Oklahoma

29 locked

Elena was thuis. Met een brede glimlach stond ze in de deuropening. De waterval aan woorden die door alle emoties bij mij losbarstte veranderde Elena’s ronde ogen achter haar bril van blij naar bezorgd.

Ik vroeg haar of ze al een brief had ontvangen uit Nederland. Ze knikte bevestigend, ruim een week geleden had ze de brief naar mij doorgestuurd. Met haar met Russisch accent doorspekte Amerikaans vertelde ze dat ze de brief zelf in de bus had gedaan. ‘Kijk’ ze liep voor me uit naar de huiskamer, ‘hier is je briefje met het adres dat ik op de envelop heb geschreven’. Er liep een rilling over mijn rug terwijl Elena me ondertussen onderzoekend aankeek. Natuurlijk geloofde ik dat ze de brief had doorgestuurd. De optie dat er iets was misgegaan op het postkantoor was nihil maar dat zou dus inhouden dat Steve de brief had onderschept. Alle energie stroomde uit mijn lijf, ik werd licht in mijn hoofd en moest gaan zitten. Elena schoof naast me op de bank, sloeg een arm om mij heen en we zaten stil naast elkaar. Ik dacht aan al die keren dat ik teleurgesteld de lege brievenbus had aangetroffen en vol afgrijzen drong het tot me door dat Steve misschien nog veel meer geheimen had.

‘Waar is Kirill dan, hij werkte toch samen met Steve?’ vroeg ik haar. ‘Nee’ antwoordde ze, ‘hij heeft nu een vaste baan in de fabriek. Het salaris is wel lager dan werken op een olieplatvorm maar ik had liever dat hij hier bleef’. Het feit dat Steve zonder ‘partner in crime’ opereerde luchtte mij enigszins op. De situatie was écht absurd. Elena keek me vragend aan en ik vertelde nu wat rustiger wat er allemaal was gebeurd.

‘Ik schrijf nu gelijk nóg een brief naar mijn moeder, alleen dit keer stuur je het antwoord niet door. Ik kom hem hier zelf halen’, besloot ik gedecideerd. Elena ging gelijk pen en papier voor me pakken en toen ik klaar was nam ze de brief bijna ceremonieel van me aan. Ik zag dat zij het ook moeilijk had met de situatie. We beseften beiden dat als ik eenmaal de middelen had om te vluchten er geen tijd meer voor afscheid zou zijn. Bovendien was ze dan medeplichtig en verloor een vriendschap en misschien wel meer. Ik sloeg mijn armen om haar heen. Waar ik eerst steun bij haar had gevonden, zochten we die nu bij elkaar en hielden elkaar stevig vast.

Larry kon me elk moment komen ophalen en het vooruitzicht om weer terug te gaan naar het huis stemde me somber. Het zou nog zeker een week duren voor ik een antwoord op mijn schrijven kreeg en wat als mijn moeder niet nog eens een dergelijk bedrag kon sturen? Ergens moest er in het huis toch een spoor van documenten zijn, mijn moeders brief en het geld? Ik was nog nooit door Steve’s bezittingen gegaan maar zo gauw Larry mij had afgezet wist ik wat me te doen stond.

De boodschappen die Larry in de keuken had gezet liet ik staan. Toen ik hem had uitgezwaaid, nadat hij had beloofd dat hij morgen even koffie kwam drinken, liep ik gelijk naar de badkamer en als een onervaren inbreker speurde ik mijn toiletspullen af naar bruikbaar gereedschap. Het afgesloten archiefkastje waar Steve zijn papieren in bewaarde  kon wel eens veel informatie opleveren. Met een vijl, een haarspeld en een pincet probeerde ik voorzichtig het slot te forceren. Ik mocht geen sporen achterlaten want Steve kwam over een week al terug en ik betwijfelde of ik voor die tijd kon verdwijnen. Ik wilde niet nadenken over wat hij zou doen als hij erachter kwam dat ik aan zijn spullen had gezeten.