Oklahoma

3. Dromen

Zijn schrijven stond haaks op het beeld dat ik van hem had. Het schreeuwende shirt, de logge houding en zijn sombere gezichtsuitdrukking die enkel door zijn uitbundige lach oplichtte stond in schril contrast met zijn haast vrouwelijk elegante handschrift. Zijn eerste brief maakte indruk.

‘I can’t get you out of my mind, I keep thinking of you. I never met anyone like you. I feel like I have known you forever. The’re not a lot of people that listen to my crap. You even gave me the feeling that my life means a shit.’

In de brief vroeg hij waarom ik niet met hem had willen eten.
‘Do you have a boyfriend? I wouldn’t have tried to kiss you or anything…’

Voor mij was het gewoon een ontmoeting geweest. Een verdwaalde Amerikaan waarmee ik twee middagen had doorgebracht, voornamelijk luisterend naar zijn verhalen. De gevoelens waarover hij schreef in zijn brief waren mij totaal ontgaan.

Ik zat tegen mijn eindexamen en dat nam al mijn aandacht in beslag. Ik had nog drie maanden te gaan tot mijn diploma. De ene examentraining volgde na de andere en zijn brieven werden lichtpuntjes, elke week lag die smalle envelop tussen de folders en rekeningen. Vanuit mijn kleine bestaan gaven zijn brieven een doorkijkje naar een andere wereld. Mijn blik was tot dan vooral gericht op ‘het kappersvak’ en met een beetje geluk kon ik met dat vak snel een baan vinden.
Door onze briefwisseling ontstond een intense band. In zijn brieven vertrouwde hij mij meer toe dan welke man dan ook. Het uiten van gevoelens op papier was voor mij altijd al makkelijk geweest. De foto’s die hij bijsloot wekten een verlangen in mij. Foto’s van hem op de witte ijsvlakten van Antartica. Op de achterkant schreef hij, ‘taken by my co-worker. It’s damned cold out here!’.
Door zijn wereld met mij te delen werd een verlangen naar grotere dromen in mij geboren.

Een maand voor mijn examen ontving ik een zware envelop. Veel dikker dan gewoonlijk…