Oklahoma

31 Pat

Mike was de laatste die ik wilde zien. Hij wurmde zijn gezwollen lijf uit de auto en we stonden zwijgzaam tegenover elkaar. Ik was nog nooit alleen met hem geweest en het voelde zeer ongemakkelijk.
‘Hi babe, Steve asked me to keep an eye on you’, grijnsde hij. Vlassige blonde haren zaten bezweet aan zijn slapen geplakt en de rood omrande blauwe ogen keken als gewoonlijk sluw. Hij had iets van een dik roze varken en inwendig griezelde ik. Wat kwam hij in hemelsnaam doen! Moest ik hem nu binnenvragen? Blijkbaar duurde mijn aarzeling te lang en ongeduldig smeet hij het portier dicht, gromde ‘some coffee would be nice!’ en liep met driftige passen richting huis. Ik zette de gieter weg en liep achter hem aan naar de keuken waar hij aan tafel had plaatsgenomen.
Terwijl ik koffie zette voelde ik zijn ogen in mijn rug prikken.
Quasi opgewekt zei ik, ‘Larry is often passing by and yesterday I saw my friend Elena’. Hij moest vooral niet denken dat ik hier continue alleen was.
‘Oké’. Zijn reactie maakte mij nerveus. Blijkbaar kwam hij niet voor de gezelligheid.
Nadat ik koffie voor ons had ingeschonken ging ik tegenover hem zitten en vroeg hem plompverloren,
‘What’s going on with Steve, Mike?’
‘What do you mean’. Zijn ogen kneep hij tot spleetjes waardoor hij nog meer op een varken leek.
‘Like I said, what’s his story and what can you tell me?’
Mijn stem klonk scherp, ik was er zeker van dat Mike meer wist.
‘I don’t know shit!’, antwoordde hij fel. Hij stond op en begon heen en weer te lopen in de keuken, zijn lichaamshouding was afwerend.
Nu kreeg ik het benauwd, Larry zou pas over een paar uur komen en vooralsnog zat ik hier alleen met Mike, doorvragen was geen goed plan.
Met ‘Come on, sit down and drink your coffee, I’m just frustrated that Steve is gone so long’, kalmeerde ik hem en hij ging weer zitten.
‘Steve wants you to be safe and he asked me to keep an eye on you, oké?’

Ik was het allemaal zo zat, Mike met zijn varkensogen, Steve met zijn geheimen en eigenlijk wilde ik gewoon dat hij wegging. Opeens bedacht ik dat Larry en Mike elkaar niet mochten, ‘listen Mike, I’m fine. Larry is coming any minute now, maybe you should go’, zei ik dringend. Verbaasd maar ook enigszins opgelucht stond hij op. Misschien had hij een crisis van een eenzame vrouw verwacht maar die kwam niet. We liepen naar zijn auto en hij stapte in. Hij keek me aan en zei, ‘I’ll be back.’
Ík schudde mijn hoofd, ‘no need, Mike, Larry will take care of me’.
Zijn vastberaden blik liet niks te raden over, de opdracht van Steve was duidelijk en daar zou hij zich aan houden.

Opgelucht keek ik hoe de auto van Mike het zandpad afreed. Dat duurde maar even omdat de paniek toesloeg bij de gedachte dat ik in wezen niemand van Steve’s vrienden en familie kon vertrouwen. Wat vooral steeds duidelijker werd was dat iedereen bang was voor Steve, zelfs Mike.
Als de brief bij Elena aankwam, wie ging mij dan naar het vliegveld brengen? Elena had geen auto en Kirill was Steve’s vriend.

Totdat Larry kwam dacht ik na over mijn opties en ging in gedachten iedereen na die niet tot Steve’s kring behoorde dan kon diegene mij eventueel zonder risico op weg helpen.

