Oklahoma

30 Visitor

Een zweetdruppel gleed langs mijn slaap terwijl ik met de kleine vijl uiterst geconcentreerd het slot probeerde te forceren. Ik moest een palletje opzijschuiven en daarvoor had ik iets scherps nodig. Ik herinnerde me het naaisetje dat ik had meegenomen bij vertrek en vond deze in een zijvakje van mijn koffer. Met een verbogen veiligheidsspeld duwde ik het palletje opzij terwijl ik met de vijl voorzichtig probeerde te draaien. De vijl draaide stroef een kwartslag maar bleef steken. Olie, bedacht ik en liep naar de keuken, doopte de vijl in een fles zonnebloemolie en probeerde het opnieuw. Het lukte en het slot klikte open.

Met bonkend hart opende ik het deurtje. In het kastje zat een la en daaronder lagen enkele dossiermappen. Van de brief van mijn moeder vond ik geen spoor maar wél een envelop met foto’s en een dossier met papieren waaruit bleek dat Steve had vastgezeten. In de la lag een klein kaliber revolver inclusief een doos munitie.

Vooral de foto’s die in een grote bruine envelop zaten waren schokkend. Zijn vrouw was blond, tenger gebouwd en de kinderen waren nog klein, geen blije foto’s. Een eveneens blond jongetje zat samen met zijn zusje stijf op de bank. Op één foto stonden ze tegen hun moeder aangedrukt op de veranda. Ze keken allemaal ernstig, geen lachje. Nog een foto van Steve’s vrouw toonde haar trieste blik. De laatste foto in het stapeltje deed mijn hart een slag overslaan. De foto was genomen in de slaapkamer en blijkbaar niet bedoeld om haar in beeld te brengen want ze stond er half op. Haar gezicht was naar de camera gericht zodat je duidelijk een zwart blauwachtige zwelling aan één kant van haar gezicht kon zien.

Snel duwde ik alle foto’s weer in de envelop en legde hem terug in het kastje. De papieren van de rechtbank stopte ik weer terug in de map, erop lettend dat alles weer in dezelfde volgorde lag. De revolver had ik niet aangeraakt. Ik sloot het slot soepel door de olie die was achtergebleven en met een keukendoek veegde ik de vette sporen weg.

Ik had behoefte aan sterke drank en zocht alle keukenkastjes af. Voor de aangebroken fles wodka die ik vond was geen glas nodig en ik nam een paar grote teugen uit de fles. De alcohol brandde zich langs mijn keel een weg door mijn slokdarm richting maag. Na enkele slokken moest ik hoesten waardoor de drank in mijn neusholte schoot. Kokhalzend liep ik richting toilet en gaf over maar er kwam alleen maar vocht. Ik had nog niks gegeten.
Slap en met een lege maag kroop ik in bed, rolde me in de dekens als in een cocon en sloot mijn ogen met de wens om te verdwijnen.

Toen ik wakker werd was het al licht. Met een bonkend hoofd en een naar gevoel in mijn maag liep ik naar de keuken waar de boodschappen nog onuitgepakt op het aanrecht stonden. Ik besefte dat ik iets moest eten en haalde een doos eieren uit de papieren boodschappentas. Terwijl de eieren bakten ruimde ik de rest van de boodschappen op. Larry zou pas aan het einde van de middag na zijn werk langskomen. Het was beter als ik hem niets vertelde over mijn vondst. Als hij alles al wist en mij het niet had willen vertellen was het ongemakkelijk en als hij het niet wist ook.

Na de eieren en koffie voelde ik me iets beter. Ik moest de dag door zien te komen en besloot te doen wat ik altijd deed, douchen, aankleden en in mijn moestuin werken. Nadat ik enkele keren met een gieter heen en weer was gelopen en deze weer vulde aan de buitenkraan hoorde ik aan het geluid van wegspringende steentjes dat er een auto het zandpad opreed. Larry kon het niet zijn tenzij hij had besloten eerder te komen? Ik zette de gieter neer en liep richting weg om te kijken wie het was. De auto kwam tot stilstand, de deur ging open en een kleine gezette man stapte uit.
Het was Mike…