Ondanks de hitte stapte ik stevig door, er was immers geen tijd te verliezen. Bij de school aangekomen daalde ik meteen af naar de fietsenkelder en begon zwetend de ventielen van de gestalde rijwielen los te draaien. De geluiden die daarbij vrijkwamen leken sterk op elkaar maar waren toch nooit precies hetzelfde.
Bij de balie van de bibliotheek sta ik te wachten tot ik aan de beurt ben.
Voor mij staat een man van een jaar of zeventig. Hij gebaart naar de bibliothecaresse en vervolgens wijst hij naar de voordeur. Daar staat de leenrollator eenzaam op post. Aan haar gezicht is te zien dat ze geen idee heeft wat er met de gebaren wordt bedoeld.
Meestal loop ik niet te koop met een mening waarvan ik weet dat ik me er niet populair mee maak. Veel verder dan de tafel bij het avondeten komt mijn pleidooi dan niet. Maar vandaag vond ik een medestander op de opiniepagina van de ochtendkrant. En dat juist vier dagen na de oorzaak van mijn bezorgdheid, het gesprek in een speeltuin met twee meisjes.
Ik voel het onder mijn borstbeen; nog zelden ben ik zo kwaad geweest. Wie komt er op voor mijn ‘belangen’, ik, een gewone man die zijn hele leven hard gewerkt heeft en nu pensioen ‘geniet’?
Voor me ligt een brief van het pensioenfonds die zo is geformuleerd dat het lijkt of hij met veel leedvermaak is opgesteld; ik krijg voorlopig geen prijscompensatie en moet me er zelfs op voorbereiden dat ik in de toekomst zal worden gekort!
Het woord “bejegenen” alleen al is om alle woordenboeken erop na te lezen: bejegenen! Wie heeft dat ooit uitgevonden en waarom? Hoe kan iemand dat überhaupt uitspreken zonder dat zijn gebit uit zijn bek valt. Volgens de van Dale betekend het niets meer of minder dan: zich op een bepaalde wijze jegens iemand of iets gedragen. “Jegens”, ook weer zo’n woord waar ik braakneigingen van krijg. Ten aanzien van of tegenover, staat er in de van Dale te lezen, als betekenis.
