Oklahoma

5. Vlucht

Rechthoekige weilanden trokken onder mij voorbij. We stegen in rap tempo en de druk in mijn oren en de opgaande kracht die mij in mijn stoel duwde waren een volledig nieuwe ervaring. Het was mijn eerste vlucht. Gefascineerd keek ik naar de vleugel die een wolkenflard doorkliefde, wolken hadden vanaf de grond veel compacter geleken. Eenmaal horizontaal gehuld in een witte donsdeken nam het gierende lawaai van de motor af en scheen het of de passagiers weer adem haalden. Dat achter de wolken de zon schijnt kreeg opeens de letterlijke betekenis. Het uitzicht was prachtig.

In het gangpad stond een stewardess te gebaren. Haar serieuze gezicht hulde zich in perfecte make-up en haar zwarte haar strak in een knot paste bij haar bijna robotachtige mime. Ik bestudeerde de geplastificeerde kaart met noodprocedures. Het zou een lange vlucht worden met één overstap in Atlanta. De duur vond ik niet erg want sinds het examen was mijn leven in een stroomversnelling geraakt. Ik verlangde naar de rust om alle gebeurtenissen sinds het examen op een rij te kunnen zetten.

De euforie van het slagen was alweer gezakt. Trots was gebleven. De cijfers voor het knippen hadden hoger uitgepakt dan ik had verwacht. Vakken als föhnen en inleggen waren nooit mijn favoriete onderdeel geweest. Het afscheid van mijn studiegenoten was mij zwaar gevallen. Anderhalf jaar lief en leed, zes dagen in de week samen werken, leren, eten en vooral de intensiteit van de opleiding had ons verbonden. Ik besefte dat nu het gemeenschappelijke doel verviel, onze band zou volgen. Voor mijn gevoel verloor ik een thuis en een familie.
Nu ik mijn opleiding had afgerond hield ik nog één maand toelage over, bedoeld voor eventuele herexamens. Het gaf me de ruimte om te kiezen. In zijn felicitatiebrief drong Steve aan om te komen. Ondanks de blijdschap over het slagen voelde ik me stuurloos en ik dacht niet lang na. Wat had ik te verliezen?

Het karretje van de catering onderbrak mijn gedachten en ik kreeg een dienblad aangereikt. Ik glimlachte om het poppenhuis voedsel dat perfect in verhouding maar iel was. Ik schoot in de lach bij het zien van het minibestek in de grote handen van mijn buurman. Zenuwen verstoorden mijn eetlust en toen ik de man op de arm tikte en uitnodigend naar mijn dienblad wees keek hij blij verrast. Hij ruilde zijn lege blad voor mijn ‘volle’.
De tussenlanding verliep vlot. Mijn idiote gedachte dat je bij een vliegtuigtransfer met je eigen koffers moet slepen bleek gelukkig niet te kloppen.

Na de tweede stijging kreeg iedereen een deken uitgereikt en dimden de lichten. Ik kon niet slapen. Nog drie uur vliegen en we zouden arriveren in Tulsa. Ik voelde paniek opkomen. Waar was ik mee bezig? Ik was onderweg naar een man van papier! Wat kende ik hem nou? Hij had speciaal voor mijn komst drie weken vrij genomen. Wat nou als het in Amerika niet leuk was? Nog erger, wat als hij helemaal niet zo aardig was als in zijn brieven…
In mijn laatste brief had ik het vluchtnummer en de aankomsttijd doorgegeven. De tijd tussen mijn vertrek en de reistijd van post was te kort geweest voor zijn antwoord.

Een vreselijke gedachte schoot door mijn hoofd en ik gooide het dekentje van mij af. Mijn buurman keek verschrikt op en hij vroeg, ‘Are you okay?’
Ik knikte. Hij trok zijn deken weer over zich heen en sloot zijn ogen.

Klaarwakker zat ik rechtop in mijn stoel. Zou hij wel op het vliegveld staan?
Wat als mijn brief nooit was aangekomen…