Oklahoma

7 Highway to heaven

We keken elkaar verlegen grijnzend aan. Met een stevige grip pakte hij mijn bovenarmen en trok me naar zich toe, boog en drukte een kus op elke wang. Hij leek breed in de parka die hij droeg en ik verdween in zijn armen. De stralend witte tanden in zijn glimlach waren nog net zo aantrekkelijk.
Hij nam de koffer van me over en stuurde me aan mijn bovenarm door de menigte naar de uitgang.
Zijn oude Ford met laadbak stond niet ver geparkeerd. Ik klom op de voorbank en hij zette mijn bagage aan mijn voeten.
‘Look, I got you a warm coat, it’s cold out here.’
Over de rug van de zitting lag een kleine versie van zijn parka. Het was begin december en er waaide een ijzige wind.
‘Are you ready to see my home?’

De borden op ’the highway’ waren een bezienswaardigheid op zich. De namen Oklahoma City, Okmulgee, Sapulpa, Broken Arrow klonken allemaal alsof ik in een cowboy- indianenverhaal terecht was gekomen. Ik nam alles in mij op.
Vanachter het stuur voelde ik zijn blik soms op mij rusten maar ik wist niet goed wat te zeggen. Het voelde aan de ene kant vertrouwd maar tegelijkertijd ongemakkelijk.
Bij de afslag Sand Springs reden we een woonwijk binnen. De omgeving was te donker om goed te kunnen zien. Aan de rand van wat een bos leek parkeerde hij de Ford naast een blok laagbouw appartementen.
Toen hij de voordeur opende stonden we gelijk in een kleine huiskamer. Hij gooide zijn sleutels op de bar die vóór een klein keukenblok stond. Vol verwachting keek hij me aan, ‘What do you think?’
‘Really nice’ maar ik dacht iets anders. Het was een kleine kamer en vooral de kleur beige viel op, voor zover beige op kan vallen. Het was een typisch mannenhuis, praktisch en sfeerloos. Het enige item met kleur stond op de bar, een plastic minikerstboom met gekleurde lampjes. Ik was nieuwsgierig naar de rest van het huis maar hij ging eerst koffie maken. Gezeten aan de bar met een mok koffie vroeg hij naar de reis en heel langzaam kwam ik wat los. De vertrouwde toon van onze geschreven woorden moest worden omgezet in spreektaal en dat voelde nog onwennig.

‘I’ll show you the rest’, hij liep voor mij uit en opende een deur die naar een slaapkamer leidde. Aan de slaapkamer grensde een kleine badkamer met toilet en een kleine doorgang bleek een enorme inloopkast. Dat was het.
Dat hij maar één slaapkamer had was nooit in mij opgekomen.
Het zweet brak me uit. Waar ging ik slapen?
Alsof hij gedachten kon lezen knipoogde hij: ‘don’t worry, I’ll sleep on the couch and you can have my bed, even my world..’
Met gloeiende wangen produceerde ik een moeizame glimlach.
Opeens voelde ik hoe moe ik was…