het moment dat mijn bagel uit de broodrooster sprong, zwaaide de voordeur open en kwamen Steve, Mike en Kirill binnen.
Verbaasd keek ik naar het onverwachte gezelschap.
Steve liep recht op mij af, pakte mijn handen en deelde mee:
‘Honey, I have a surprise. We are going to move to our new home today’.
Hij keek mij verwachtingsvol aan.
Een golf van paniek schoot door mij heen. Als aan de grond genageld keek ik naar zijn gezicht en vervolgens naar zijn handen die de mijne stevig vasthielden. Maakte hij een flauwe grap? Ik trok mijn handen los en ging snel op een barkruk zitten om te voorkomen dat ik tegen de vlakte ging. In de deuropening stonden Kirill en Mike naar de grond te staren.

‘Say something’, drong Steve aan terwijl hij ondertussen naar zijn vrienden gebaarde die op zijn teken samen de bank optilden en zich daarmee richting deur begaven.
‘I don’t know what to say’ was het enige dat ik uit kon brengen.
Steve keek me strak aan, ‘You’re gonna love it, it’s going to be great’.

Gebeurde dit echt, was hij gek geworden? De neiging om de deur uit te rennen en te vluchten was groot maar waar naar toe? Naar Elena? Maar wat kon zij doen, wist zij hier misschien ook al van? Van Mike en Kirill hoefde ik niks te verwachten, die stonden duidelijk achter Steve.
Steve begon inmiddels ook meubelstukken naar buiten te verplaatsen. Ondertussen zette Mike een aantal verhuisdozen in elkaar en maakte kastjes leeg. Ik liep naar buiten waar ik achter de auto’s van Steve, Mike en Kirill gehuurde Uhaul aanhangwagens zag waar alle spullen in verdwenen.

De mannen letten niet meer op mij. Snel liep ik naar het appartement van Elena en belde aan maar niemand deed open. Ik wist niet wat ik moest doen en voor het eerst wilde ik naar huis, terug naar Nederland. Maar hoe? Zonder geld, zonder auto en zonder hulp.
Als een Mantra herhaalde ik zachtjes, rustig blijven, houd je verstand erbij Es, rustig blijven…

Terug in het appartement, liep ik naar Steve en vroeg of hij het adres van het nieuwe huis voor mij kon opschrijven, ‘so I can let my family know where to send their letters’.
Hij krabbelde het adres op het blaadje dat ik uit mijn dagboek had gescheurd. Terwijl de mannen verder gingen met het ontruimen van het appartement schreef ik twee brieven. Een brief aan mijn moeder en een kort briefje aan Elena waarin ik haar vroeg om mijn brief te posten…