‘What a difference a site made’! Sinds ik me heb aangemeld bij Columnx ziet mijn wereld er heel anders uit en is er een duidelijk verschil tussen vóór en na de metamorfose. Vóór, laat het plaatje zien van een uitgebluste vrouw die avond aan avond als een zombie surfte op datingsites. Niet uit interesse, maar uit pure verveling waarbij ze honderden voorspelbare foto’s bekeek van doodenge mannen.

Mannen in opgepoetste bolides met vermoedelijk een klein en klef pikkie. Mannen met helm (!) op een motor. Mannen die een ‘maatje’ zoeken waarmee ze strandwandelingen kunnen maken (gaap). Mannen met als motto: ‘Een dag niet gelachen is een dag niet geleefT (ouch!). En dan is er ook nog de arme drommel die vergeten is het rek met wasgoed wat midden in de kamer staat, weg te halen voor de foto.

Na de metamorfose, vertoont het plaatje een enthousiaste vrouw die elke dag even op Columnx surft. Niet uit verveling, maar uit pure interesse. Hongerig duikt ze in de columns, rollebollend van links naar rechts door alle woorden heen.

Tijdens mijn eerste bezoekje aan de site voelde ik me net als iemand die aan pagina twee van lesboekje één pianospelen was begonnen. Wat zou er gebeuren als ik een column zou inzenden? De Rachmaninoffs, Beethovens en Chopins in de concertzaal zouden luisteren naar mijn ‘Altijd is Kortjakje ziek’. De veelal vakkundige commentaren die ik las deden me hoorbaar slikken.

Met weemoed dacht ik aan het commentaar van Sjaan, een collega op het werk die zelfs mijn boodschappenlijstje een literair hoogstandje vond.

Na mijn eerste inzending bleek echter dat enkele grootheden ook menselijke eigenschappen vertoonden, zoals jaloezie en het voelen van tintelingen. Mijn koudwatervrees verdween in een warm bad. Maar daarmee ging ook direct het hek van de dam.

Smekend en kronkelend biedt een magnetisch toetsenbord me nu heel zijn alfabet aan zodra ik maar in de buurt ben. Mijn huishouden versloft. Zelfs de douchetegeltjes glimmen niet meer als een hondenkulleke in de maneschijn.
Ik slaap slecht, omdat mijn hersenen maar onderwerpen blíjven aanreiken in het nachtelijk uur. Overdag loop ik slecht, omdat ik het gevoel heb een keutel in te moeten houden terwijl ik met iemand sta te praten. Mijn sociale aandacht verslapt, omdat de bedwelmende warme gassen van de keutel zich sissend aan mijn samengeperste billen blijven opdringen .

Zal ik schrijven over hoe ik als jong en onschuldig meisje stiekem naar Spanje vertrok naar mijn grote liefde? Of over mijn tripje naar Las Vegas? Of hoe mijn ‘vergeten af te zetten stewardesshoedje’ klem kwam te zitten tussen het zwemvest tijdens de demonstratie in het gangpad op mijn eerste vlucht als stewardess? Of wil ik me van mijn serieuze kant laten zien? Zal ik schrijven over mijn dochtertje, die door toedoen van haar eigen vader overleed toen ze vijf maanden oud was, waardoor ik afscheid moest nemen van een engeltje dat terugkeerde naar de hemel?

Terwijl ik hier over nadenk zie ik hoe mijn kat me aankijkt met een blik van “Hé…en ik dan? Ga je ze ook nog vertellen hoe het komt dat ik geen staart meer heb en dat jullie me daarom ‘Hondenkont’ noemen?”

Ho maar Yfs! Zoveel opsommingen vraagt om commentaar! De hoeveelheid onderwerpen moge duidelijk zijn!

Er is alleen één probleem: als ik schrijf moet het doodstil zijn in huis. De ruft van een mug is al voldoende om me af te leiden. En als mijn hiphopcowboys thuis zijn is schrijven al helemáál uitgesloten. Op de eerste verdieping hoor ik dan een kirrende Michael Jackson. Op zolder klinkt een “Mother Fucker Ghetto Nigga, Yeah!”, met het volume natuurlijk op 10. Nee, op de begane grond speel ik met wakkere ‘matties’ de hoofdrol in ‘Mission Impossible’.

Vandaar dat ik op deze zondagochtend om 07.30 met een vette, prikkende keutel in mijn kont ben opgestaan, de klok heb stilgezet en mezelf heb gewenteld in een heerlijke stilte. Alleen héél in de verte meen ik nog de lokroep te horen van die wasmand met 10 kilo strijkgoed…


20 reacties

Libelle · 9 juni 2012 op 08:48

Verschiet je kruit niet allemaal tegelijk, zou ik normaalgesproken willen zeggen, maar jouw ijzeren voorraad is waarschijnlijk onuitputtelijk. Toch zou ik doseren, denk aan je lezers, ze zijn de luxe van jouw overvloed misschien niet gewend.
Vond je mij bolide ook niet leuk?

