Oklahoma

6 Arrival

Mijn buurman snurkte en smakte in zijn slaap. Hij was schuin over onze gezamenlijke armleuning gezakt en hing op mijn schouder. De angst dat hij bij mij op schoot kwam liggen maakte dat ik stil bleef zitten. Mijn hoofd bonkte en mijn lijf deed zeer, de reis duurde al meer dan twaalf uur. Het vliegtuig was om drie uur ’s middags vertrokken en het was nu vijf uur ’s nachts. Bijna iedereen sliep. We zouden ’s avonds om tien uur plaatselijke tijd landen en ik vroeg mij af of de slapende passagiers de komende nacht gingen doorhalen? Mijn zenuwen waren iets gekalmeerd en ik kon mij geen enkele voorstelling maken van mijn eindbestemming, laat staan waar ik ging slapen. Buiten het geronk van de motoren en het lichamelijke tumult van mijn buurman heerste er al enige tijd rust in de cabine. Plotseling klonk het inmiddels vertrouwde gerinkel van een trolley. De geur van koffie prikkelde mijn zintuigen en ik voelde het buurhoofd van mijn schouder lichten. Kleine slaapogen keken mij aan, ‘sorry, I fell asleep’, mompelde hij gegeneerd. ‘It’s okay’, antwoordde ik. Mijn schouder was een beetje vochtig.

‘Coffee or tea?’ vroeg de stewardess met de knot.
Mijn eerste Amerikaanse ontbijt bestond uit een schaaltje met scrambled eggs, toast, twee pannenkoekjes en een miniatuurkuipje ‘orange juice’ en deze keer ging ik niks weggeven. Ik had honger.
‘Ladies and gentleman, in ten minutes we’re going to land at Tulsa International Airport. I hope you enjoyed your flight with Delta Airlines…’
De rest van de speech hoorde ik niet. Mijn zenuwen waren weer terug en de drie koppen koffie, gemengd met de scrambled eggs kwamen als slechte combinatie omhoog.
Ik keek uit het raampje maar behalve enkele lichtjes was het letterlijk aardedonker.
De lichten dimden en de intercom schalde, ‘fasten your seatbelts please.’

Eer ik bij ‘Luggage’ stond was er een uur verlopen. Het tunnelsysteem spuwde onze bagage uit op een horizontale rolband en ik was blij dat ik geen kwetsbare spullen in mijn koffer had. Alle passagiers dromden rondom de band en probeerden hun bagage te spotten. Opeens scheen mij de hele situatie surrealistisch toe. Ik stond in Tulsa, Oklahoma, USA te wachten op mijn koffer om te gaan logeren bij een wildvreemde. De haast was ineens weg bij mij en mijn koffer ging misschien wel drie keer voorbij.

De menigte leek plotseling opgelost en de band draaide door met één koffer. Ik sleurde hem van de band en trok het handvat uit.
De laatste medepassagiers verdwenen achter een glazen wand en ik liep snel met mijn koffer achter ze aan. Mijn blik gleed over het groepje mensen in de ontvangsthal, dat achter een lint stond te wachten. Straks herken ik hem niet dacht ik paniekerig. Als verstard bleef ik tussen de schuifdeuren staan alsof ik op een podium stond zonder tekst of plan en het publiek wachtte tot ik iets ging zeggen.
‘Hi, pumpkin…’ klonk er naast mij. Ik draaide mijn hoofd opzij en keek in een paar bekende bruine ogen.