En dan krijg je het te horen, “Het is niet goed, ik heb borstkanker.” Hoe moet je daar op reageren, valt er wel op te reageren. Ik loop naar mijn moeder toe en omhels haar, een omhelzing uit angst haar te verliezen, een omhelzing omdat het mijn moeder is.
From all the animals in the world, why did she picked him? Waarom nam ze niet gewoon een wurgslang als huisdier? Dat zou veel minder erg geweest zijn maar ze stond te lang op het droge voor een slang, dus zocht ze een vleesetende haai als vriend. En een klein jaartje later zette hij zijn tanden in haar zachte, jonge vlees.
Ik ben leeg. Ik ben kapot. Ik zie het niet meer zitten.
Twee weken lang luisteren naar oorverdovend gekrijs en twee weken lang niet meer dan twee uur per nacht slapen, heeft zijn tol geëist. Alles heb ik geprobeerd om zo goed mogelijk voor hem te zorgen, maar niets heeft geholpen. Hij lijkt alleen maar zieker te worden. Vanmorgen heeft de dokter besloten hem op te laten nemen.
Voor een kind is de lucht altijd hemelsblauw. Een leeg doek waarop met witte waskrijt wollige tekeningen elk uur voorbijzweven. Het bos is een woud waar wondere wezens wonen en elk plantje magische toverkrachten bezit. Een autorit is geen saaie zit maar wereldreis.
Koeien en kippen en knorrevarkens zijn knuffelbeesten. Honger heb je na een middag buitenspelen. En dokter worden is het allerbeste want dan kun je altijd mensen helpen met beter worden.
Ik stap mijn bed nog maar uit vanmorgen en ik ben alweer 10 minuten kwijt aan wachten. Mijn man piept nét voor mijn neus de badkamer in en daar sta ik dan met mijn goed gedrag. Dan maar een bakje thee zetten en wachten. Wachten totdat het water heeft gekookt. Gisteren was ik brood vergeten uit te leggen, dus boterhammetjes in de magnetron en wachten. Snel probeer ik mijn kinderen in hun kleertjes te hijsen, maar manlief moet ze eerst nog even doodknuffelen en dus wacht ik maar weer, heb anders toch niks te doen.
