Als je mij met één woord zou moeten beschrijven, zou ‘onhandig’ het meest treffend zijn. Niet alleen in de figuurlijke zin van het woord, alhoewel mijn PMS-dagen dit vaak wel doen vermoeden. Nee, ook de meest letterlijke uitleg is mij op het lijf geschreven. Ik heb er namelijk maar één. Hand, welteverstaan. Hier geef ik je even de tijd voor een adempauze. Even bijkomen van deze schokkende bekentenis. Want mijn god, Clueless is gewoon ge-hand-icapt! Ik hoor je bijna denken: “Vuurwerk?”, terwijl de meest weerzinwekkende beelden van afgeblazen handen en zwartgeblakerde stompjes op je netvlies verschijnen. En bedankt, overheid. Voor die onsmakelijk campagne die mij elk jaar rond de jaarwisseling weer onbedoeld tot rund bestempelt.

Nou zal ik de laatste zijn om te ontkennen dat ik me af en toe als een enorm rund kan gedragen. Maar met vuurwerk heeft dat niks te maken! Terwijl vrienden en familie altijd stevig inkopen doen voor Oud & Nieuw en al dit geld met veel knallend vertoon de lucht in schieten, sta ik consistent op de achtergrond met een lullig, maar vooral veilig sterretje in mijn enige hand. Ook heb ik nooit iets gestolen in Irak, geen noemenswaardige auto-ongelukken veroorzaakt noch ondergaan en al zeker nooit een mislukte zelfmoordactie ondernomen. Ik kan zelfs mijn moeder of de gezondheidszorg geen beschuldigende vinger toedienen, want van medicijnen was geen sprake. ‘A twist of fate’ wordt het genoemd. Ikzelf noem het, ironisch genoeg, mijn hand-tekening.

Het is een onderdeel van mij, terwijl het dat tegelijkertijd juist niet is. Een kenmerk, dat mij net iets unieker maakt dan andere mensen. In de mediawereld is het bijvoorbeeld een komen en gaan van medewerkers, maar mij zal men zich altijd blijven herinneren. En ik betwijfel of dat iets met mijn stralende persoonlijkheid of vreemde voorkeur voor meloenthee te maken heeft. ‘De éénarmige bandiet van 538’, noemt Erik de Zwart mij nu, jaren na dato nog steeds. En aangezien dat hij zelf lange tijd zijn brood verdiende als piraat, vat ik dat maar op als een groot compliment.

Als klein meisje was ik ervan overtuigd dat mijn lichamelijke imperfectie zou leiden tot een eenzaam en vooral celibaat bestaan. Mijn prins op het witte paard zou me voorbij galopperen en nog lang en gelukkig leven met mijn knappe zuster. Glazen muiltjes kunnen tegenwoordig gemakkelijk omgesmolten worden. Maar ik gunde het haar van harte. Ik had immers allang besloten dat ik ‘feministisch’ zou worden en in het leven van een feministe is geen ruimte voor zoiets onzinnigs als liefde.

Die ideeën heb ik door de jaren heen toch ietwat bijgesteld. Allereerst omdat ik al enige tijd niet meer geloof in de Prins op het Witte Paard of het concept van Nog Lang en Gelukkig Leven met een man. Maar ook omdat ik jongens bij nader inzien toch wel interessant vond en al snel duidelijk werd dat zij zich totaal niet lieten weerhouden door het gemis van een hand. Op een gegeven moment heb ik dus maar besloten afstand te doen van mijn prothese. Want mijn linkerhand op het nachtkastje leggen wanneer ik net een zeer appetijtelijk uitziend exemplaar van het andere geslacht mijn bed in had gesleurd, ging zelfs mij iets te ver.

De meeste mensen zien niet eens dat ik met een half gevulde mouw door het leven ga, tot het ze verteld wordt. Met uitzondering van de mensen die mij in m’n jongere jaren op het eerste gezicht al met antipathie vervulden. Die stak ik, met het onschuldige snoetje van een vijfjarige, ter kennismaking genadeloos mijn linkerstomp toe. Uiteraard tot grote ontsteltenis van de persoon in kwestie en tot puur leedvermaak van mijn moeder toen het de nieuwe vrouw van mijn vader betrof.

Tegenwoordig breng ik het iets subtieler, alhoewel bij sommige reacties enige vorm van subtiliteit schittert door afwezigheid. Zo werd mij afgelopen zondag door de kennelijk zeer seksueel ingestelde verloofde van mijn gay-and-proud-of-it manager gevraagd met welke hand ik dan ‘trek’. Uhh… duh!? Dan rijst bij mij toch de vraag wie er nou werkelijk gehandicapt is…!


11 reacties

Martijn · 15 maart 2003 op 09:52

Het is deze week geloof ik de ‘week van de openheid’.
Eerst Yannick die zijn geest de vrije loop laat, en dan nu jouw column.

Los van deze openheid, heb ik erg moeten lachen om de woordspelingen.
Mooie column!

Groet Martijn.:-D

*gewijzigd nav. reactie Jeroen*

Ion · 15 maart 2003 op 11:06

Fantastisch geschreven stuk! Zeer sterke inleiding waardoor je wel door MOET lezen (wegens nieuwsgrierigheid en oprechte interesse).

