Soms raak je zomaar opeens bevriend met een moeder uit je omgeving.

Omdat de kinderen met elkaar spelen, omdat je samen een activiteit op een clubje begeleidt of omdat je, zoals moeder L. en ik, een gemeenschappelijk belang hebt.

Moeder L. en ik hebben namelijk een ‘kledinglijntje’, zoals we dat zelf noemen. Zij vliegt en ik help regelmatig op kledingbeurzen. Dus: de kleding die gedoneerd wordt, verzamel ik  voor ‘ons’ goede doel. De zakken gaan bij mij thuis de kelder in en L. haalt ze vervolgens op. (Een ‘transactie‘ noemen we dat.) Voorts gaat de kleding mee als L. vliegt (in haar eigen bagage, in delen), en brengt zij alles persoonlijk naar de geselecteerde opvanghuizen. Supergoed vind ik dat!

L. en ik praten eigenlijk nooit over ons werk – zij vliegt en ik schrijf, tot zover gaat de kennis – maar we hebben het vaak over school, over de opvanghuizen en over de boeken die we hebben gelezen. Ik vind L. stoer, al mijn stewardessenvriendinnen hebben hun koffer allang aan de wilgen gehangen en zij werkt fulltime! Ja, ze is een leuke vrouw, die L. Ik heb het gevoel dat ik haar al best lang ken.

“Zeg,” vroeg ik haar gistermiddag, toen ze – brak van een vlucht – naast me stond, “hoe lang bén jij eigenlijk al stewardess?”
L. keek me – over het randje van haar zonnebril- verbaasd aan.

“Mán,” zei ze, “ik ben piloot.”


Esther Vuijsters

Al ruim negen jaar schrijf ik (Esther, 39) bijna dagelijks een stukje. Eerst op de site van Viva, later op Vrouwonline en sinds kort op mijn eigen homepage. Daarnaast schrijf ik columns en influenceblogs. Onlangs verscheen mijn eerste roman "Je kan er maar beter om lachen". Samen met man Paul (42) en dochters Lizzy (10) en Annabel (7) probeer ik elke dag tot een succes te maken.

11 reacties

Sagita · 2 mei 2013 op 09:47

Verrassend einde, en dat allemaal voor het goede doel. Leuk!
groet Sa!

Esther Vuijsters · 2 mei 2013 op 10:52

Dank je wel 🙂

pally · 2 mei 2013 op 11:28

Leuk geschreven, Esther. Grappig einde. Jouw schrijfervaring is te zien.

Yfs · 2 mei 2013 op 11:28

Leuk verhaal(tje) Esther. Gezien de bijzondere persoonlijkheid van L, verdient ze het m.i. om bij haar volle naam genoemd te worden waardoor ik als lezer ook meer het idee krijg haar een beetje te kennen. Ik blijf me echter storen aan het vele gebruik van tussen haakjes, streepjes, cursief en zelfs cursief mét aanhalingstekens. 😉

Esther Vuijsters · 2 mei 2013 op 11:37

Hoi Yfs, het is op uitdrukkelijk verzoek van L. om haar op deze manier te noemen.

    Yfs · 2 mei 2013 op 12:09

    Begrijpelijk, hoewel er meer meisjesnamen zijn die met een L beginnen toch? Vond L gewoon zo onpersoonlijk!

Sagita · 2 mei 2013 op 12:17

Of gewoon El!

Mien · 2 mei 2013 op 12:50

Leuke column.
El vloog zeker voor de K – “L” – M. 🙂

Ferrara · 2 mei 2013 op 16:42

Wat een goed doel is dat!
Leuke laatste zin…

Bitchy · 4 mei 2013 op 07:29

Mijn oudste van 4 wist precies hoe twee vrouwen werden genoemd die van elkaar hielden…Homolientjes 😉

Libelle · 4 mei 2013 op 21:35

Is dit eigenlijk niet iets voor het café?

Geef een antwoord