Oklahoma

9 Sweet & Low

In het rekje op tafel stond zout, peper, ketchup en een fles lichte siroop. Maple sirup was minder zoet en meer vloeibaar dan de Hollandse stroop die ik kende. Steve goot het over de stapel pancakes die hij voor mij besteld had. Mijn pancakes zwommen nu in een plas gesmolten boter met suikersiroop. ‘That’s how you eat them’, verzekerde hij mij. Steve’s bord was overdadig gevuld met roereieren, gebakken spek en de specialiteit van het Midwesten: cornbread. Op elke tafel stonden grote kannen met ijsthee. De thee werd gezoet met zakjes Sweet & Low alsof Amerikanen het aantal calorieën van hun volumineuze porties voedsel wilden compenseren door suiker te weren. We zaten bij het raam tegenover elkaar, in een intieme nis door de rode skai bankjes met hoge rugleuning.

Het centrum van Sand Springs leek door de huizen in koloniale stijl, pompeuze lantaarnpalen en brandschone bestrating op een filmset. Verbaasd keek ik hoe iemand na het deponeren van een dollar in een collectebus zelf zijn krant pakte uit een triplex brievenbus. In Nederland hadden de meeste mensen de krant gewoon zonder betalen meegenomen. Buiten het centrum strekten brede avenues zich uit met aan weerszijden veelal witte bungalows met oprijlaan en veranda’s waar de krant op werd geslingerd door fietsende krantenjongens. Zoals vroeger in Nederland de SRV man langs de deur kwam, reed hier de ‘Dairy Bus’ door de ellenlange straten waar de afstand van de melkbus tot de deur wél te voet werd overbrugd. De melkman zette de flessen melk netjes bij elke voordeur. De Arkansas River scheidde de vierkante woonwijken van het kleine nog groeiende bedrijvenpark. Sand Springs was een slaapstad in ontwikkeling.

De Diner was een ontmoetingsplek voor de lokale bevolking. We aten met smaak ons ontbijt terwijl diverse kerkklokken in de omgeving begonnen te luiden als teken dat kerkdiensten ten einde waren. De Sand Springs Diner stroomde langzaam vol met complete families. Er schoof een kleine gezette man met blond vlassig haar naast Steve op de bank. ‘Hey pal, howdie!’ en beukte met zijn vuist tegen diens schouder. Hij boog over de tafel, keek mij aan met de lichtste ogen die ik ooit had gezien, sloeg me op mijn schouder en hing ondertussen met zijn shirt in Steve’s bord.

‘Hi Mike, you’re late. As usual.’ Steve toonde Mike zijn Cheshire grijns.

‘So, you’re the famous girl from Amsterdam, I heard a lot about you!’ zei Mike knipogend naar Steve. Opgelaten schoof ik mijn bord van mij af. Nog niet eens halverwege had ik meer dan genoeg van de zoetigheid. De dubbelzinnige blik van Mike deed de rest.

‘What you’al gonna do today?’ vroeg hij terwijl hij mijn bord naar zich toetrok en de resten naar binnen begon te werken.

‘Hey, you big fat pig, introduce yourself properly to the lady!’, bromde Steve en ik schoot in de lach om het gezicht van Mike die met zijn grote lichte ogen, hoog opgetrokken wenkbrauwen en gespeelde beschaamdheid iets weg had van een clown. Alleen de rode neus ontbrak. Mike stak zijn hand naar mij uit, ‘Hi, i’m Mike, you probably heard a lot about me?’ Lachend schudde ik zijn hand, ‘no, not a clue!’ en voelde dat ik bij hem mijn grenzen moest bewaken. Het ijs was voor nu gebroken.

‘I’ll take her to the ‘ol dam, show her the caves’, Steve’s blik zocht mijn instemming en ik knikte. Ik vond alles best want ik wilde zo langzamerhand wel weg uit het drukke restaurant. ‘Are you coming too?’ vroeg Steve en keek zijn vriend vragend aan. Mike was inmiddels ook aan de etensresten van Steve begonnen.

‘Hell no, it’s dangerous out there, you’re crazy…’ mompelde hij nog net verstaanbaar.

Verontrust keek ik naar Steve.