Hee jij! Ja, jij daar. Ik zie je wel! Ik weet alles van je. Je bezoekt van die maatschappijkritische sites. Waarschijnlijk ben je links-radicaal en dus een potentieel gevaar voor de samenleving. Gefeliciteerd! Je bent de nieuwe binnenkomer op Bush’ ranglijst van potentiële terroristen.
Op de strandstoel, naast die van mij, ligt Jo. En Jo baalt van de strakblauwe lucht en het stralende zonnetje.,,Ze hebben me naar Portugal verbannen omdat ik moordneigingen kreeg” verzucht Jo. Verschrikt schuif ik mijn strandstoel een paar meter verder.
Zijn er werkelijk mensen die alles meehebben: een gelukkige familie, een mooie auto, een gezellig huis, een fantastische baan, en een voortreffelijke gezondheid? En áls ze er zijn, wat denken ze dan? Is er nog iets voor hen over om naar te verlangen, of zijn ze tevreden met hun leven zoals het is? En áls ze tevreden zijn met hun leven zoals het is, raken ze dan verveeld? En áls ze verveeld raken, reageren ze dat dan af op hun geliefden? En áls ze het afreageren op hun geliefden, begrijpen die de emoties wel of raken die ook geiiriteerd? En áls de geliefden geirriteerd zijn, komt het nog goed, of ontstaat er een kloof? En áls er een kloof is, is de familie dan nog gelukkig?
Opgelucht las ik in de krant dat de meest gebruikte intelligentietest voor kinderen en pubers voorlopig uit de handel is genomen.
Er bestaan twijfels over de kwaliteit van het IQ-getal dat de test oplevert.
Nu twijfel ik al jarenlang aan mijn eigen verstand wanneer kennissen mij trots meedelen dat hun kinderen hoogbegaafd zijn.
Huisbaviaan en compagnon Ab komt met zijn Mobieltje aanlopen. ‘Je dochter aan de phone’, zegt hij. ‘Werkt je eigen toestel niet want ze kon je niet te pakken krijgen?’
‘Nee’, antwoord ik. ‘Het kreng heeft een burnout. Komt door het opladen’
Mijn dochter huilend aan het toestel. Ze is bestolen. Portemonnee met geld weg plus al haar pasjes. Tijd voor wat lichte actie. Kortom, it’s party-time.