Je geeft maar weer eens aan dat je als ‘ge-hand-icapte’ niet meteen kreupel, zielig en eenzaam bent. En dat hoort ook zo. Je bent een volwaardig mens en meer dan volwaardige schrijfster.

Jeroen · 15 maart 2003 op 11:16

[quote]Je zegt dat sommige reacties met enige vorm van subtiliteit schitteren door afwezigheid.[/quote]

Volgens mij heeft ze het niet over de reacties op Column X hoor. Maar op haar ‘handicap’.

Voor de rest: alle lof voor deze column. Erg mooi (en met de nodige humor) geschreven en zeer boeiend om te lezen.

Je schrijfvaardigheden hebben niet bepaald onder je handicap te lijden. En dat vind ik des te knapper.

Lof!

Kees Schilder · 15 maart 2003 op 16:21

Geweldige column! Ik houd van je

R@@F · 15 maart 2003 op 20:41

[quote]Zo werd mij afgelopen zondag door de kennelijk zeer seksueel ingestelde verloofde van mijn gay-and-proud-of-it manager gevraagd met welke hand ik dan ‘trek’. Uhh… duh!? Dan rijst bij mij toch de vraag wie er nou werkelijk gehandicapt is…![/quote] Je had eigenlijk je kunsthand moeten geven en zoiets moeten zeggen van; hier pak aan en knock youre self out!!.

Wat je column betreft, Om zo een open en eerlijke column te schrijven heb je BALLEN nodig!! En die heb je zeker. En eigenlijk heeft iedereen wel een of andere handicap, bijvoorbeeld onze eigen Paconova die staat bekend in Volendam om zijn drie ballen….En ik..ik ben ook gehandicapt, maar dan wel geestelijk (had dat eigenlijk niet hoeven te melden want dat is algemeen bekend hier)

TOP COLUMN en na het lezen van zoveel eerlijkheid………WIL JE MET ME TROUWEN!! 😉 😀

Clueless · 16 maart 2003 op 04:20

Goh.. ik was hier en daar op de site inderdaad al wat liefdesverklaringen en zelfs huwelijksaanzoeken tegengekomen. Maar ik had toch niet verwacht zo snel al lijdend voorwerp van bovengenoemde te worden. Of meewerkend voorwerp.. heb nog niet besloten welke rol ik mij zal aanmeten 😉

[quote]Geweldige column! Ik houd van je[/quote]
Kees, alhoewel ik me realiseer dat menig puddinkje een moord zou doen voor een dergelijke blijk van waardering van deze Grote Columnist en Complottheorist, vrees ik voor de toorn van in eieren gedoopte en gebakken boterhammen. Daarom dus slechts een ‘veel dank en ik vind jou ook erg aardig’ 😀

[quote]TOP COLUMN en na het lezen van zoveel eerlijkheid………WIL JE MET ME TROUWEN!! [/quote]
Hahaha.. ga je dan ook zo’n weinig appetijtelijk klinkende offerte aanvragen bij Kees z’n stamkroeg?? Schijnt gebruikelijk te zijn bij columnX-rated love.
Aan de andere kant is mijn kat dol op vogels, dat spreekt weer voor je. Bovendien gaan zwarte katten en zwarte raven weer goed samen met mijn puntmuts en vliegende bezem… 🙄

gast · 16 maart 2003 op 10:26

Ik bedoelde er niets mee, lieverd.Ik hou gewoon van mensen zoals jij.
En dat persbericht klopt.Heb vorig jaar bij de KRO een debat gevoerd met Maarte v Rossem haha
liefs
paco

gast · 16 maart 2003 op 14:15

En pas op voor vogels. Vooral voor scharrelraven
😀
liefs
paco

Clueless · 16 maart 2003 op 18:39

Don’t worry Paco, had er geen (bij)bedoelingen achter gezocht. Vond het gewoon leuk om al die etenswaren even in 1 zin te noemen. Komt omdat ik eigenlijk gewoon jaloers ben… liefst zou ik ook een voedselgerelateerde lover opsnorren om mijn twee grote liefhebberijen eindelijk eens te kunnen combineren… 😉

En ook scharrelraven neem ik niet zo serieus hoor, dus alle vogels kunnen bij deze weer uitademen 😀

Liefs terug,
Clue

godsgift · 16 maart 2003 op 23:17

Mooie column hoor Clue!!! toppie.men zegt wel eens life is like a box of chocolates, maar ik denk dat jij dat ook wel een beetje bent 🙂 (ps. ik had hem al gelezen maar had nog geen kans gehad om te reageren… heb namelijk weer verkering en ummm dat neemt veel van me tijd in beslag 😀

archangel · 17 maart 2003 op 10:03

Tempus fugit, Clueless, tempus fugit… eerst word ik gewezen op ColumnX en de daar aanwezige door jou geschreven stukken, dan word ik gestimuleerd zélf een woordtekstje ter plaatsing aan mijn brein te laten ontsmelten, et voilá… voor je het weet blijkt dat ik door alle hectiek gewoon vergeet even de tijd te nemen voor het lezen van deze column… vandaar mijn ietwat late reactie!

De meeste dingen zijn al gezegd, las ik, maar ik wil in ieder geval nogmaals benadrukken dat je naast een scherp observatievermogen en een goeie dosis humor ook heel duidelijk een Herkenbare Eigen Stijl hebt. En ik denk dat dat iets is waar je trots op mag zijn!

Archangel

Geef een antwoord