Samen met mijn compagnon, de vrijeradicaal Ab, loop ik een tent binnen dat voor een restaurant moet doorgaan. Wij hebben met wethouder Jansen hier afgesproken om wat lopende zaken door te nemen.
Jansen eet hier altijd met zijn zakenrelaties, dus dan weet je wel wat voor tent het is.
Er was eens…nee hoor, saaier kan een verhaal niet starten maar ik hou voet bij stuk; er was eens een land dat in een grote financiële nood verkeerde. Herkenbaar en inderdaad, hier komen we terecht bij ‘politiek’ het grote woord met de simpele betekenis die ik even van het internet geplukt heb. “Politiek is de (per definitie onvolmaakte) wijze waarop in een samenleving de belangentegenstellingen van groepen en individuen tot hun recht komen – meestal op basis van onderhandelingen – op de verschillende bestuurlijke en maatschappelijke niveaus.” Dank u wel Wikipedia.
Als ik mijn kantoor binnenwandel zie ik daar mijn medewerker meneer Froc, de krant lezen.
‘Niks te doen, meneer Froc?’
‘Allemaal zaken die kunnen wachten,’ mompelt meneer Froc terwijl hij een hap neemt uit een gevulde koek.
‘Zaken die kunnen wachten, hè? Daar heb ik nog nooit van gehoord. Die zijn zeker pas op de markt. Daar wil ik er ook wel een paar van.’
De laatste dagen van het politieke landschap zijn erg interessant. Twee gedreven jonge politieke honden, Diederik en Mark, houden van doorpakken. De oude politieke garde, onder leiding van Hans Wiegel en zijn horde, houden niet van grote veranderingen. Laat staan dat er iets verandert in het land. Alles bij het oude laten. Dat is het beste. Vooral voor zichzelf. Er zijn wel een handvol politici die het grote geheel zien, maar worden overstemt door de waan van de dag.
Het lot is grillig en het leven onrechtvaardig, daar is niets aan te doen. Maar als we weer eens door de voorzienigheid hardhandig om de oren zijn geslagen, hebben we de neiging om ter vergelijking te kijken naar mensen die het beter lijken te hebben getroffen dan wij. Terwijl het natuurlijk meer troost biedt om een vergelijking te maken met degenen die het nog zwaarder hebben te verduren. En die zijn er altijd.
