Diergaard

Door het raam zie ik twee minikonijntjes zitten en daar achter de witte kont van een volwassen exemplaar. Echtgenoot doet meteen het raam open en klapt hard een paar keer in zijn handen. De konijnen rennen weg, het maïsveld in, dat achter onze boomgaard ligt.
Ze wachten even tot ze zich weer veilig voelen en komen na vijf minuten gewoon terug.

Eline – 9

Haar telefoon gaat drie keer over, dan neemt Jan al op.
‘Jan.’
‘Jan! Met Eline.’ Stilte. ‘Van de Ardennen.’
Het is nog steeds stil aan de andere kant van de lijn. Eline realiseert zich hoe dom het op hem moet overkomen dat ze zo ineens belt.

Jong ding

Op weg naar huis strijk ik even neer op een terrasje. Best vermoeiend, werken met deze hitte, ik ben dan ook blij dat het erop zit voor vandaag. Mijn man is nog niet lang niet thuis, hij is naar een congres, vandaar dat ik niet zo veel aanstalten maak om naar huis te gaan. Bovendien is het bloedheet in huis. Waar ik nu zin in heb, is een cola met ijs. Veel ijs.

Eline – 8

‘Dus Jan is architect? En hij woont hier in Amsterdam.’ Eline neemt deze nieuwe informatie in zich op. ‘Stond er ook ergens iets over zijn vrouw?’ vraagt ze haar vriendin. ‘Poeh. Daar vraag je me wat. Volgens mij heb ik niets over haar gelezen’, zegt Suzanne. ‘Maar nu je zijn naam weet kun je zelf eens googlen.’

Eline – 7

In de Intercity smst ze Suzanne: ‘ben onderweg, geen vertraging. Zie je zo! Eline’. Al snel krijgt ze een berichtje terug. Suzanne is al op het station en zit aan de koffie. In Amsterdam blijkt haar vriendin een route te hebben geprint voor een wandeling. Eline had daar helemaal niet aan gedacht, maar vindt het wel een goed idee om samen te gaan wandelen. Ze nemen snel de metro die hen uit de binnenstad, naar het startpunt van de wandelroute voert.