Hij doet het liever met condoom, hoewel dat minder oplevert. Dat spul in zijn mond. Het blijft kleven aan zijn tanden, zijn gehemelte. Die scherpe nasmaak. Radijsjes proeven zo als je ze hebt doorgeslikt. Nu heeft hij geluk. De man had zelf een condoom bij zich. Net zoals de vorige Alfarijder. Misschien ligt het aan het merk. Duitse auto’s, ze ruiken altijd nieuw van binnen. De geur van alarm. De Mercedesmannen, de BMWmannen, de Audimannen. Ze hebben altijd haast. Schelden als het niet naar hun zin is. ‘Zuigen, godverdomme! Sneller!’ Kijken hem niet aan als het voorbij is. Smijten bankbiljetten aan zijn voeten. Doen de deur niet voor hem open, terwijl zij vooraf de beleefdheid zelve waren. ‘Doe alsof je thuis bent, ha, ha.’ Aardappels in kelen. De motor die aan blijft staan. Airco. Koude wind die tegen zijn slaap waait. Teveel gas als ze wegrijden. Streepjes rubber op het wegdek. Stinkende visitekaartjes.

De routine. Je gaat tegen een lantaarnpaal staan. Leunen. Achteloos. Spijkerbroek. T-shirt. Je trekt een been op. Kijkt alsof je niets ziet, kijkt alsof je droomt. Daar houden ze van. Die lege blik. Niet thuis. Een lichaam. Beschikbaar. Vanzelf stopt een auto. Altijd. Alleen de eerste keer is eng. Wat moet je doen? Hij vertelt het je wel. Of duwt gewoon je gezicht in zijn kruis. Daarna went het. Alles went.

Hij heeft nog jaren op zijn duim gezogen. Lekker. Gewoon lekker. Nu proeft hij plastic. Een grote duim. Het zuigen gaat vanzelf. Uit een ooghoek ziet hij de pook. 1, 2, 3, 4, 5, R. Als hij later groot is, koopt hij een automaat. Een hand op zijn achterhoofd. Niet dwingend. Nog niet. De Alfaman is er bijna. Hij beweegt zijn hoofd over de piemel heen, tuit zijn lippen nog meer. Een siddering. ‘O, God!’ zegt de man. Er wordt aan zijn haren getrokken. Pijn. Kort, gelukkig. Het is voorbij. Snel, heel snel stopt de man zijn piemel in zijn broek. De condoom zit er nog om. De ritssluiting zingt. Hij krijgt een verfrommeld biljet van twintig Euro. ‘Bedankt,’ zegt hij. ‘Jij bedankt,’ zegt de Alfaman zacht en kijkt hem evenmin aan.

Het is genoeg zo. De Alfa rijdt weg. De banden knarsetanden. Hij draait zich om, loopt weg, steekt de handen in de zakken. Voelt het geld tussen rechterduim- en wijsvinger. Lacht. Gauw verdiend.

In de speelgoedwinkel loopt hij recht op het rek af. Een schat. Zijn schat. Morgen, op het schoolplein, is hij de koning. ‘Ruilen?’ zal hij voorstellen. Hij zal genieten. Van zijn macht. Omdat er niemand, niemand is die zoveel Yugioh-kaarten heeft als hij.


18 reacties

Estrella · 23 december 2006 op 11:05

Koude rillingen Ep, wetende dat het echt gebeurt…
Levensecht beschreven.

SIMBA · 23 december 2006 op 12:06

Brrrrr…..in wat voor wereld leven we.

pally · 23 december 2006 op 12:34

Pijnlijk onderwerp.
Goed beschreven, Ep, niks verbloemend en zonder vals sentiment of een opgeheven vinger.
Empatisch ook in orde.
Opnieuw, klasse!

Pally

Shitonya · 23 december 2006 op 14:03

shocking, realistisch, mooi en droevig tegelijkertijd

WritersBlocq · 23 december 2006 op 16:13

Perfect geschreven, alsof het voorgelezen werd.

Dees · 23 december 2006 op 17:22

CvdM (column van de maand, voor mij dan)

arta · 23 december 2006 op 18:19

Mooi geschreven, triest onderwerp!

Li · 23 december 2006 op 22:47

Perfect beschreven schrijnend verhaal.
Klasse!

Li

melady · 24 december 2006 op 00:48

Heel erg schrijnend beschreven.

Klein puntje van kritiek: ik zie teveel puntjes.
Dat stoort een beetje in deze pakkende colummn.

Kees Schilder · 24 december 2006 op 11:44

Voor mij ook Column van de maand.
groet van paco
(gewicht:64kg zonder schoenen)

EpMeijer · 24 december 2006 op 13:05

Dank allen voor de lof. Klik op http://www.epsstukjes.blogspot.com voor meer. Wat die puntjes betreft, ik vind ze functioneel vanwege het hijgende, pompende dat de tekst daardoor krijgt.
Fijne feestdagen iedereen!

KawaSutra · 24 december 2006 op 14:42

Ruilhandel ja, gedreven door bezit en genot. Het leven is weg…. of juist niet.
Knap beschreven, sober, kil.

Bitchy · 26 december 2006 op 18:45

Zo levensecht beschreven dat de kippenvel nog steeds op mijn armen staat. Angst slaat me om het hart als ik naar mijn eigen kinderen kijk.

Ik kan geen woorden verzinnen om je te vertellen hoe goed ik deze column geschreven vindt!

SIMBA · 2 januari 2007 op 08:25

Van Harte met deze column van de maand!

EpMeijer · 2 januari 2007 op 15:33

Inderdaad leuk om zo in de etalage te staan. Dank! Ik zal mijn best doen om recidivist te worden in dit opzicht. O ja, iedereen een spetterend en sprankelend 2007 toegewenst!

WritersBlocq · 6 januari 2007 op 00:17

Helemaal top, deze column aan de top!

champagne · 13 januari 2007 op 15:16

Wat een geweldige column is dit! Ademloos uitgelezen.Prachtig contrast!

Mup · 31 januari 2007 op 15:33

Deze colum staat terecht hier als maandcolumn,

Groet Mup.

Geef een antwoord