Over mijn oren (1)

Hij zou er tussen drie en zes zijn, maar de tijd verstreek en de serene rust in huis werd niet verstoord door het geluid van de voordeurbel. Pas op het moment dat ik me ongerust begon te maken – zou hij wel komen vandaag – stond hij op de stoep. Nadat ik hem uit zijn lichtbruine jas had geholpen, nam ik hem mee naar de woonkamer, waar we samen plaatsnamen aan mijn enorme eettafel. Het stijlvolle zwarte pak dat hij aan had, deed vermoeden dat hij daaronder slank en tegelijk stevig moest zijn. En ik kon niet wachten, om te ontdekken of dit ook echt het geval was. Na een snelle kop koffie bleek mijn vermoeden te kloppen. Wat was hij prachtig! Voorzichtig duwde ik in zijn zij; hij reageerde met een zacht grommende trilling. Ik aaide hem, ondertussen gelukzalig glimlachend. Heel even genoot ik intens van wat hij me te bieden had, totdat hij zomaar opeens stilviel. Hij reageerde totaal niet meer op welke aanraking of aansporing dan ook.

Er zat maar een ding op. Met een snoertje verbond ik hem met het dichtstbijzijnde stopcontact. Als hij straks weer opgeladen is, neem ik hem mee naar boven, zodat hij me morgen kan wekken. Mijn omgeving zal geen kind aan me hebben, vrees ik. Het grootste deel van mijn vrije zaterdag zal ik besteden aan het instellen en genieten van mijn nieuwe, prachtige, strakke, glimmende Nokia met duizend en een toeters. En bellen.