Als je mij met één woord zou moeten beschrijven, zou ‘onhandig’ het meest treffend zijn. Niet alleen in de figuurlijke zin van het woord, alhoewel mijn PMS-dagen dit vaak wel doen vermoeden. Nee, ook de meest letterlijke uitleg is mij op het lijf geschreven. Ik heb er namelijk maar één. Hand, welteverstaan.
Afspraak met de acupuncturist. De laatste van een serie van tien behandelingen. Heb drie maanden niet meer gedronken, dat wil zeggen, bijna niet gedronken.
Ik kom precies op de afgesproken tijd de praktijk binnen waarop de acupuncturist zijn wenkbrauwen fronst.
Er loopt een man langs mijn raam. Op zich is dat niet zo vreemd want dat gebeurt wel vaker. Maar dit keer is het anders. De man schuifelt voorbij en kijkt naar binnen. Ik staar hem aan en ineens slaat hij een kruis. Vervolgens loopt hij aarzelend naar mijn voordeur. Met ingehouden adem wacht ik op het geluid van de deurbel.
“Heeft u postzegels ?” vraagt de mevrouw.
”Jazeker dame”, klinkt het vanachter het toonbankje van de sigarenwinkelier.
“Mag ik er één van € 0,39 “ ?
De sigarenman scharrelt wat in een laatje. Hij legt de postzegel voor de mevrouw op de toonbank en voegt haar toe: “Alstublieft dame, dat is dan € 1,39”.
Verschrikt kijkt zij op. “Hoor ik het goed, zegt u € 1,39?”
“U hoort het heel goed dame, ik zei dat is dan € 1,39”
De mevrouw loopt rood aan en gunt de sigarenman een minachtende blik. “Hoe durft u meneer, mij een euro extra te vragen voor een postzegel !?”.
Er is een oud gezegde dat ons aanmoedigt om limonade te maken van de lemmetjes die het leven ons toewerpt. Heeft u dat ooit gehoord? Welnu, het is niet moeilijk om te konkluderen dat de “lemmetjes” slaan op personen en/of situaties die onplezierig en zuur voor ons zijn, nietwaar?