Nimrod1979 · 9 juni 2012 op 09:31

Je bent ergens vol van. Het moet eruit. Niets mis met tonen van emoties, maar pas op dat je niet doorschiet. (of de keutel)

LouisP · 9 juni 2012 op 09:36

Eerlijk geschreven, 100 procent, de rest van reactie zie kleintje in Cafe

Yfs · 9 juni 2012 op 09:53

haha, Rachmaninoff. Zo’n mooie reactie maakt het juist lastig om te doseren en daagt uit om in die glimmende bolide van jou te stappen en gas te geven. Goed dat je me eraan herinnert dat het middelste pedaal de rem is!! Dank je wel!! 😀

Nachtzuster · 9 juni 2012 op 10:11

Fijne enthousiaste column, Yfs! Petje af!
Ik herken het als nieuwkomer ook. Alleen heb ik geen onuitputtelijke voorraad onderwerpen.
Heb hardop gelachen om jouw muggenruft! Meesterlijk gevonden!

Keep going, girl!
:lach:

Enne, die man komt uiteindelijk toch ook wel zeker?

Yfs · 9 juni 2012 op 10:16

Haha Nimrod, dat klinkt als duidelijke herkenning! 😀

Yfs · 9 juni 2012 op 10:26

Dank voor je warme reactie en och nachtzustert… als ik me niet vergis dienen er zich bij jou elke nacht weer nieuwe onderwerpen aan, waar ik heel graag weer over lees uit jouw hand. Enne,ik ga er van uit dat alles komt zoals het komen moet.. dus ook die man! 😀

Sagita · 9 juni 2012 op 11:27

Heerlijk stuk! Met vaart geschreven en het geeft een mooi inkijkje (real of fictie) in het leven van een columnX ster!
Dat van die stilte herken ik heel erg! Zodra mijn kinderen in huis zijn neemt mijn tweede bewustzijn, dat over hun welzijn waakt, de regie van me over. Ik ben dus een echte nachtuil geworden. Schrijf mijn wijsheden op in de de kleine uurtjes en word kwaad op de poes, die vind dat ik naar bed moet komen en miauwend aan mijn kleding trekt.
‘Iedere dag één draadje is een hemdsmouw in een jaar!’

SIMBA · 9 juni 2012 op 11:49

Heb je die was nou nóg niet weggewerkt 😉

trawant · 9 juni 2012 op 13:27

Wat fijn dat ons mooie werk op columnx; het literair onderdak bieden aan dolende zielen ook nu een prachtig resultaat oplevert . De Rachmaninovs zien weer het vaste patroon, men loopt leeg in de eerste bijdragen en schept zo ruimte om in een rijper stadium een enkel onderwerp ragfijn te fileren.

M.a.w. Je slingert ons van hot naar her in een prima geschreven column die stuitert van het talent, maar nu we de achtbaan gehad hebben graag een rustig ritje in het reuzenrad. Minder is nu eenmaal meer, aanwinst Yfs..

vanlidt · 9 juni 2012 op 13:51

OMG, dat wasrekje! 😆

laat nog ‘ns wat van je lezen.

Fem · 9 juni 2012 op 16:42

Leuk Yfs!

Zelf sta ik ’s morgens expres een uurtje eerder op. Dan zit ik om zes uur achter mijn laptop met een bakkie en komt er het meest uit mijn handen.
Sommigen verklaren mij voor gek, maar ik geniet echt van dat ene uurtje totale stilte…

Yfs · 10 juni 2012 op 07:11

Shhhhhht.. niet verder vertellen hoor!! 😀

Yfs · 10 juni 2012 op 07:18

Dank je wel Sagita! Mooi verwoord dat tweede bewustzijn, zo had ik het me nog niet gerealiseerd, evenals de spreuk van dat ene draadje! :duimop:

Yfs · 10 juni 2012 op 07:24

Trawant! Ik heb je commentaar gelezen als een klein trillend juffershondje die het even niet meer weet en nerveus lijkt te roepen ‘Help, hoe moet ik hier op reageren’? Hopelijk neem je het me dus niet kwalijk dat ik doe met een voorzichtig, nauwelijks hoorbaar en verlegen ‘dank je wel’? 😮

Yfs · 10 juni 2012 op 07:26

Och vanlidt… breek me de bek niet open!! :kuku:

Yfs · 10 juni 2012 op 07:30

Dank je wel Fem! En petje af! a. omdat je jezelf dat bakkie koffie gunt in het ochtendgloren en b. omdat je zo vroeg je bed uit kunt komen (Ook in de winter als het nog koud en donker is en je dekbed een zee van warmte?) :slik:

Mien · 10 juni 2012 op 20:03

Leuke column.
Fijn dat je er zo veel uithaalt.
Daar is ColumnX in den beginne voor bedoeld.
Er zijn velen die plezier beleven aan deze website.
Er zijn 3269 leden je voorgegaan.
Lezend en/of schrijvend.
Slechts enkelen zijn blijvertjes.
Reddeloos verslaafd verloren.
Lees-, chat- en/of schrijfgeil.

Mien

embee · 13 juni 2012 op 11:58

Nou Yfs,met deze hele gave column doorbreek je die stilte wel. Heel graag gelezen.

Groetje van Embee

Yfs · 13 juni 2012 op 19:22

Dank je Embee. Ik kijk nu net zoals jouw groene ‘pasfotootje’ haha! 😉

Geef een antwoord