Uw Kinderen zijn niet Uw Kinderen
Zij zijn de Zonen en Dochteren van het Verlangen
van het Leven naar zichzelf.
Zij Komen door U maar niet van U
En hoewel zij bij U zijn
behoren zij U niet toe.
Geachte heer Leerdam,
Ik moet eerlijk bekennen dat ik voor afgelopen week niet wist wie u was. Aangezien u de sukkel van de week was, weet ik dat nu wel. U reageerde bloedserieus op vragen over fictieve onderwerpen en viel daarmee nogal door de mand. Zozeer zelfs, dat u niet langer geloofwaardig werd geacht en opstapte als Kamerlid. Deze brief is niet bedoeld om u uit te lachen, dat is wel genoeg gebeurd nu. Ik wil u vooral graag begrijpen.
Ik probeer zoveel mogelijk om niet meer te sporen. Wel gewoon rechts van de weg en stoppend voor rood en niet grof gebekt, maar verder geen restricties.
Er zijn mensen die ik nu een half leven ken en ik ben met hen nog steeds niet verder gekomen dan over de vakantie lullen en over lekker eten in weggestopte restaurantjes. Wát ik ook prijsgeef over mezelf, dat ik blut ben of zo, of depressief, ze zijn niet uit hun rol te meppen. Thans trek ik al lang niet meer aan die dooie paarden.
We kunnen niet met elkaar, en niet zonder elkaar. We delen lief en leed, maar geen huis en haard. Hij is chronisch vermoeid waar ik overloop van een tomeloze energie. Hij leeft alleen terwijl ik de zorg over mijn gezin heb. En beiden zijn we het er over eens dat dit voor ons de perfecte combinatie is.
Tussen de zaterdag post zat een enveloppe zonder opschrift. Normaal krijg ik alleen mijn rekeningafschriften en ziektekostenrekeningen binnen, dus de enveloppe viel gelijk op. Nieuwschierig open ik het crèmekleurige ding en vind er alleen een acceptgiro in. Of ik 10 euro of meer wil storten. Aan de Partij Tegen Betutteling. WTF? Oké, misschien worden de door de hippies-verworven-vrijheden wel weer wat ingedamd, maar heb ik daar last van? Neuh. Alhoewel?
