Wie heeft de zin “wat je zegt ben jezelf” vroeger toen hij of zij klein was niet gebruikt. Ik wel en dat weet ik ook heel zeker. Ik kan zelfs de situatie voor me halen waarin ik die zin gebruikte. Het was in 1981 dat ik op het schoolplein van de basisschool vol frustratie die zin gebruikte.
Wat was het daar een oorlog binnen. Overal bloed en dat hele kleine streepje licht. Als je eindelijk buiten bent schreeuw je het uit. Maar dan. Dan begint de ellende pas echt. Je bent nog niet op adem gekomen of je wordt op je kop gehangen en op je rug geslagen. Puur en alleen om je te laten janken.
Rob Oudkerk zei het een tijdje geleden al. Als je langdurig een machtige positie hebt bekleed, ontstaat er een stofje in je hersenen dat maakt dat je rare dingen gaat doen of zeggen. En Rob kan het weten: hij is immers huisarts te Amsterdam. Ook Gerrit Zalm is getroffen door de hier beschreven kwaal. Die man is natuurlijk al een tijdje ziek in zijn hoofd -dat ziet de kenner meteen- maar de symptomen nemen in ernst toe. Volgens Zalm hebben minimumlijers eigenlijk niets te klagen. In de jaren-50, tóen was men pas arm!
Dat is voor mij makkelijker dan schrijven zoals je praat. Als er sprake is van communicatie tussen mensen, (zo zou ik het nooit zeggen) kun je reacties peilen. Je ziet gezichtsuitdrukkingen, hoort eventuele stemverheffingen, soms zelfs emoties.
De Belgische kardinaal Danneels heeft opnieuw een pleidooi tegen euthanasie gehouden. Maar John de Mol heeft in een Volkskrant-interview over het kwaliteitsprogramma Big Brother op zijn kwaliteitszender Talpa juist gesteld dat euthanasie op tv wat hem betreft helemaal geen taboe is. De kerken lopen leeg, maar het publiek van Talpa is nou ook niet echt enorm groot te noemen. Maar het doet er ook niet toe, want beide heren zijn het spoor totaal bijster, namelijk…
