Er zijn van die nachten waar ik echt geen klap hoef uit te voeren. Zoals nu dus. Tja, en wat dan gedaan? Ik kan natuurlijk voor de zoveelste keer de maglite (uit de kluiten gewassen zaklamp) grijpen om buiten te gaan kijken of alles er nog staat, maar drie verplichte rondes vind ik persoonlijk meer dan zat.
Het ene busje na het andere passeert de dijk, op zoek naar het jongetje met zijn vinger in het gat van de dijk. De weermannen, -vrouwen en -wolven (Peter Timofeef als laatstgenoemde) voorspelden deze week storm. Uiteraard resulteerde de waarschuwing om binnen te blijven in een massale file naar de kuststeden. Wat is dat toch met Nederlanders, dat ze bij het minste of geringste teken van een storm massaal naar het strand willen?
Om enig lichamelijk ongerief door tijdsverschil bij lange vliegreizen, ook wel jetlag geheten te voorkomen, vloog ik van Sydney, Australië, naar Europa via Hong Kong. Een van te voren geboekte taxi zou mij opwachten en in alle gerief vervoeren naar het via internet gevonden hotel, alwaar ik deze jetlag zou bestrijden door middel van het consumeren van vloeibaar lekkers ‘s-avonds in de hotelbar.
Het is zondagochtend, kwart voor 11. Ik heb net ontbeten en zet de computer aan, kijk op uitzendinggemist.nl en zie dat de aflevering van Pauw en Witteman donderdag 25 oktober op het Internet staat en besluit deze te gaan kijken. Gasten: Gordon, Mozskowicz en Marcel van Dam. De tweede genoemde in dat rijtje spreekt mij erg aan. Na 10 minuten kijken begint business class, dus ik besluit de computer te laten voor wat het is.
Het is zondagochtend, kwart voor 11. Ik heb net ontbeten en zet de computer aan, kijk op uitzendinggemist.nl en zie dat de aflevering van Pauw en Witteman donderdag 25 oktober op het Internet staat en besluit deze te gaan kijken. Gasten Gordon, Mozskowicz en Marcel van Dam. De tweede genoemde in dat rijtje spreekt mij erg aan. Na 10 minuten kijken begint business class, dus ik besluit de computer te laten voor het is.
