Een eindeloze rijstebrij met bruine suiker, daar begint het voor mij. Een week bij mijn grootouders, betekende dagelijks rijstebrij met bruine suiker. De eerste keer was het best lekker, lekker zoet. Geen groene vieze sliertjes, geen bittere smaken enkel te verduren om de vreemde reden van ‘het is goed voor je’. Later deed het me kokhalzen en spugen. Na die week pas leerde ik eten.
-“Mam ik ga even naar de dokter toe, tot zo.”
*Ik geef mijn moeder, die nog in bed ligt aangezien het 10 voor 8 in de ochtend is, een knuffel.*
“Doeg, tot zo.”
Ik ben erg ijdel. Misschien niet zo zeer in figuurlijke zin (maak ik mezelf graag ijdel wijs) maar toch vooral wel in letterlijke zin. Ik ben gék op de spiegel. Dat is helaas een eenzijdige liefde. Want de spiegel loves mie not bek. Nope.
Ik vind mezelf lelijk. En vaak geeft de spiegel mij groot gelijk.
Wat een ophef! Allemaal gedoe over schapen die met reclamehesjes in de wei lopen. Daar is men nu tegen, want dat leidt maar af, en brengt het verkeer in gevaar. Maar ik ben juist vóór reclame op schapen. Wat dacht je van een schapendekje met “Daar kun je mee thuis komen” of met “Wie is de BOB?”. En reclame op beesten lijkt me echt de ideale oplossing voor financieel nooddruftige dierenparken.
Ik heb al dágen, precies onder mijn ribben een raar gevoel. Niet dat het zeer doet, maar het voelt gewoon heel anders dan anders. En het zit aan mijn rechterkant Wat zit er ook alweer allemaal rechts in je lichaam? Even denken. Mijn lever natuurlijk. Ja, dat is het ‘m. Oh jee, mijn lever…dat klinkt niet best! Dat is vast iets heel ernstigs! Even in mijn ogen kijken. Is het wit van mijn ogen soms geel? Hmm…nee, mijn huid dan misschien? Even bij daglicht kijken, nee, eerlijk is eerlijk, ik zie gewoon wit. Wel érg wit trouwens… Is ook niet goed.
