Na het verhaal van Shirley is het stil in de verhoorkamer. Shirley kijkt naar haar nagels en bijt er een los velletje af. Ze kijkt haar verhoorders niet aan, als ze zegt: “Zo is het gegaan, en als jullie me niet geloven dan kan ik het ook niet helpen.” Een van de rechercheurs – de aardige – vraagt vriendelijk: “Waarom zouden we je niet geloven? Zo’n verhaal verzin je toch niet?” Shirley haalt haar schouders op.
Wij wonen in een wijk waar rupsje nooit genoeg heerst. Mooie ruime woningen, geplaatst op behoorlijke kavels. Comfortabele huizen zijn het, voorzien van moderne keuken vol slimme gadgets en badkamers waar je niet alleen schoon kunt worden. Meer kamers dan je nodig hebt. Gewild zijn de huizen dan ook, makelaars sturen bijna wekelijks brieven om ons op het idee te brengen te verhuizen zodat zij met ons huis hun cliënten kunnen bedienen en er zelf ook wijzer van worden in hun al goed gevulde portefeuille. Maar we doen het niet, we blijven zitten op ons kaveltje.
[i]”People who annoy you” luidde de vraag in Wheel of Fortune in een aflevering van Southpark. “N . G G E R S” stond er al op het bord. De onfortuinlijke kandidaat vulde een I in op de plaats van de ontbrekende letter. En de pleuris brak uit in multicultureel Southpark. Voor het goede antwoord, en de lieve vrede, had hij een A moeten gebruiken.[/i]
Tiran en Iran. Twee woorden met slechts één letter verschil. Dat is een teken. Kan niet anders. Veruit de meeste onderdrukte Mohammedanen worden onderdrukt door… Juist. Mohammedanen.
Schoorvoetend stapt Michael in. “Hai,” begroet hij Shirley. Ze straalt hem tegemoet. “Wat heerlijk om je weer te zien!” juicht ze bijna, en ze buigt zich naar Michael toe om hem een kus te geven. Onhandig zoent hij haar op beide wangen. Even kijkt ze verwonderd, maar ze zegt niks. “Kom. We gaan naar huis,” zegt ze enkel, en meteen geeft ze gas. Michael slikt. Naar huis? Wat haalt ze zich nou in haar hoofd? Hij is helemaal niet uit op een relatie met haar, hij zoekt alleen een tijdelijk onderkomen.
