Oklahoma

8 Wake up call …

Toen ik mijn ogen opende wist ik niet gelijk waar ik was. Door de twee smalle hooggeplaatste ruiten stroomde daglicht mondjesmaat de kamer in. De strook wattige lucht liet vlokken vallen die me liggend in bed deden duizelen. Als kind drukte ik mijn neus altijd tegen de ruit en keek omhoog als het sneeuwde. Ik hield van de desoriëntatie die de gestaag vallende vlokken teweeg brachten. Dit keer ging ik snel overeind zitten om helder te zien waar ik mij bevond.

Het was laat geweest eer ik in bed had gelegen. We hadden lang zitten praten. Ik had hem verteld over mijn school, hoe zwaar het was geweest om in zo’n kort tijdsbestek een nieuw vak te leren. Dat ik het heerlijk had gevonden om te merken dat ik er goed in was. Ik vertelde hem dat ik het moeilijk had gevonden om te focussen, dat mijn schooltijd moeizaam was geweest maar dat het op deze school wél lukte omdat ik er niet stil hoefde te zitten of te luisteren naar het geestdodende geleuter van leraren. Hoe het voelde om examen te doen. Over de vrienden die ik er had gemaakt en achtergelaten. Ik vertelde alles wat ik nog niet had genoemd in mijn brieven. Ik kletste maar door om het ongemakkelijke moment van naar bed gaan uit te stellen.

Tegen een uur of twee kon hij zijn gegeeuw niet meer onderdrukken en ik viel stil. ‘Lets go to sleep! Tomorrow I’ll show you my hometown and take you for breakfast’, hij stond op en liep naar de slaapkamer. Verstijfd was ik blijven zitten. Moest ik achter hem aan? Hij zou toch op de bank? Hij kwam terug met een stapel dekens en een kussen en gebaarde naar de slaapkamerdeur, ‘It’s all yours.’ Terwijl hij de bank in orde maakte liep ik naar de slaapkamer, ‘Good night, Steve’.
‘Good night, Pumpkin, don’t let the bedbugs bite…’
Na het tandenpoetsen was ik gelijk in bed gekropen en uitgeput in slaap gevallen.

Het bed was smal. Het woord twijfelaar had ik altijd grappig gevonden maar het was nu wel toepasselijk. In de kamer hoorde ik dat typische geluid dat goedkope apparaten maken als de koffie bijna klaar is. Steve was dus wakker. Snel trok ik mijn spijkerbroek aan die ik op de grond naast het bed had laten liggen. Behalve het bed stond er niks in zijn slaapkamer, geen kastje, geen stoel, geen nachtlampje.
Voorzichtig opende ik deur. Steve zat aan de bar met een krant. Toen hij mij zag lichtten zijn caramelkleurige ogen op. Mijn maagstreek dartelde.
‘Good morning sweety, coffee?’
Ik ging op de kruk tegenover hem zitten. Hij pakte een mok en schonk hem vol. Mijn hart maakte een kleine buiteling. De blik die hij mij gaf was zacht, zijn bewegingen in die kleine keuken soepel ondanks zijn brede gestalte. Ik zuchtte even diep en voelde dat mijn lijf zich eindelijk ontspande. Ik keek in zijn ogen en zag hem voor het eerst écht.
‘Are you ready to go, after your coffee and a shower?’
Ik knikte lachend.
‘Yeah, I love to’.
Hij legde zijn grote hand op de bar met de palm naar boven en zonder aarzelen legde ik de mijne in de zijne.

Fris gedouched en met schone kleren was ik klaar om te gaan. Hij hielp mij in mijn Parka en opende de voordeur. Er lag een dun laagje sneeuw op straat. Het kleine bos dat ik de avond ervoor in het duister had vermoed leek bestrooid met poedersuiker.
‘You will meet my best friend. Every Sunday we meet up in The Sand Springs Diner.’ Hij keek mij aan met een blik die ik niet kon peilen.
De spanning was gelijk weer terug. Die eerste dag had ik liever alleen met hem doorgebracht. We kenden elkaar tenslotte nog maar net…