Tot nu toe heb ik altijd min of meer een neutraal standpunt gehad tegenover wolken. Af en toe vind ik het interessant om naar ze te kijken, hoe ze zich eindeloos ontwikkelen tot nieuwe vormen, sommige herkenbaar maar de meeste vormloos, eeuwig en zonder doel dwarrelen langs de hemel. Persoonlijk kijk ik liever naar een strakke blauwe lucht. Maar er is wel één wolk dat mij fascineert: The Cloud.
Dat heb je weleens. Dat je een telefoontje krijgt, en dan op je klompen aanvoelt dat het geen prettig gesprek gaat worden. Dat je hart een slagje mist. Dat gebeurde mij gistermiddag. Zo rond 2 uur.
“Ik durf bijna niet te knipperen met mijn ogen. Elke keer als ik ze maar een seconde sluit, zie ik het voor me. Ik had me het begin van dit jaar zó anders voorgesteld. Ze geven me ook geen rust. Daarstraks ging ik even buiten lopen en een man, die zijn hond uit aan het laten was, sprak me aan. Hij vroeg van alles, wat ik niet vreemd vond, natuurlijk, want alle campinggasten leven mee: Pakt hij ineens een camera en bleek het een journalist te zijn. Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan.” De stem van mijn zus klinkt alsof ze een kalmerend middel heeft genomen.
Als ik een boek wil lezen of een film wil kijken, dan betrap ik mij er steeds vaker op dat ik eerst de recensies lees. Ik wil simpelweg geen tijd besteden aan iets nutteloos. Typ kritiek of recensie in op internet en je krijgt miljoenen sites die het beeldscherm passeren. Er zijn meer kritieken van films en boeken op de wereld, dan dat er films en boeken zijn.
In mijn mailbox vind ik een verzoek van Saskia, journaliste, die een serie portretten over singles maakt. Ze wil laten zien dat alleenstaanden geen zielige, eenzame mensen zijn. Naar aanleiding van wat ze in mijn columns heeft gelezen, vraagt ze of ze mij mag interviewen. Ben ik zo lang alleen geweest, heb ik net weer een relatie en krijg ik dit! Grinnikend stuur ik mijn vriend een sms’je. ‘Doen,’ roept hij even later enthousiast door de telefoon, ‘hartstikke leuk voor je!’