Larry keek ernstig toen hij uitstapte. Ten opzichte van zijn oudere broer had hij de bouw van een jongen en zijn smalle gezicht stond zorgelijk.
‘Can you take me to Sand Springs, I need to make a visit?’, ongeduldig liep ik om zijn auto heen en maakte aanstalten om in te stappen.
‘Wait, let’s talk first’, lachtte Larry om mijn haast.
‘We can talk on the way!’ en ik nam plaats op de passagiersstoel.
Aarzelend stapte Larry in, keek me indringend aan en vroeg:
‘You’re not gonna leave or escape now, don’t Ye..’
Stomverbaasd keek ik hem aan. ‘And how am I supposed to do that? Are you gonna help me?’
Larry sloeg zijn ogen neer en zo zaten we zwijgend naast elkaar in de nog stilstaande auto.
‘Listen sweety, I really can’t. First, I don’t have the money and second, Steve will kill me if he found out’, zuchtte hij.
Ergens begreep ik dat wel, als ik eenmaal was vertrokken bleef hij achter.
‘I will drive you to Sand Springs and take care of grocery’s and stuff but better not tell me your plans. The less I know the better’.
Terwijl hij de motor startte en wegreed besefte ik dat mijn paranoïde ideeën over Steve’s vrienden en familie niet ver van de waarheid lagen.
‘Can you drop me at our former appartment and pick me up in two hours?’

Toen ik op de parkeerplaats die voor het complex lag uitstapte was het rond vijven en de meeste vrouwen waren om die tijd thuis. De middagen in het zwembad had ik met enkelen even contact gemaakt als ze af en toe een baantje zwommen. Veel woorden had ik niet met ze gewisseld en achteraf besefte ik ook waarom. Zij zwommen in een lang t-shirt dat enkel de benen bloot liet terwijl ik samen met Pat in mijn bikini rondsprong en mij bewoog ‘alsof ik thuis was’. De afkeurende blikken begreep ik pas nadat Pat mij de t-shirt regel had uitgelegd. In welk appartement de dames woonden wist ik niet.
Pat wist het vast wel en ik liep naar het appartement dat naast ‘het oude’ huis lag en belde aan.
Een vrij jonge vrouw deed open. Ze droeg een schort vol met vlekken en staarde me wezenloos aan, haar rossige haren waren in een slordige knot opgestoken.
‘Hi, I’m Es. I lived next door and I am a friend of Pat’.
Ze had de lichtgroene ogen van Pat, of hij die van haar en een glimlach verscheen op haar gezicht.
‘He told me about you, come in’ en deed uitnodigend een stap opzij zodat ik naar binnen kon lopen. De appartementen waren gespiegeld maar hadden dezelfde afmetingen en Pat zat in de kleine huiskamer voor de televisie. Toen hij me zag sprong hij op en sloeg zijn armen om mijn middel.
‘He missed you, you know. I work long hours and I was happy he found a friend after school’, ze liep naar de keuken, deed het gas uit en hing haar schort op.
Ze stelde zich voor als Sheary en schonk een groot glas ijsthee voor me in. Pat vertelde me zijn avonturen die hij grotendeels alleen had beleefd. Er woonden geen kinderen van zijn leeftijd in het complex. Ik luisterde naar zijn verhalen en observeerde Pat’s moeder. Ze leek me een lieve hardwerkende vrouw en ik probeerde een moment te vinden om haar te vragen waar ik uiteindelijk voor was gekomen.
Het meest belangrijke was dat ik er zeker moest zijn dat zij Steve nooit had ontmoet en hij háár ook niet kende.
Ik had Steve ook nooit iets verteld over Pat, althans niet dat we elkaar zo vaak zagen en elke middag samen zwommen.

Na een klein uurtje kletsen had ik alle informatie die ik nodig had.
Ze had een auto en werkte iets buiten Sand Springs in een diner. Aan de buitenrand van Sand Springs was een Greyhound busstation. Daarvandaan kon je bijna elke richting uit.
Ja, ze wilde mij na het werk wel een lift geven als ik dat nodig had. Ik vertelde haar niet waarom maar zinspeelde richting het ophalen van familie en dat ik zelf geen auto had.
Ruim op tijd voor Larry weer de parkeerplaats opreed nam ik afscheid van Pat en zijn moeder. Ik voelde me schuldig. Had ik Pat opgezocht als ik geen hulp nodig had gehad? Nu ik had gezien hoe blij hij was om me te zien drong het nogmaals tot me door hoe ellendig de situatie was. Dit had een leuke visite kunnen zijn…