Het was zes uur in de ochtend. De hele nacht gierden de zenuwen door mijn kleine, jonge lijf. Mijn communie had ik ook in dezelfde kerk gedaan en nu ging ik er werken als misdienaar, zoals zoveel jongens van mijn leeftijd. Ik kende hem wel, de priester. Hij is laatst bij ons op de koffie geweest. Zijn hoofd was vreemd gevormd, als een gedeukt ei, en zijn haren waren als een muis, een grijze muis, zo was de kleur.
Members van relatiesites zijn in 95% van de gevallen chaotisch, psychisch verward en sóms levensgevaarlijk. Overtrokken? Voorbarig foutje mijnerzijds. Het is 99,9%! Heb me jarenlang in het drassige relatieveld opgehouden. Schokkende rampscenario’s. Stalking, dreigbrieven en lonkende advocatuur. In mijn pretprofiel op sites waar alles riekt naar mortuaria, koelelementen, ontbinding en vergane glorie: “Dames die broodnodig therapie behoeven en dat stelselmatig uit de weg gaan dienen niet te reageren!” Ze melden zich in lange rijen! Erger, 54 liep vaak als een bijziend paard in de dichtklappende val van dommedrogedorstigedatingdozen. Sneu.
Het voorgeborchte. Verdomd, een nieuw Nederlands woord? Iets uit lang vervlogen tijden? Klinkt alvast niet fris, vrolijk en fruitig. Roept ouderwetse beelden op van kerkers vol gebochelden, mismaakten en ter dood veroordeelden waarvoor het leven toch al een hel op aarde is. Martelwerktuigen, roestige kettingen en knellende handboeien. Plekken waar het stinkt naar bloed, poep en urine. Waar ziekmakende ratten bij de eerste rammeling van een sleutelbos wegvluchten in kieren en spleten. Eeuwige verdoemenis en geweeklaag lijken op de loer te liggen.
Stil als een standbeeld zit ze met haar handen in haar schoot voor zich uit te staren. Een zorgelijke rimpel boven haar ogen. Als ze het zelf al amper kan geloven, hoe zal haar omgeving dan reageren? Zullen ze denken dat ze gek geworden is?
Ik zwerf door de Pauwenhofstraat met het bruine twee-urenvriendje aan mijn rechterhand. Hij draagt een leren jasje, heeft zwart haar, een cabrio en volgens goede bron een enorme lul, dus waarom niet. Terwijl we langs de Brugse reien wandelen, verzin ik ontwapenende antwoorden op standaardvragen. Hoe oud ik ben. (91, waarom?) Het beroep van mijn vader. (half minister van Asielbeleid, half geniaal) Maagd. (nee sorry, schorpioen)
