Ik ben kwaad, zeer kwaad. Geen ruimte voor een vriendelijke intro, geen nieuwsgierig makende aanhef, gewoon de frustratie en de woede in dit schrijven stampen en hopelijk wat opluchting voelen is al wat ik nu wil en zal doen. En het kort houden!!!!
Het ruist, suist, piept en fiept in mijn rechteroor. De vreemde geluiden komen met twee keer zoveel watt uit of in mijn oor wanneer ik me druk maak om iets of niets. Maar ook wanneer ik boos, teleurgesteld, chagrijnig of jaloers ben. Ik ga vandaag onder de scanner.
Het is guur weer buiten. De maan schijnt door de bomen. Deze schijnt met een flauw schijnsel op een roodgekleurde telefooncel. Binnen in de telefooncel staat iemand druk te telefoneren. Vast een buitenlander, want wie heeft er tegenwoordig geen mobiel. Met een zwaar cockneyaccent stoot de man aan de telefoon met luide stem boze klanken uit. Gelukkig zorgt een taaldetector voor een juiste vertaling.
En daar zit je dan weer, te wachten op een simpele griepprik tussen de kunstmatig in leven gehouden bejaarden en dreinende kinderen van moeders die hierdoor Dr.Phil moeten missen. En laat het nou net die aflevering zijn die hen er toe aan zou zetten wat te maken van hun leven.
De lucht in de wachtkamer hoort een steriele lucht te zijn, maar als dat echt zo is, dan heeft Tjernobyl dat ook. Hopen dat de zuster het wat beter maakt.
