Oklahoma

32 The bus

Eenmaal buiten loop ik snel naar het appartement van Elena. Er mag geen link gelegd worden tussen Pat en mij. Na twee keer bellen blijkt er niemand thuis en op dat moment hoor ik de stem van Larry vanuit de auto. Met het raampje omlaag roept hij mij. ‘I bought you some food. I’ll just drop you of at the house, Stan is waiting for me’ zegt hij als ik instap. Als hij me heeft afgezet kijk ik hem met lede ogen na.

De tijd lijkt wel stil te staan. Nog maar drie dagen voor Steve terugkomt. Ik weet niet exact wanneer maar Larry vertelde dat het normaal altijd tien dagen dienst en drie dagen vrij is. Het tochtje naar Elena gisteren is tevergeefs geweest en mijn nervositeit neemt toe. Mijn eetlust is slecht, ik krijg geen hap door mijn keel en slapen doe ik amper. Ik kom tot niets meer en elke middag hang ik op de schommelbank met een boek. Soms lees ik dezelfde pagina wel drie keer. Larry is vanochtend al geweest maar omdat hij heeft aangegeven niks te willen weten kan ik ook niet echt openlijk praten. Mike heb ik niet meer gezien gelukkig. Als er morgen geen brief is dan is het te laat.

Vanmorgen was ik weer vroeg wakker. De halve nacht heb ik liggen woelen en ben uiteindelijk maar opgestaan. Het was nog donker buiten. Larry komt me zo halen voor een hopelijk laatste bezoek aan Elena. Mijn toilettas en wat lichte spullen heb ik in een tas gedaan en die neem ik voor de zekerheid mee. Als de brief met het geld er dit keer is dan wil ik gelijk weg. Het idee dat ik drie dagen met Steve moet doorbrengen is onverdragelijk.

Als we over de brug rijden en de contouren van de oevers en droge vlakten van de rivier als een schilderij aan mij voorbij trekken denk ik aan de eerste tijd hier, toen alles nog goed leek. Ik ben blij dat ik zoveel foto’s heb gemaakt. Larry is zwijgzaam en ik weet ook niks te zeggen. Als hij voor Elena’s huis stopt kijkt hij me onderzoekend aan, buigt zich naar me over en slaat zijn armen schutterig om mij heen. Dat doet hij anders nooit. ‘I’ll pick you up late, I have an appointment’, voegt hij nog toe. ‘Oké, I’ll eat something here, thanks Larry’.

Elena staat al in de deuropening, haar gezicht spreekt boekdelen. Ze lijkt niet blij, eerder opgewonden. Zo gauw Larry is weggereden en de voordeur achter ons dichtvalt haalt ze de witte envelop achter haar rug vandaan. Met trillende vingers scheur ik hem open en haal de brief eruit. Als ik de brief openvouw valt er een mapje op de grond. Het is een ticket. Snel lees ik de brief die mijn moeder heeft bijgesloten.

Vanaf dan gaat alles razendsnel. Na een kleine maaltijd bij Elena ben ik al vrij gauw met Sheary, Pat’s moeder, onderweg naar het busstation. Mam heeft een goedkoop ticket weten te vinden om mij ook nog cash geld te kunnen sturen. Ik vlieg helaas niet van Tulsa maar van Chicago Airport en ik hoop dat er een bus is die mij erheen kan brengen. Ik heb Elena niks over de inhoud van de envelop verteld. Althans, ze weet natuurlijk dat ik vertrek en het afscheid was intens. Ik bedankte haar voor alles en liep rond half zes naar Pat’s huis, Elena in de waan latend dat Larry al stond te wachten.

Het busstation ligt er verlaten bij. Op een bankje voor het gebouw hangen enkele rare types die eruit zien alsof ze al maanden onderweg zijn. Als Pat’s moeder wegrijdt, nadat ik haar verzekerd heb dat ik thuis gebracht word met de gehuurde auto van mijn ‘familie’, loop ik naar de balie. Op het bord met neonletters zie ik dat er over vijftig minuten een bus naar Chicago vertrekt.

Het kaartje enkele reis is niet duur dus houd ik nog geld over om wat frisdrank en chips te kopen voor onderweg. Het wordt een lange busrit.

“August 28, 1994

Dear Esther,

Sorry it took so long to write, but better late then never! How are you doing? Were fine. The weather has been great! The temp is only been from the low to mid 80’s for the last couple of weeks. We’ve had some really bad thunderstorms and tornado’s though! It looked like a River out here. Steve finally got over it I think. He never wants to speak about you. He works a lot and in the meantime I keep the house. With Stan ofcourse. Steve got the county to pave the road in front of the house decreasing the dust dramatically. I have a message for you from your friends, Elena and Pat – they miss you! And so do we! Hope I can come and visit you some day. We’ve picked four red ripe tomatoes allready. How is your mother doing? Do you have a job yet?

Well, I miss you and love you. You be careful and God Bless You!

I will write you again soon,

Love,

Larry & Stan”